א. בנוגע צו עניני דין אין תורה -וואט איז טפעציעל גילטיק אין די איצטיקע טעג וועלכע ווערן אנגערופן ימי הדיף,
(אנהויבנדיק פון דעם יום הדין פון ראש השנה*)
- איז א פטק־דין פון דעם אויבערשטן אין תורה? אז דער דין דארף זיין אין אן אופן פון "
(ושפטו העדה גו׳)
והצילו העדה" 4 ,
ד. ה. אז דער גאנצער דין איז נאר בכדי עם זאל זיין נאבמער "והצילו"*
[ביז די שלימות פון "והצילו" בגאולה האמיתית והשלימה,
כדלקמן ם״ג4
ווי עם שטייט אין טור♦ אלט פסק־דין
(אע״פ וואט ער ברענגט עם פון מדרש 7 )
עה״פ• "מי גוי גדול אשר לו אלקים קרובים אליו": "איזה אומה כאומה זו שיודעת אופי׳ של אלקי׳..
שמנהגו של עולם אדם שיש לו דין..
אינו יודע איך יצא דינו,
אבל ישראל אינן כן,
לובשים לבנים ומתעטפים לבנים..
ואוכלין ושותין ושמחים בר״ה לפי שיודעים ש־ הקב״ה יעשה להם נם כו׳",
"ומוציאי דינם לכף זכות וקורע להם גזר דינם".
דאם הייסט,
אז אידן זיינען אזא ״אומה״ - א פאלק וואט זייער טבע בהנהגתם בחיי יום יום
(אויד בזמן הגלות)
איז אזא - וואט נאך איידער ס׳איז דא דער פסק־דין בפועל ווייטן זיי שוין זיכער אז דער דין וועט זיין לזכות
("והצילו העדה"^ ביז אז די זיכערקייט.
דריקט זיד אוים און פועל׳ט א שינוי אין זייערע לבושים און מאכלים ומשקאות בראש השנה
("אכלו משמנים ושתו ממתקים"•^
ב. ולהוסיף,
אז דער ענין איז אויד אונטערשטראכן אין דער פרשת השבוע פון דעם שבת פון וועלכן עם ווערט געבענטשט ראש השנה - פ׳ נצבים* 1 :
"אתם* 1 נצבים היום כולכם לפני ה׳ אלקיכם״ גייטי״ אויף אידן - די אלע עשר מדרגות שבכלל ישראל
(ווי אוים־
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
גערעכנט אין המשך הכתוב 14 )
און אין יעדער אידן בפרט 5 ׳
(כנגד די עשר ספירות,
ווי זיי שטייען בגלוי אין יעדער איד“ אלם נשמה בגוף)
- ווי זיי שטייען אין דעם יום הדין פון ראש השנה 7 ׳
("היום"• 1 / אז הגם דאס איז א יום הדין - שטייען זיי באופן פון "נגבים",
"קיימים ועומדים,
דהיינו שזוכים בדידי׳ - "והצילו העדה".
ויש לומר אז דאס איז אויך פאר-בוגדן מיט דעם פירוש• 2 אין "נצבים" מלשון "נצב מלחי 2 ,
אז יעדער איד שטייט
(בראש השנה)
ווי א מלך 22 ,
א מלך אויף כל המציאות ארוס אים,
ביז א מלך אויפן גאנצן סדר השתלשלות -ווארום יעדער איד,
ווי ער איז - איז ער א מלך,
איז ער מקבל פון מלך מלכי המלכים הקב״ה,
וועלכער ווערט גע-קרוינט בראש השנה
("תמליכוני עליכם 22 )
; וכפס״ד הנ״ל פון טור,
אז אידן ווייסן פאראויס אז זוכים בדין,
ווארום זיי זיינען א "גוי גדול אשר לו אלקים קרובים אליד
(און דעריבער ווייסן זיי "אופי׳ של אלקי׳"),
און זיינען בדרגת מלך,
און דעריבער באקומען זיי -
דורך דעם וואם זיי זיינען מקבל פון מלך מלכי המלכים הקב״ה - אלע המש־ כות והשפעות ווי עם קומט א מלך אן קיין השתדלות מצדו.
