א. שבת מברכים חודש שבט בענטשן אידן ראש חודש שבט,
וועלכער איז אין זיר בולל דעם גאנצן חודש,
כולל ובמיוחד - דעם יום הגדול והקדוש עשירי בשבט,
דער יום ההסתלקות־הילולא פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו,
ווען "כל מעשיו ותורתו ועבודתו"׳ ווערט "מתגלה ומאיר בבחי׳ גילוי מלמעלה למטה..
ופועל ישועות בקרב הארץ" 2 .
עד״ז ווערט אויפגעטאן ביום ההילולא בכל שנה ושנה
("הימים האלה נזכרים ונעשים״^ ואדרבה - יעדן יאר קומט אין דעם צו א הוספה ועלי׳•■.
און זייענדיק דער יום ההילולא פון א נשיא בישראל,
וואם ״הנשיא הוא הכל״ 5 -איז דאס נוגע צו כלל ישראל,
אנשים נשים וטף - אז אין דעם טאג פון עשירי בשבט
(וועלכער ווערט געבענטשט אין דעם שבת)
דארף זיך יעדערער שטארקן אין "כל מעשיו ותורתו ועבודתו" פון דעם בעל ההילולא,
צו גיין "בדרך ישרה אשר הורנו מדרכיו ונלכה באורחותיו נס״ו"׳.
ובהדגשה מיוחדת ביו״ד שבט שנה זו
(שנת תש״נ)
- ווען עם ענדיקן זין־ ארבעים שנה זינט דער הסתלקות
(אין שנת תש״י),
וואס "נתן ה׳ לכם לב לדעת ועינים לראות ואזנים לשמוע",
ווייל בארבעים שנה איז ^ ^,
ן אדעת " דרבי׳"*.
ב. ס׳איז זעלבספארשטאנדיק אז עס זיינען פאראן א ריבוי לימודים והוראות וואם מען קען און דארף נעמען פון עשירי בשבט,
אין דעם מקיים זיין "כל מעשיו ותורתו ועבודתו" פון דעם בעל ההילולא
(וואם דאם איז כולל א ריבוי מעשים תורות ועבודות);
אבער די ערשטע זאך וואם ווארפט זיך אין די אויגן פון יעדערן
(אן קיין התבוננות ועיון)
- איז דער תאריך
(דאטום)
פון דעם טאג: עשירי בשבט.
וע״פ הידוע אז יעדער זאך איז בהשגחה פרטית און אנטהאלט א לימוד איו עבודת ה׳,
איז פארשטאנדיק אז דער מספר פון דעם טאג - עשירי
(בשבט)
- ווען "כל מעשיו ותורתו ועבודתו״ שטייט בגלוי ובשלימות -גיט ארויס דער תוכן העבודה פון דעס בעל ההילולא,
און במילא - פון כל ההולכים בדרכיו ואורחותיו; די הוראה וואם יעדערער דארף ארויסנעמען פון דעם טאג,
און א הוראה פארשטאנדיק בפשטות פאר יעדער איד,
אנשים נשים וטף,
פון א גדול שבגדולים ביז א קטן שבקטנים
(ווארום "הנשיא הוא הכל").
ג. וביאור הענין:
די מעלה פון ״עשירי״ - איז מפורש אין תורה 7 : "העשירי יהי׳ קודש לה׳"".
ספר השיחות - ה׳תש״ג
דאס הייסט,
אז מעלת העשירי באשטייט אין דעם אז ער איז,,
קודש לה׳" 4 .
אין "קודש" זיינען פאראן צוויי קצוות"•: פון איין זייט איז "קודש"
(העשירי)
מובדל און העכער פון אלע עני־ נים
(קדושה מלשון הבדלה"•),
ביז "קדש מלה בגרמי׳"": צוזאמען דערמיט שטייט בנוגע צו דברי קדושה אז "כל הנוגע בהם יקדש"",
דאם נעמט דורך אלע פרטים
(וועלכע רירן אים אן)
און מאכט זיי -קדושה.
ויש לומר אז דאם איז אויך מתאים מיט דעם וואם עשירי איז דער
(מספר פון דעם)
אות יו״ד: י׳ איז א נקודה בלבד,
וואם איז העכער פאר ציור און פרטים,
וואם דאס איז מרמז און גייט אויף דער נקודה עצמית וואס איז העכער פאר אלע ענינים; וביחד עם זה איז די נקודה
(י׳) כולל אין זיך הכל
(ע״ד נקודת התמצית) 5 ׳.
