ובמילא איז דאס נוגע אויך זנו נל ענינו של אברהם עצמו - זייענדיק דער ראש פון כלל ישראל
(דער ערשסער איד).
און דעריבער האט ער אין רעם אריינ־ געגעבן כל כח1 - "כל אשר לו".
אויב עם וואלט זיר גערעדט וועגן אברהם ווי ער איז אלם אן אב פרטי פון יצחק,
דעמולט 8אםט ניט ער זאל אפגעבן
(במתנה)
"כל אשר לו" צוליב חתונת בנו: נאר א טייל
(אפילו רוב)
גיט ער אים אפ און א טייל בלייבט פאר אברהם ובו׳: וויבאלד אבער אז די נישואיו איו אן עניו הכי כללי וואט נעמט ארוס גאנץ כלל ישראל - וואט דאם איו כל ענינו ומהותו של אברהם
(אלט דער ראש פון כלל ישראל,
דער ערשטער איד)
- האט ניט קיין ארט או עם זאל בלייבן א חלק
(אפילו א פרט הכי קטן)
פון אברהם וואם איו דעדפון אפגעטיילט ח״ו,
דעריבער - נתן לו,
כל אשר לו",
ער האם ויר אינגאנצן מיט.
בל אשר לו" אפגעגעבן
(און ארייננעגעבן)
אין דעם 1 .
ועוד: די נישואיו קומט דוקא בכחר של אברהם
(אברהם הוליד את יצחק ומל את יצחק,
און דערנאך - דער שידור בפועל איז געקוסען דורך שליחות אליעזר ע״י אברהם).
דערפאר האם ער אין דעם געדארפט אריינגעבן "כל אשר לו".
ועפ״ז יומתק לומר,
אז אליעזר איז ניט געווען בגדר שדכן
(א מציאות לעצמו)
נאר בגדר שליח - כמותו דה־ משלח
(אברהם)
: כשם ווי עס דארף זיין די נתינה פון "כל אשר לח אן קיין פרט מחוץ לזה,
אזח איז אויך מובן בנוגע צו אליעזר
(ובפרט אז ער איז אויר געווען א חלק פון "כל אשר לח),
אז כל מציאותו
(אוין■ וח ער גייט מאבן דעם שידוך ע״פ דעתו)
ואל ויין כמותו דהמשלת,
און ס׳איז ניטא אין דעם קיין ארט פאר אן אנדער מציאות
(ווי א שדכן,
וואט איז א מציאות לעצמו און נים מציאות דהמשלח).
ו. דער ביאור בזה כפנימיות העני־ נים:
אין לקוטי תורה בסופו
(פ׳ ברכה")
איז דער אלטער רבי מבאר,
אז די נישואי יצחק ורבקה איז אן עניו הכי כללי בתורה און אין גאנץ סדר השתלשלות,
וועלכער שפיגלט א9 כללות עבודת האדם - דער יחוד פון מ״ה
(יצחק)
וב״ן
(רבקה/ ד.
ה. דער יחוד פון נשמה
(מ״ה) און גוף
(ב״ן)
פון יעדן אידן.
04 ו
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
ביז - די שלימות היחוד והנישואין צווישן אידן
(אלם נשמות בגופים)
מיט דעם אויבערשטן,
ישראל וקוב״ה כולא חד",
ווי עם וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה
(לאחרי די התחלה בזה,
די אירוסין,
בא מתן תורה").
וואם אין דעם באשטייט כללות עבודת האדם בקיום התומ״צ בעוה״ז הגשמי - דער יחוד פון מ״ה וב״ן: דער חידוש פון מתן תורה באשטייט אין דעם,
וואס דעמזלט איז נתבטל געווארן די גזירה וואט האט פאנאנדערגעטיילט צווישן "עליונים" און "תחתונים""
(רוחניות און גשמיות,
מ״ה וב״ן),
און דעמאלט איז געגעבן געווארען דעם כח צו פארבינדן און פאראיינציקן גשמיות מיט רוחניות,
אז דער גוף הגשמי" און א דבר גשמי זאל ווערן קדוש,
ביז א חפצא של קדושה".
ושלימות יחוד זה
(פון מ״ה וב״ו^ בתכלית השלימות והגילוי,
וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה
[ואדרבה: דעמולט וועט זיין "נקבה תסובב גבר"",
כדלקמן סעיף י].