ואדרבה: א מלך טאר גאר ניט טאן קיין מלאכה 24 ,
בשעת איינער פון אנשי המלוכה קען עם פאר אים טאן,
עאכדב ווען ס׳איז "ברוב עם",
וואם "ברוב עם הדרת מלך" 22 .
ג. דער עיקר און שלימות פון "והצילו העדה" איז די הצלה פון דעם איצטיקן מעמד ומצב פון גלות,
בגאולה האמיתית והשלימה - ווארום אפילו די וואם האבן - אויר איצטער
(אין גלות)
- הרחבה אין פרנסה רוחנית און הרחבה אין פרנסה גשמית,
און אפילו די וואם געפינען זיך אין ארץ הקודש אויפן הר הקודש,
און דארטן גופא - אין דעם מקום הכי קרוב צו דעם מקום קדש הקדשים - זאגן זיי אבער דארטו אויך• 2 "מפני חטאינו גלינו מארצנו",
ווארום מ׳האט נאך ניט דעם "מקדש אד׳ כוננו ידיח 27 ,
און ס׳איז נאך ניט דער מצב פון "כל יושבי׳ עלי׳"• 2 ,
וואם דוקא דעמולט האט מען בשלימות אלע ענינים,
כולל -מצות יובל• 2 ,
וואם איז במיוחד פאר־ בונדן מיט שחרור וגאולה• 2 ,
כמ״ש• 2 "ושבתם איש אל אחוזתו ואיש אל
ברכות ער״ה
משפחתו תשובו"
(בשנת היובל)
אפילו אזא וואם זאגט" "אהבתי את אדוני" און גייט ניט ארויס בשביעית".
ויש לומר אז די שייכות פון יום הדין פון ראש השנה מיט דער גאולה
("והצילו העדה")
איז אויך אונטער־ שטראכן אין דעם וואט בראש השנה איז די עבודה פון קבלת מלכותו ית׳ ׳ צו ממלא זיין די בקשה פון דעם אוי־ בערשטן "תמליכוני עליכם"
[ווי די גמרא זאגט אין תלמוד בבלי",
וואס איז פארבונדן מיט גלות,
"במחשכים הושי־ בני""],
וואם מלכותו ית׳ איז פארבונדן און ווערט נתגלה בשלימותה דורך דוד מלכא משיחא
(וואם ענינו איז ספירת המלכות").
דערפון איז פארשטאנדיק,
אז שטיי־ ענדיק איצטער אין די לעצטע רגעים פאר דער גאולה
(לויט אלע סימנים,
ט״ל“)
- דארף דער דין אין די טעג
(ימי הדין)
ברענגען דער עיקר ושלימות פון ״והצילו״ - די גאולה האמיתית והשלימה.
ותיכף ומיד ממש - ניט אריינגייעג־ דיק אין א שקו״ט בזה - ס׳איז אויף דעם קיין צייט ניטא,
ווארום מ׳דארף גלייך גיין מקבל פנים זיין די גאולה האמיתית והשלימה און דוד מלכא משיחא,
און כ״ק מו״ח אדמו״ר בראשנו - איז פארשטאנדיק,
אז מיט יעדער רגע שנעלער וואם מ׳פארענדיקט די ענינים שקודם לזה,
איז דאס א רגע פריער פון דער גאולה האמיתית והשלימה.
ד. ולהוסיף,
אז די שייכות פון "והצילו" בראש השנה מיט דער גאולה איז אויר מודגש אין דער פרשה פון דער וואך - פ׳ וילך וואם קומט בהמשך צו פ׳ נצבים:
שטייענדיק ״נצבים..
לפני ה׳ אלקי־ כם״,
באופן פון ״נצב מלך״
(כנ״ל ס״ב)
-האבן אידן בכה אז בא זיי זאל דערנאך גלייך ווערן ״וילך״ - לכל לראש די הליכה פון גלות אין גאולה,
וואם דאס איז כולל די הליכה פון ארצות הגלות אין ארץ הגאולה
(ארץ ישראל/ ובפרט ווי זי ווערט תיכף ומיד אין א מצב פון "כל יושבי׳ עלי׳",
און דערנאך אין גאולה עצמה - "וילך",
"ילבו מחיל אל חיל",
ביז "יראה אל אלקים בציון"".