דער עניז - בשרשו למעלה: י׳
(דער ר״ת פון שם הוי׳)
גייט אויף דעם אוי־ בערשטן",
וועלכער איז
(כג״ל: ״קודש -להוי״׳ -)
העכער פון כל ציור ופרט
(ביז אז לא 5 ׳ אתרמיז לא בשום אות ולא בשום קוץ)
"׳: און ביחד עם זה איז דער י׳ די
נקודה - דער ניצוץ קדושה - פון "אמיתת המצאו" 7 ׳ וואס געפינט זיך אין יעדער זאך
(אין "כל הנמצאים" 7 ׳),
אנהויכנדיק פון דער נשמה פון א אידן
(חלק אלוקה ממעל ממש•")
וועלכע איז מרומז אין דעם אות יו״ד"
(חכמה) 9 ׳,
ועד״ז דער ניצוץ אלקי וועלכע איז מהווה ומחי׳ ומקיים יע־ דער נברא
(מהוה בכל רגע מחדש,
כתורת הבעש״ט" 2 )
איז מרומז אין יו״ד,
כידוע אז "שם׳ 5 הוי׳ פירושו שמהוה את הכל מאין ליש"
(הוי׳ מלשון מהווה"),
און דער יו״ד "משמשת על הפעולה שהיא בלשון הוה ותמיד"׳ 5 .
ובפרטיות יותר איז אזוי אויך אין א איד
(און אין יעדער נברא)
: י׳ גייט אויף עצם הנשמה - די נקודת היהדות,
דאם פינטעלע איד - וואס איז העכער פאר ציור: און דאס איז די פנימיות וועלכע נעמט דורך אלע דרגות הנשמה שלו
(טהורה 25 ,
אתה בראתה,
אתה יצרתה,
אתה נפחתה בי/ און אלע זיינע כחות הנפש און לבושים.
ועד״ז אין יעדער נברא: דער ניצוץ קדושה וואם איז מחי׳ די זאך,
איז קדוש ומובדל,
א ניצוץ אלקי,
העכער שלא כערך פאר עולם: וביחד עם זה איז דאס מחי׳ ומהוה די זאך
(בכל רגע/ ביז אז דאס איז די אמיתית המציאות פון דעם דבר גשמי עצמו.
ש״פ שמות,
כ״ג טבת,
מבה״ח שבט
עפ״ז קען מען מבאר זיין דעם טעם אויף דעם וואס בגאולה האמיתית והשלימה וועט זיין די שלימות פון עשרה
[כנור של עשר בימין* 1 ,
פרה העשירית 25 ,
שירה העשירית* 2 ,
ועוד]
- ווייל דער ענין הגאולה איז: די אויסלייזונג,
דער גילוי האמת פון יעדער זאך
(וואם דאס איז זיין גאולה ושלימות - אז ער ווערט אויסגע־ לייזט פון דעם העלם והסתר וואס פאר־ דעקט אויף זיין אמת׳ע מציאות)
- די נקודה אחת פון ״אמיתת המצאו״ - דער ענין פון "עשירי"
(יו״ד).
און דערפאר וועט בא דער גאולה ווערן און זיין די שלימות פון עשרה אין אלע ענינים - כידוע אז דער מספר עשרה באווייזט אויף שלימות 27 - ווייל אין עשרה דריקט זיר אוים די שלימות פון גילוי אלקות בכל ענין.
דערמיט איז אויך פארשטאנדיק דער תוכן פון ״עשירי״
(יו״ד)
- "העשירי יהי׳ קודש״ - אין עבודת השם:
תכלית כל הבריאה איז,
אז א איד זאל מגלה זיין דעם
(חלק)
"העשירי" אין זיר אליין - זיין נשמה
(נקודת היהדות),
און
(דורך דעם -)
מגלה זיין דעם ״העשירי״ -דעם ניצוץ אלקי - אין אלע זאכן בחלקו בעולם ביז - בכל העולם כולו,
אזוי אז פון יעדער זאד מיט וועלכער א איד קומט אין בארירונג מאכט ער דערפון "העשירי יהי׳ קודש להוי׳״ - א חפצא של קדושה
[און די שלימות דערפון וועט זיין לע״ל -ווען "ונגלה כבוד הוי׳ וראו בל בשר יחדיו כי פי ה׳ דיבר"" 2 ].
ד. עפ״ז וועט מען פארשטיין ווי
"עשירי" גיט ארריס דעם תוכן פון דעם יום ההילולא: בעשירי בחודש שבט:
א נשיא בישראל איז כשמו - נשיא מלשון התנשאות,
ער איז קדוש ומובדל ומרומם פון כל אנשי העם
(בלשון הכתוב - משכמו ומעלה גבוה מכל העם 2 )
; און צוזאמען דערמיט איז "הנשיא הוא הכל",
ביז אז ער איז "לב כל קהל ישראל"" 20 : לב איז דער מקור
(און עיקר)
חיות האדם"-,
אזוי איז דער נשיא דער מקור החיות והצרכים פון קהל ישראל
("אשר יוציאם ואשר יביאם" 2 ׳■).