און דערמיט איז ער מבאר איו לקו״ת פארוואס די תורה איז מאריך וועגן שליחות אליעזר
(ביז אז "פרשה של אליעזר כפולה בתורה""/ ווייל "זה הי׳ ענין שליחות דאליעזר לברר ולהמשיך
יחוד זה״“ פון יצחק ורבקה
(מ״ה וב״ן^ דאס האט געבראכט "להמשיך בחי׳ היחוד ממש שהוא בחי׳ נישואיו ופנימיות" 1 •.
ובפשטות: דבקה האט זיך געפונען אין פדן ארם
(אין חוץ לארץ)
בא בתואל הארמי און לבן הארמי
(כשושנה בין החוחים"),
בחי׳ ב״ן.
און שליחות אליעזר איז באשטאנען אין דעם,
אז ער זאל איר פון דארט ארויסנעמען און ברענגען צו זיין אן אשה ליצחק
(עולה תמימה"),
בחי׳ מ״ה,
באופן אז "והיו לבשר אחד""
(מ״ה וב״ן),
זיי זאלן אויפבויען א בית בישראל אין עולם הזה הגשמי,
מיט דעם תכלית - צו מוליד זיין "תולדות" כפשוטן
(און אויר "תולדותיהם של צדיקים מעשים טובים""/ פון וועלכע עס שטאמען אלע אידן עד סוף כל הדורות.
ועפ״ז איז מובן,
אז שליחות אליעזר
(די ערשטע שליחות הכתובה בתורה)
האט געגעבן דעם כח אויף אויפטאן די עבודה פון יחוד מ״ה וב״ן בעבודת השם,
אנהויבנדיק בא מתן תורה,
און דערפון - ווערם עם נמשך בכל הזמנים ובכל המקומות,
ביז - די שלימות בזה בגאולה האמיתית והשלימה.
ויש לומר,
אז די שליחות כללית פון אליעזר איז אויך מרומז אין דעם וואס ער האט געזאגטי• "עבד אברהם אנכי": ס׳איז ידוע" אז פון אברהם האט זיך
ש״פ חיי שרה,
כ״ח מד־חשון,
מבח״ח כסלו
אנגעהויבן די הכנה צו מתן תורה.
און דאס איז דער רמז אין "עבד אברהם אנכי׳ 3 - אז זייענדיק "עבד אברהם אנכי",
האט אליעזר דעם כה צו אויפטאן דעם יחוד מ״ה וב״ן
(נישואי יצחק ורבקה)
אויך ועיקר אלם הכנה צו דעם "תעבדו! את האלקים על ההר הזה״יי און דעם גילוי פון "אנכי
(ה׳ אלקיר)
"" 4 באמ״ת.
ז. מ׳דארף אבער נאד הסברה 71 : לויט דעם
(אז די אריכות בתורה איז צוליב דעם וואם נישואי יצחק ורבקה באדייט דעם עניו כללי פון יחוד מ״ה וב״ן)
האט די עיקר אריכות געדארפט זיין וועגן דעם עצם שידוך פון יצחק ורבקה
(וואט אליעזר האט אויפגעטאן/ און ניט וועגן שליחותו ופעולתו של אליעזר אלם הכנה צו דעם יחוד
(מ״ה וב״ן)
; פארוואם איז די תורה אזוי מאריך וועגן דער שליחות אליין - ווי אברהם האט אים משביע געווען און אנגעזאגט אלע פרטים וואו ער זאל גיין,
און ווי אליעזר האט מקיים געווען שליחותו בפועל?
איז דערפון גופא מובן,
אז שליחותו של אליעזר איז נוגע צו דעם עצם ענין פון דעם יחוד מ״ה וב״ן וואט ער האט אויפגעטאן.
ויש לומר איינער פון די ביאורים אין דעם - ועפ״ז וועט מען פארשטיין דעם טעם
(פנימי)
פארוואם אליעזר איז געווען דוקא א שליח
(און ניט קיין שדכן)
- ווייל בכדי אויפטאן די עבודה והמשכה פון יחוד מ״ה וב״ן,
דארף אזוי אויך זיין בא דעם אדם וואט טוט דאם אויף,
אז ער זאל זיין א מציאות בפ״ע
(ב״ן/ און די מציאות זאל
זיין בטל און פאראיינציקט מיט דעם משלח.