און עם ווערט בא יעדער אידן "היום מלאו ימי ושנותי"
(כדברי משה בהמשך צו ״וילך משה״”)
- אז יעדער איד האט ימים ושנים מלאים בתורה ומצוות,
און דער כח אויף דעם באקומט ער פון דעם וואם אזוי איז געווען בא משה רבינו,
און דערפון ווערט עם נמשך אין יעדער אידן דורך בחי׳ משה שבו וואם פועל׳ט אויף אים ביז אין מעשה בפועל
(ווי דער אלטער רבי איז מבאר אין תניא",
ובתוספות ביאורים בזה פון דעם צמח־ צדק).
ה. די שייכות הנ״ל פון יום הדין ראש השנה מיט "והצילו העדה",
כולל ובעיקר די גאולה - הויבט זיך שוין אן אין ערב ראש השנה,
וואם אן ערב והכנה איז א מעין פון דעם וואם דאם גרייט צו.
ועאכו״ב בנוגע צו ערב ראש השנה,
וואם דעמולם האט מען שוין דעם ״והצילו העדה״ פון ראש השנה - ווי
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
דער פס״ד הנ״ל פון טור,
אז שויו בערב ראש השנה ווייסן אידן אז זוכים בדין,
און דעמולט הויבן זיך שוין אן די הכנות צו ראש השנה״ - וכידוע אז שבת און יו״ט דארפן האבן א הכנה מיוחדת 8 *,
ועאכו״כ די הכנה ערב ראש השגה צו ראש השגה,
וועלכער איז משפיע אויף כל ימי השנה
(אזוי ווי א ראש איז משפיע אויף אלע חלקי הגוף)
9 *.
ו. ויש לומר אז די שייכות פון ערב ראש השנה מיט דער גאולה
(זומם בדין)
איז ארוים נאכמער בגלוי בדורות האחרונים - דורך דעם יום הולדת פון דעם צמח־צדק ביום זה
(בשנת תקנ״ט):
דער נאמען פון צמח־צדק
[ווי ער ווערט אנגערופן על שם תורתח איז שמו של משיח צדקנו,
שנקרא "צמח" און נקרא "צדק׳"*.
ולהוסיף אין דער שייכות פון צמח־ צדק מיט משיח צדקנו: דער צמח־צדק - דער נשיא השלישי פון נשיאי חב״ד 9 - איז כולל אין זיר אלע נשיאים,
ווי מ׳זעט עם אין זיין תורה וועלכע איז כולל די תורה פון אלע נשיאים שלפנ״ז,
און אויר פון די נשיאים שלאח״ז,
ביז כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו.
והיות אז רבותינו נשיאינו,
און כללות הענין פון
43) כנגד ספירת הדעת
(ספר השיחות הרציו ע׳ 141.
תשיב ע׳ 19.
תשיה ע׳ 60.
אגרות קודש אדפויר מהוריי"
(חיט ע׳ תטז).
גילוי פנימיות התורה והפצת המעינות חוצה דורך רבותינו נשיאינו,
איז פאר־ בוגדן מימן גילוי פון משיח צדקנו,
ובמיוחד כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו כמרומז בשמו "יוסף יצחק" על שם ״יוסף אד׳ שנית ידו״** - איז פארשטאג־ דיק אז דאם
(די שייכו!: פון די רביים מיט משיח)
שטייט בהדגשה באם צמח־ צדק וועלכער איז כולל אלע נשיאים.
דערפון איז מובן,
אז ביום הולדת של הצמח־צדק
(בערב ראש השנה),
וואס דעמולט איז ״מזלו גובר״ 5 * - איז גובר דער ענין פון שמו של משיח,
אז דער בעל יום ההולדת טוט כל התלוי בו -ובמילא איז זיכער אז דאם איז פועל פעולתו - אז עם זאל זיין דער גילוי פון שמו של משיח,
און גאכמער - דער גילוי פון משיח אליין
(ווי ער איז העכער פאר שמו).