(מ״ה) וואט דאם איז דער עניו פון א שליח דוקא 71 :
א שליח באשטייט פון צוויי פאר־ קערטע ענינים:
(א) ער דארף זיין א באזונדער מציאות פון דעם משלח,
א בר דעת בפני עצמו־ 7 .
(ב) ער דארף זיין בטל צום משלח,
מכיר זיין אז ער איז זיינער א שליח,
און ניט משנה זיין פון רצון ודעת המשלח.
אויב ער איז משנה פון דעת המשלח ווערט ער אוים שליח 74 .
ביז אז ער ווייסט אז ער גייט מקיים זיין שליחותו בכח זה וואט דער משלח האט אים ממנה געוועז אלם שליח,
און שלוחו של אדם כמותו,
ביז כמותו ממש.
וואס דאם איז דער תוכן פון יחוד מ״ה וב״ן: די נשמה
(מ״ה) פון א אידן איז פאראיינציקט בגלוי מיט דעם אוי־ בערשטן -.
נשמה שנתת בי טהורה היא" 77 ,
ביז אז זי איז א.
חלק אלוקה ממעל״ 7 .
די שליחות פון א אידן -דורך דעם וואט דער אויבערשטער האט אראפגעשיקט זיין נשמה אין א גוף הגשמי אין א גשמיות׳דיקע וועלט
(ב״ן).
אתה בראתה אתה יצרתה ואתה נפחתה״־ 7 - איז,
אז ער זאל אויפטאן דעם יחוד פון מ״ה וב״ן,
פון זיין נשמה מיט זיין גוף הגשמי,
אז אויר ווי די נשמה געפינט זיך אין גוף,
וואט מצ״ע ובגלוי איז עט א מציאות ויש בפ״ע
(דער ערשטער עניז אין א שליח/ זאל
ספד השיחזת - ה׳תשנ״ב
איו אים לייכטן דער אור הנשמה און דער גוף זאל זיין בטל צו דער נשמה
(עושים נפשם עיקר וגופם טפל”X ביז אז דער גוף ונשמה זאלן נתאחד ווערן,
דורך דער עבודה פון קיום התומ״צ,
וואט זיי זיינען דוקא בדברים גשמיים,
צו ממשיך ומגלה זיין דעם אור הקדושה אין גשמיות העולם,
אזוי אז אין יעדער ענין וואס א איד טוט זאל זיר אנהערן די התאחדות פון זיין נשמה וגוף
(מ״ה וב״ן)
מיט דעם אויבערשטן,
"שלוחו של אדם
(העליון 12 )
כמותו",
ביז "כמותו ממש"
(דער צווייטער ענין אין א שליח).
און דעריבער איז אליעזר געווען דוקא בגדר שליח צו אויפטאן נישואי יצחק ורבקה,
ווייל ביי א שליח איז דא די שלימות פון יחוד מ״ה וב״ן,
אז זיין מציאות ווערט כמותו פון דעם משלח
(משא״ב א שדכן).
ועפ״ז איז אויר מובן פארוואס אברהם האט געגעבן.
כל אשר לו" למילוי שליחות זו
(נישואי יצחק ורבקה)
- ווייל דער יחוד פון מ״ה וב״ן - וואט שלימותו וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה -נעמט ארוס כל הענינים פון כל סדר השתלשלות וכל התומ״צ וכו׳,
אזוי אז עם איז ניטא קיין זאר חוץ ממנו.
דעריבער האט אברהם פריער פון דעם אפגעגעבו "כל אשר לו",
ובפרט נאך אז דער כח אויף אויפטאן דעם יחוד מ״ה וב״ן
(ווי ט׳איז ארוים בגלוי בא מ״ת^ איז געקומעז פון אברהם.
ח. עפ״ז יש לומר א ביאור אויף א דבר פלא: דער ביאור אין חסידות
(אין די ספרי יסוד פון תושבע״ם פון חסידות - תורה אור ולקוטי תורה)
בפרשת
אליעזר ונישואי יצחק ורבקה קומט ניט במקומו אין תורה אור בפ׳ חיי שרה,
נאר דוקא איו לקוטי תורה און בסופו,
בפ׳ ברבה
[סוף הדרושים אויף חמשה חומשי תורה.