ע״ד ווי דאם איז בנוגע צו דער נשמה וואם "חמשה שמות נקראו לה"**
(נפש רוח נשמה חי׳/ ביז דעם שם החמישי -יחידה,
ביז דער עצם הנשמה
(וואט "חמשה שמות נקראו לה׳"*/
אזוי אויר י״ל בנוגע צו משיח - אז נוסף צו גילוי פון שמו של משיח,
ביז ווי ער איז פארבונדן מיט יחידה
(יחידה הכללית"*/ האט מען אויר די עצמות פון משיח צדקנו,
וואס דאס איז איין זאך
ברכות ער״ה
מיט עצמות א״סי",
און דעריבער איז דער גילוי פון משיח
(בערב ראש השנה)
פארבונדן מיט קבלת מלכותו ית׳ בראש השנה" 5 כנ״ל,
און דער גילוי פון ענין המלכות
("נצב מלח)
אין יעדער אידן,
כמובן אויך פון פס״ד הטור בנוגע צו ערב ר״ה כנ״ל.
[ולהעיר אז דער טור איז דער יסוד פון בית יוסף,
וועלכער איז דער יסוד פון שולחן ערוך בית יוסף,
וואם ער איז דער יסוד פון דעם אלטן רביז׳ס שולחן ערוך,
אויף וועלכן עם זיינען פאראן כמה תשובות וביאורים פון צ״צ].
ז. ויש לקשר זה מיט דעם ענין פון "וילך משה"
(די הליכה פון גלות אין גאולה כנ״ל ס״ד)
- ע״פ המדובר לאחרונה* 5 די ראשי־תיבות
[וואס איז נוגע במיוחד צו חסידי חב״ד,
און דורך זיי -צו כלל ישראל בכל הדורות]
פון "מיד" - ״מיד הן נגאלין״ 51 - משה,
ישראל
(הבעש״ט/ דוד
(מלכא משיחא):
די אלע דריי
(משה,
ישראל הבעש״ט און דוד מלכא משיחא)
זיינען פארבונדן מיט "מיד הן נגאלין": משה הוא גואל ראשון הוא גואל אחרון 55 .
ישראל ה־ בעש״ט - ווי משיח האט אים געענט־ פערט אויף זיין שאלה "אימתי אתי מר" - "כשיפוצו מעינותיך
(פון בעש״ט)
חוצה״״ 5 .
און דוד מלכא משיחא - וואם
דורך אים קומט די גאולה האמיתית והשלימה בפועל.
און אין דעם ווארט "מיד" שטייען אלע דריי צוזאמען אין אן איין און אייג־ ציקן ווארט,
און א ווארט וואט פירושו איז "מיד"
(גלייך/ אין איין און אייג־ ציקער רגע - באווייזט דאם אז אלע דריי זיינען אן איין און איינציקע נקודה: די נקודה פח גאולה מיד.
און די נקודה טיילט זיך אויף דריי פרטים,
און דוקא אין דעם סדר פון משיג ישראל הבעש״ט און דוד מלכא משיחא: דער כח אויף גאולה קומט פון משיח גואל ראשון הוא גואל אחרון,
און משה קיבל תורה מסיני ומסרה כו׳ 55 ,
וואם דאס איז כולל כל התורה כולה,
כל מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש" 5 ,
כולל - אויר דער גילוי פון פנימיות התורה באופן פון הפצת המעינות חוצה דורך דעם בעש״ט,
וואס דורך דעם איז "אתי מר" דוד מלכא משיחא.
ובפרטיות יותר: משה און דוד
(מלכא משיחא)
זיינען דער ראשון ואחרון -גואל ראשון הוא גואל אחרון,
און צווישן זיי איז דער אות י׳ ר״ת ישראל
(הבעש״ט/ וואס גייט אויף דער פיג־ טעלע איד
(נקודת היהדות) 55 ,
ווי זי שטייט בגלוי ביז זי באקומט א צורת אות
(י^ ואדרבה: דוקא דער י׳ איז מחבר די צומי אותיות מ׳ און ד׳ וועלכע האבן א התפשטות שלא בערך מער ווי התפשטות הי׳ - ווארום די פינטעלע איד פארבינדט זיך מיט דעם אוי־ בערשטן אליין,
און דעריבער שטייט א איד אין א מצב פון "נצב מלח
(כנ״ל)
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
און "וילך",
און דוקא ער האט בכח צו ברענגען רעם גואל ראשון הוא גואל אחרון
(משה און דור מלכא משיחא).