און דערנאר קומען די דרושים פון שיר השירים - אלס אן ענין בפ״ע פון חמשה חומשי תורה)
ויש לומר,
אז אין דעם איז אויר מרומז אז די שליחות פון אליעזר צו אויפטאן נישואי יצחק ורבקה - יחוד נדה וב״ן,
ושלימותו בהגאולה - איז די שלימות ותכלית פון כל עניני העבודה,
דעריבער ווערט עם נתבאר בסוף וסיום ושלימות פון
(תו״א סלקו״ת; און דערנאך קומט מען צו די דרושים פון שיר השירים - וואם תוכנו איז שלימות הנישואין ויחוד פון אידן
(אויך אלם נשמות בגופים)
מיט דעם אויבערשטן,
די שלימות פון יחוד מ״ה וב״ן,
ווי ס׳וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה.
ולהוסיף,
אז בתחלת ספר לקוטי תורד" כפ׳ ויקרא"
[וואס פון דארטן הויבן זיך אן די דרושים אין לקו״ת על סדר פרשיות פון א ספר שלם,
ספר ויקרא.
משא״ב לפני זה זיינען דא דרושים אויף נאר צוויין פרשיות אין ספר שמות: ס׳ בשלח חם׳ פקודי]
-ווערט ערקלערט דער ענין פון שליחות למעלה,
אז יעדער איד איז שלוחו של אדם העליון כמותו,
וואם דער אויבער־ שטער האט עם געשיקט זיין נשמה למטה אין א גוף בכדי אויספירן איר שליחות בעולם.
ויש לומר,
אז דאם וואם דאס שטייס אין אנהויבס לקו״ת,
איז מרמז אז דאם איז די התחלה פון עבודת האדם - די ידיעה אז ער איז שלוחו של אדם
79) שם.
ש״פ היי סרה,
כ״ה מרוזומן,
מבח״ח כסלו
העליון; און בסיום הלקו״ת - ווערט ערקלערם די שלימות פון דער עבודה: יחוד מ״ה וב״ן,
אלס הכנה צו די נישואין לע״ל.
ט. עפ״ז וועט מען פארשטייו דעם עניו פון משיח אלם שליח
(,
(שלח נא ביד)
תשלח"):
משיח איז דער שליח,
דורך וועלכן עם פירט זיד דורך שלימות ענין השליחות - יחוד מ״ה וב״ן
[וואס האט זיך אנגעהויבן בשליחות אליעור בנישואי יצחק ורבקה]
- די שליחות פון דעם אויבערשטן צו ברענגען די גאולה האמיתית והשלימה,
וועו עם וועם זיין שלימות היחוד פון נשמה וגוף,
ישראל וקוב״ה כולא חד.
און אויד בעולם - די שלימות הגילוי פון אלקות אין עוה״ז הגשמי,
אזוי אז די גאנצע וועלט ווערט א דירה לו יתברך בתחתונים".
עפ״ז איז מובן פארוואס משיח אליין האט אין זיר
(אויר)
דעם גדר פון א שליח וואס באשטייט פון א חיבור ויחוד פון צוויי ענינים
(יחוד מ״ה וב״ן)
: א מציאות לעצמו כביכול פון א נשמה בגוף,
א בשר ודם
[כפס״ד הרמב״ם 13 ׳ אז משיח איז א,
מלך מבית דוד הוגה בתורה ועוסק במצוות כדוד אביו כו׳",
און,
ילחום מלחמת ה" וואס דאס בא־ ווייזט אז ער געפינט זיך אין אן עולם וואו עם זיינען דא מנגדים און דעריבער דארף ער האלטן מלחמה - וינצח 2 ? און צוזאמען דערמיט - שלוחו של אדם
(העליון)
כמותו ממש,
ווארום בכדי אויפטאן דעם יחוד הנשמה.
רגוף ביי אידן
(דורך,
יכוף כל ישראל לילך בה ולחזק בדקה"? און יחוד רוחניות וגשמיות בעולם,
דארף ביי אים אליין זיין ביידע ענינים און ווי זיי ווערן פאראיינציקט.
י. עפ״ז וועט מען פארשטיין דעם תוכן פון בקשת משה,
שלח נא ביד תשלח": מיט דער בקשה והצעה האט משה געוואלט אויפטאן - און אויפגע-טאן בפועל - דעם חיבור והתאחדות פון "גואל ראשון"
(משה)
און,
גואל אחרון"
(משיח):
משה• 2 • מצ״ע איז ענינו
(בעיקר)
חכמה
(תורה/ כמ״ש",
זכרו תורת משה עבדי",
ו,
משה קיבל תורה מסיני"*.
משיח מצ״ע איז ענינו
(בעיקר)
מלכות -,
יעמוד מלך מבית דוד"■•.
ויש לומר אז דאס איז ע״ד דער חילוק צווישן מעלת המשפיע
(חכמה,
ראש הספירות)
און מעלת המקבל
(מלכות/ ע״ד דער א1נ־ טעדשייד צווישן אור השמש
(משפיע)
און אור הלבנה
(מקבל,
מלכות,
פאר־ בונדן מיט דוד מלכא משיחא“):
. משה קיבל תורה מסיני ומסרה כו׳",
ער האט מקבל געווען כל התורה,
וואס זי איז דער מקור אויף אלע השפעות,
און פון איר ווערט נמשך דער כח אויף אלע ענינים,
כולל - אויר דער כח אויף דער גאולה
(אויר די גאולה העתידה);
08 ן
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
משיח איו ?נינו ״גואל אחרון" - וואס ?ר קומם בסוף העבודה
(מלכות,
סוף הספירות)
בסוף זמן הגלות,
אבער אין דעם איז דא די מעלה פון מקבל,
וואס דורך זיין ביטול איו ער אין זיך כולל אין א פנימיות אלע השפעות מלמעלה,
ואדרבה - דער אור המקבל דערגרייכט און נעמט ויד נאך העכער פון דעם אור המשפיע,
ווי ס׳וועט נתגלה ווערן בגאולה האמיתית והשלימה אז "נקבה תסובב גבר",
די מעלה פון רעם גוף פון אידן
(לגבי זיין נשמה/ וואם דוקא אין אים איז דא דער כה העצמות",
ביז אז לע״ל הנשמה ניזונית מן הגוף".
און דעריבער וועט דוקא משיח צדקנו ברענגען די גאולה - די גאולה ושלימות פון אלע ענינים,
אויך פון משה רבינו.
ויש לומר אז דורך דעם וואס משה האט אויסגעפירט אז "שלח נא ביד תשלח",
עי״ז וואם "גואל ראשון הוא גואל אחרון"
(כנ״ל סעיף ב),
האט זיו־ אויפגעטאן רעם יחוד פון ביידע ענינים ומעלות — אז משיח האט אין זיך ביידע ענינים ומעלות: נוסף צו דעם וואם ער איז א מלך,
איז ער
(אויך)
א רבי■
(חכמה/ וילמד תורה כל העם כולו",
און אויך צו משה רבינו און די אבות כו׳י•
[ועד״ז אין משה - האט ער אויך
די מעלה פון מלך",
"ויהי בישורון מלד״<י].
ויש לומר אז דאס איז אויך מרומז אין דעם וואס "משיח" איז בגימטריא ״שליח״ בתוספת עשר״ - ווייל שלימות גילוי המשיח איז דורך דעם וואם ער פירט אויס עבודתו אלם שליח מיט אלע עשר כחות נפשו,
פון חכמה ביז מלכות.
יא. ע״פ הידוע אז יעדער איד האט אין זיר מבחי׳ משה״ ומבתי׳ משיח״ -איז מובן,
אז בא יעדער איד איז דא מעין פון די ביידע ענינים הנ״ל:
יעדער איד איז א שליח של הקב״ה "לשמש את קונו".
וכללות שליחותו באשטייט אין - "להאיר על הארץ"",
באלייכטן די גאנצע וועלט טיט דעם אור הקדושה ואור האלקי.
און אין דעם זיינען פאראן בכללות צוויי אופנים ע״ד ווי די "שני המאורות הגדולים",
"מאור הגדול" און "מאור הקטן""
[כידוע אז "את העולם נתן בלבס״”,
אין יעדער איד שפיגלען זיר אפ כל עניני העולם]
— זיין עבודה אלם א משפיע
(שמש)
; און זיין עבודה אלם א מקבל
(לבנה/ וואם דורך דעם ווערט אויך "להאיר על הארץ" באור חחר
(ע״ד מתלמידי יותר מכולם",
וכיו״ב/ ויש בזה מה שאין בזה.