און דער כח אויף מגלה זיין דעם י׳
(נקודת.
היהדות)
- יחידה שבנפש
(ניצוץ משיח שבכל א׳ מישראל• 5 )
ביז עצם הנפש - אין א אידן,
איז געקומעז במיוחד דורך ישראל הבעש״ט,
ע״י גילוי תורת החסידות - וואם דאס גייט בכללות אויף גאנץ תורת החסידות פון אלע רבותינו נשיאינו
(וואם איז פאר־ בוגדן מיט משיח/ ובמיוחד _ שטייט דאס בגלוי בא דעם צ״צ,
וועלכער איז כולל אלע רבותינו נשיאינו,
כנ״ל.(ס״ו)
ח. די שייכות הנ״ל פון ערב ראש השנה מיט דער גאולה שטייט נאכמער בהדגשה בערב ראש השנה בקביעות שנה זו - הן בימי השבוע,
אז דאס קומט אויס ביום ראשון בשבוע,
און הן בכללות השנה - שנת ה׳תשנ״ב:
ווען ערב ראש השנה איז ביום ראשון בשבוע,
קומט אוים אז ער איז צווישן צוויי ימי סגולה - צווישן יום השבת קודש און ראש השנה.
וע״פ הידוע אז אלע ענינים אין קדושה זיינען בדיוק,
איז מובן אז דער טאג פון ערב ר״ה האט בכח צו מחבר זיין די צוויי קצוות פון שבת און ראש השנה: שבת איז "מיקדשא וקיימא"" 5 מלמעלה,
משא״ב ראש השנה ווערט נתקדש דורך אידן
(ישראל דקד־ שיגהו לזמנים••).
און דורך דעם טאג פון ערב ראש השנה בינתיים ווערט דער חיבור פון ביידע ענינים,
אז די קדושה פון שבת וואם איז למעלה מכל העולמות
(מיקדשא וקיימא מלמעלה)
ווערט נמשך כמו שהיא אין ראש השנה; און אזוי אויר לאידך גיסא,
ווערט נתגלה ווי יעדער איד איז א "בעה״ב"
(זייענדיק בדרגת מלך כנ״ל)
אויף שבת און איז משפיע אין שבת,
ביז - ווי יעדער איד ווערט בעה״ב אויף
(ברענ־ גען דעם)
"יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים" 1 •.
ובפרטיות יותר: בקביעות שנה זו האט מען די מעלה,
אז ראש השנה קומט אין א המשך פון דריי ספעציעלע טעג נאכאגאגד 5 •:
(א) יום השבת קודש,
פאר־ בונדן מיט "יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים״.
(ב) ערב ראש השנה - ביום ראשון בשבוע,
וועלכער ווערט אנגע־ רופן בתורה 5 • "יום אחד",
על שם וואס הקב״ה הי׳ יחיד בעולמו••.
ועניו זה פון יום ראשון דמעשה בראשית חזר׳ט זיך איבער בכל יום ראשון 5 •,
ווי מ׳זעט עס אין שירו של יום וואם מ׳זאגט דעמולט "לה׳ הארץ ומלואה״“.
ובהדגשה יתירה ווען דער יום ראשון איז ערב ראש השנה,
וואס דעמולט איז "זה 7 • היום תחלת מעשיך זכרון ליום ראשון"••.
(ג) ראש השנה,
ביום שני בשבוע,
וואם ביום זה נבראת מחלוקת״• - מחלוקת למעליותא,
מחלוקת לשם שמים
(ווי מחלוקת שמאי והלל)
וואס "סופה להתקיים"• 7 ,
סיי די
ברכות עו״ה
מעלה פון שמאי
(גבורה")
און סיי די מעלה פון הלל
(חסד״)
- "ושפטו העדה
(דין)
גו׳ והצילו העדה"
(חסד/ דורך א כח נעלה משניהם וואס איז זיי מחבר" - דער כח פון משה,
ר״ת משה שמאי הלל,
וואם הוא גואל ראשון הוא גואל אחרון.