ש״9 ח" עודה,
כ״ה מד־וזעזזן,
מנה״ת כסלו
09 ו
ובפרטיות זייבעד דאם די ביידע עני־ נים וואט דארפן ויין אין א שליח:
(א) א ביטול צו דעם משלח
(ע״ד לבנה),
און
(ב) א מציאות בפ״ע,
א בר דעת,
וואט קלייבט זיר אליין פאנאנדער מיט ויין אייגענעם שכל ווי ער דארף אויספירן שליחותו
(ע״ד שמש)
- "להאיר על ה־ ארץ".
און דערפון וואט משה ומשיח שטייען בהתאחדות
(,
גואל ראשון הוא נואל אחרוך)
ווערט מעין זה אויר נמשך כח אין דער עבודה פון א אידן,
אז ביי אים זאלן נתאחד ווערן ביידע ענינים אלם שליח.
[ויש לומר אז דאם איז אויר מרומז איו דעם ווארט "שמש",
וואם האט צוויי פירושים: שמש - וואט באלייכט
(משפיע/ "להאיר על הארץ",
און "שמש" מלשון שימוש - דער ביטול פון דעם שליח,
מצד דעם וואט.
אני נבראתי לשמש את קוני",
ביז אז "אני לא נבראתי אלא לשמש את קוני״”].
וע״ם המדובר לעיל,
אז דער כח אויף עניו השליחות בכלל קומט פון דעם ערשטן שליחות שבתורה - די שליחות וואט אברהם האט געשיקט אליעזר׳ן צו מאכן דעם שידיר פון יצחק ורבקה,
איז אייר מובן,
אז כשם ווי אין דער שליחות הראשונה,
האט אברהם
(דער משלח)
געגעבן,
כל אשר לו",
ווארום דאס איז נוגע צו מילוי השליחות בשלימותה,
אז אלע פרטים וענינים זאלן זיין דורכגע־ נומען מים דער נקודה כללית פון יחוד מ״ה וב״ן
(נישואי יצחק ורבקה/ אזוי אייר בכל שליחות ושליחות פון א אידן
"לשמש את קונו",
באקומט ער כביכול "כל אשר לו" פון דעם משלח
(דער אויבערשמער/ ביז דעם כח פון עצמותו ומהותו ית׳
(וואט איז כולל "בל אשר לו"/ צו אויפטאן דעם יחוד פון נשמה וגוף פון א אידן בעוה״ז הגשמי.
און אין אן אופן,
אז כל הפרטים ופרטי פרטים בעבודתם של ישראל,
ווערן דורכגע־ נומען בגלוי מיט דעם איין און איינצי־ קער נקודה און צוועק: דער גילוי פו! משיח צדקנו
(שלימות עניז השליחות,
יחוד מ״ה וב״ן/
יב. אין דעם אלעם קומט צו נאכמער בדורנו זה במיוחד - אין וועלכן ט׳איז צוגעקומען א חידוש אין דעם עניו השליחות,
אז כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו האט ממנה געווען יעדער אידן פון דעם דור צו זיין זיינער א שליח אין הפצת התורה והיהדות און הפצת ה־ מעינות חוצה,
ביז צו ברענגען די גאולה האמיתית והשלימה.
און ווי מ׳זעט בפועל,
אז איצטער קומט אן לייכטער מסביר זיין א אידן -אפילו אזא וואט האט לפני זה בגלוי דערצו קיין שייכות ניט געהאט - אז נוטף אויף זיין אייגענער עבודה,
האט ער אייר די אחריות צו זיין א "שליח",
צו משפיע ויין
(פון זיינע מעלות וידיעות כו׳)
אויף אנדערע,
אנהויבנדיק פון בני ביתו און חבריו וידידיו,
און אלע צו וועמען ער קען דערגרייכן.
און אין דעם קומט צו במיוחד -בנוגע צו די וועלכע האבן זוכה געווען,
אז פון צווישן עם ישראל גופא,
זיינען זיי אויסגעקליבן געווארן אלט שלוחים פון נשיא דורנו,
וואט כל עבודתם בכל המעת־לעת כולו איז געווידמעט צו אויטפירן שליחותם אין הפצת התורה והיהדות והפצת המעינות חוצה,
און ברענגען די גאולה.