וואם דאם איז נוסף אויף דער מעלה משולשת פון דער שנה חדשה - שנה תמימה
(שנת העיבור/ שנה שלימה
(חשון וכסלו מלא/ און "תמימות" בשלימות פון "שבע שבתות תמימות",
ווי גערעדט פריער".
ט. די ראשי־תיבות פון דעם מספר השנה ה׳תשנ״ב האבן אידן קובע געווען - הי׳ תהא שנת נפלאות בכל:
"נפלאות בכל" מיינט בפשטות,
אז עם וועלן זיין
(הי׳ תהא - לשון הבטחה ולשון ציווי ונתינת כח)
נפלאות אין אלץ,
אין אלע ענינים פון דעם יאר.
וואם דאם איז דורך דעם וואם עם קומט תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה,
האט מען דעמולט "נפלאות בכל".
ובביאור הדברים: "בכל" באווייזט אויף תכלית שלימות הברכה כולל די שלימות פון גאולה האמיתית והשלימה - ווי חז״ל זאגן" אז "שלשה הטעימן הקב״ה בעולם הזה מעין העולם הבא,
אלו הן אברהם יצחק ויעקב,
אברהם דכתיב בי׳" בכל יצחק" דכתיב בי׳”
מכל ויעקב דכתיב בי׳" כל".
דאס הייסט,
אז "בכל" איז פארבונדן מיט דער שלימות פח עולם הבא",
די גאולה האמיתית והשלימה,
וואם דעמולט וועט מען האבן ״כל״ - אלץ בשלימות.
ובשרש הענינים: "כל" גייט אויף די ה׳ ספירות
(וואם זייגען כולל אלע ספירות)
פון חסד ביז הוד,
ווי זיי שטייען בשלימות
(כל א׳ כלול מעשר)
-איז דאס בגימטריא כל
(חמשים).
און "בכל מכל כל" איז ווי די שלימות פון "כל"
(גאולה)
ווערט נמשך אין אלע ג׳ קוים
(כנגד די ג׳ אבות/ וועלכע זיינען כולל אלע פרטים.
וויבאלד אז יעדער איד - אנשים נשים וטף - איז א יורש פון אלע און יעדערן פון די ג׳ אבות,
און יעדער איד האט אין זיך אלע דריי אבות"•,
איז פארשטאנדיק אז יעדער איד באקומט בפשטות "בכל מכל כל",
ווי יעדערער זאגט אין סיום פון ברכת המזון: "כמו שברך את אבותינו אברהם יצחק ויעקב בכל מכל כל כן יברך אותנו כולנו יחד בברכה שלימה",
ובפשטות - אז יעדער איד באקומט "בכל מכל כל" ברוחניות,
און "בכל מכל כל" בגשמיות,
מיט אלע פירושים שבדבר,
אנהויבגדיק פון דעם פירוש העיקרי - אז נאר אין די לעצטע רגעים פון גלות זאל יעדער איד האבן "בכל מכל כל",
אז אלע זייגע ענינים זאלן זיין באופן הכי טוב והכי מושלם
("לא חסרו שום טובה"*•/
ועוד ועיקר - אז דאס ברענגט גלייך
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
תכלית השלימות פון ״בכל מכל כל״ -די גאולה האמיתית והשלימה,
ובפשטות ובגשמיות - בהתאם צו ברכת המזון פון אידן"
(וואו מ׳בעט "בכל מכל כל")
: "ואכלת ושבעת וברכת את ה׳ אלקיך על הארץ הטובה אשר נתן לך״״ - אז מ׳באקומט ארץ ישראל בפשטות,
ותיכף באופן של ירושה וכיבוש וחלוקת הארץ,
און אלע אידן געפינען זיך דארט "איש תחת גפנו ותחת תאנתו"",
בגאולה האמיתית והשלימה,
ובאופן אז דאס פועל׳ט אויר אויפן עבר,
אז אע״פ וואט ברגע זה ממש איז משיח עדיין לא בא,
איז בשעת ער וועט קומען ברגע לאחרי זה - וועט ער איבערמאכן
(דורך אריינשטעלן דעם אל״ף פון אלופו של עולם")
אויך די רגעים שלפני זה
(פון "גולה")
אז זיי זאלן זיין א חלק פון גאולה.