ועאכו״ב וחנן די שלוחים מכל קצוי וזבל קלייבן זיד צוזאמען אין א,
כינוס השלוחים העולמי",
וואס כינוס,
לצדיקים הנאה להן והנאה לעולם""׳,
דאס ברענגט הנאה אמיתית - הנאה דקדושה - להן און לעולם,
אויר מלשון העלם והסתר׳"׳.
ובפרט אז דאם איז א,
כינוס השלוחים העולמי",
שלוחים וואם גע־ פינען זיו בכל קצוי העולם כולו,
און עבודתם באשטייט פון מבטל זיין דעם העלם והסתר פון עולם און אים איבער־ מאכן,
ביז אז ער זאל ווערן א דירה לו יתברך,
באופן פון יחוד מ״ה וב״ן,
אלם הכנה צו דער גאולה,
כנ״ל.
יג. אין דעם גופא - וואס איז שייך צו דעם כינוס השלוחים בכל שנה ושנה - קומט צו דער חידוש בשנה זו במיוחד אין דעם קשר פון דער עבודת השליחות מיט,
שלח נא ביד תשלח",
די שליחות פה משיח צדקנו:
מ׳האט גערעדט פריער
(סעיף א/ אז כ״ק מו״ח אדמו״ר נ&יא דורנו האט מודיע געווען,
אז מ׳האט שוין פאר־_ ענדיקט אלע עניני העבודה,
און מ׳־ שטייט שוין גריים,,
עמדו הכן כולכם",
צו מקבל זיין משיח צדקנו.
ווי מ׳זעט דאם אויר
(כמדובר כמ״פ)
אין דעם וואם אין די מאורעות העולם ווערן מקויים כמה סימנים אויף דער גאולה,
אנהויבנדיק פון דעם סימן
(אין ילקוט שמעוני"׳)
אז,
הגיע זמן גאולתכם" פון דעם וואם,
מלכיות מתגרות זו בזו" 3 "׳,
בפרט אין די מדינות הערביים
[כולל - וואם מ׳האט געזען בימים אלו,
אז אין דער אזוי־גערופענעם,
ועידת השלום",
האבן זיי מודיע געווען אז מ׳איז גרייט מוותר זיין אויף כל הענינים צוליב,
שלום" כביכול,
ובפועל האט זיך ארויסגעוויזן אז,
לא דובים ולא יער"! ואכ״מ].
און עס איז שוין מקויים געווארן דעם סימן פון שנה שעברה - ה׳תשנ״א ר״ת הי׳ תהא שנת נפלאות אראנו,
און בהוספה בשנה זו - והולך ונמשך - הי׳ תהא שנת נפלאות בה,
(און)
בתוכה - אז דאס
(נפלאות)
ווערט דער מהות ותוכן ונשמה פח דעם יאר.
און מ׳זעט בפועל ווי עם איז געווארן אח עם ווערט דער,
ילחום מלחמת ה׳" וינצח בכמה וכמה ענינים - ודוקא מתוך מלחמה של שלום.
און נצחון איז אחך מלשון נצחיות,
פארבונדן מיט דעם גילח פון,
נצח״: נ׳ - גילוי שער הנו״ן,
צ׳ - שנת הצדי״ק
(ווי אידן האבן אג־ גערופן דעם יארx און ח׳ - דער גילוי פון משיח צדקנו,
וואס איז פארבונדן מיט מספר שמונה
(שמונה נסיכי אדם"" 17 ).
דערפון איז פארשטאנדיק,
אז ווי-באלד די שלוחים האלטן שחן פון לאנג נאך מילח התחלת עבודת השליחות בהפצת התורה והיהדות■ והפצת המעינות חוצה,
און פון לאנג נאד אמצע עבודת השליחות,
ביז אז מ׳האט שחן מסיים געווען די שליחות
(כהודעת נשיא דורנו הנ״ל/ ואעפ״ב איז די גאולה האמיתית והשלימה נאך ניט געקומען בפועל ממש - דארף מען זאגן אז ט׳איז נאד גע-בליבן עפעם צו טאן חאס וועט ברענגען די גאולה בפועל.
און דאס איז: ע״פ הידוע אז,
בכל
ב״ר פס״ב,ד.