י. ולסיכום:
שטייענדיק אין דעם יום סגולה פון ערב ראש השנה ה׳תשנ״ב,
הי׳ תהא שנת נפלאות בכל - וואם ער איז אויך דער יום הולדת פון דעם צמח־צדק - ובסיום וחותם פון חודש אלול ר״ת "אני לדודי ודודי לי"",
מיט די אלע פינף ראשי
תיבות פון אלול כנגד די ג׳ קוים ועמודים פון תורה עבודה וגמילות חסדים,
און תשובה וגאולה״ - איז א זיכערע זאך אז שטייעגדיק אין א מצב פון "ודודי לי" בענטשט דער אויבערשטער יעדער איד און אלע אידן נאך אין חודש אלול מיט "בכל מכל כל",
"מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה"",
סיי ברוחניות און סיי בגשמיות,
און סיי שניהם יחד,
ביז אין אן אופן אז זיי ווערן איין זאד•
וע״פ פס״ד הטור הנ״ל אז שוין בערב ראש השנה זיינען אידן "לובשים לבנים ומתעטפים לבנים״ - איז מובן אז נאך בערב ראש השגה באקומט מען שוין די התחלה פון אלע המשכות והשפעות ואורות,
ועאכו״ב - אלע כחות,
סיי ברוחניות סיי בגשמיות.
ועוד והוא העיקר - אז תיכף ומיד ממש בערב ראש השנה זה,
יום הולדת פון צמח־צדק - ווערט נתגלה משיח צדקנו,
באופן פון "מראה באצבעו ואומר זה״יי: אט איז משיח ווי ער ווערט אנגערופן "צמח",
אט איז משיח ווי ער וועט אנגערופן "צדק",
אט איז משיח ווי ער ווערט אנגערופן "יוסף יצחק"
(דער נאמען פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו/ ועוד ועיקר - אט איז משיח ווי ער ווערט אנגערופן "דוד מלכא משיחא״,
צוזאמען מיט משה רביגו -"גואל ראשון הוא גואל אחרון",
צוזאמען מיט ישראל הבעש״ט און אלע רבותינו נשיאינו - ובאופן פון "מיד"
(כנ״ל ס״ז/ תיכן* ומיד ממש.
ובפשטות - אז "וילד" יעדער איד
וו
און אלן אידן פון גלות אין גאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח בדקנו,
למטה מעשרה טפחים,
און ״וילך״ אלע אידן - "בנערינו ובזקנינו גו׳ בבנינו ובבנותינו״* - תיכף ומיד - ״ארו עם ענני שמיא״ 1 * - אין ארץ הקודש,
און מ׳פראוועט דארט ראש השנה,
און דארטן גופא - אין ירושלים עיר הקודש,
בהר הקודש,
בבית המקדש השלישי והמשולש,
"מקדש אד׳ כוננו ידיר״,
און דארטן גופא - אין קדש הקדשים,
וואו עט געפינט זיו דער אבן השתי* שממנה הושחת העולם 1 *
2ו
ספד השיוזזת - ח׳תשנ״ב
משיחות ש״פ נצבים ה׳תנש״א,
יום ב׳ דד״ה,
וש״ס וילד ו׳ תשרי ה׳תשנ״ב
א. מעלתה המיוחדת של השנה החדשה■
(ה׳תשנ״ב)
- מודגשת
(לכל לראש)
בקביעות השנה,
ובפרס בהענינים העיקריים שנקבעו עליהם סימנים ע״י גדולי ישראל,
ומהם:
א) הקביעות דראש השנה ביום שני בשבוע - כהסימן "פתבג המלן־" 1 ,,
ב״ג המלר פת וילד",
שכשחל ר״ה
(שענינו,
תמליכוני עליכם׳",,
המלח)
ביום ב׳ או ביום ג׳,,
פת וילד,
פת מלשון פתות אותה פתים/ שמחלקים נצבים וילך לשתים",
שקורין פרשת נצבים בשבת שלפני חה,
שבת סליחות הב׳י,
ופ׳ וילך בשבת שלאחרי חה,
שבת שובה.
ומעלה יתירה בהקביעות דחה ביום