וואס דאס איז ע״ד דער ענין פון "העשירי יהי׳ קודש": קודש ומובדל,
ביז ״קדש מלה בגרמי׳״,
וביחד עם זה -ווערט דאס נמשך אין אלע ענינים ופרטים.
והגם אז דאם איז דער ענין פון יעדער נשיא,
יש לומר אז דאם קומט ארויס נאכמער בגלוי אין כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו - וואס יום ההילולא שלו
(וועז כל עבודתו שטייט בגלוי)
איז ביום עשירי בחודש
[און בחודש שבט - כנגד יוסף"-,
שמו הראשון פון דעם בעל ההילולא]
- ווייל ער איז א נשיא בישראל אין עקבתא דמשיחא,
ביז - דעם דור האחרון פון גלות,
וואם דעמולט האט מען א "טעימה" 4 ',
א מעיז גילוי פון די ענינים דלע״ל,
כולל דעם גילוי פון ענין "ה־
ספר השיחות - ה׳תש״נ
עשירי יהי׳ קודש" לע״ל
(כנ״ל/ און דערי־ בער קומט ארוים כגלוי אז דער יום ההילולא פון נשיא דורנו איז בעשירי בחודש.
ה. דער ענין פון "עשירי" גיט ארויס אויר דעם תוכן העבודה - די עבודה מיוחדת - פון דעם בעל ההילולא:
דורך גילוי תורת החסידות בכלל,
נשמתא ונשמתא דנשמתא דאורייתא
[אנ־ הויבנדיק פון דעם בעש״ט - מייסד תורת החסידות הכללית,
וממלא מקומו - דער מגיד,
און דערנאך דעם אלטן רבי׳ן -מייסד תורת חסידות חב״ד,
ורבותינו נשיאינו ממלאי מקומו]
- וועלכע איז נתגלה געווארן דוקא בדורות האחרונים - איז געגעבן געווארן א כח מיוחד צו טאן די עבודה פון "עשירי",
מגלה זיין די נשמה 5 ' אין יעדער איד■",
און אויך די ״נשמה״ - ד עם חיות אלקי - אין אל ע נבראים שבעולם,
ביז אז מ׳זאל מאכן פון דער גאנצער וועלט א דירה לו יתברר בתחתונים,
און דורד דעם - ברענגען די גאולה האמיתית והשלימה,
בידוע אז דורד "יפוצו מעינותיד חוצה" ווערט "אתי מר" דא מלכא משיחא 7 ׳.
און אין דער עבודה גופא
(פון מגלה זיין דעם "י׳" אין יעדער איד און אין יעדער זאר אין וועלט)
איז צוגעקומען א הוספה און א חידוש דורר כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו
(ובפרט זייענדיק,
אז ער איז דער נשיא פון דעם דור האחרון
אין גלות)
- ווי גערעדט מערערע מאל,
אז מ׳זעט בפועל ווי די עבודה פון הפצת התורה והיהדות און הפצת המעינות חוצה איז נתפשט ונתרחב געווארן דורד דעם בעל ההילולא,
ביז אז ער האט געהייסן איבערזעצן חסידות אויף אנדערע שפרא־ כן,
ביז אז ער איז געקומען אין חצי כדור התחתון
(וואו מ״ת איז ניט געווען בגלוי"■),
און זיך באזעצט דארטן און האט דארטן מרחיב געווען שלא בערך די אלע פעולות אין הפצת התורה והיהדות און הפצת המעינות חוצה,
כיז אין חוצה שאין חוצה ממנה,
ובאופן פון הולך ומוסיף ואור,
אלם מערער און מערער.
ווי ס׳איז אויך מרומז אין דעם נאמען פון דעם בעל ההילולא - "יוסף יצחק" 25 ׳■: "יוסף" איז על שם "יוסף ה׳ לי בן אחר"" 4 ,
וכידוע דער פירוש אין דעם׳ 4 ,
אז דאס גייט אויף דער עבודה פון איבערמאכן אז אויך אין און פון בחי׳ "אחר" זאל מען מגלה זיין און מאכן א ״בן״ לה׳ - דאם הייסט: די עבודה פון מגלה זיין דעם י׳
(עשירי)
אין יעדער זאך,
ביז אויך אין "אחר",
א איד וואם בגלוי זעט זיך אין אים נאך ניט אן זיין גשמה,
און אזוי אויר אין בחי׳ ״אחר״ שבעולם - די דברים גשמיים וועלכע זיינען מעלים ומסתיר אויף אלקות - זאל זיך אין זיי אנזען בגלוי דער ניצוץ קדושה וואם איז זיי שטענדיק מהווה מחי׳ ומקיים.
"יצחק" איז על שם "כל השומע יצחק
ש״פ שמות,
ב״ג טבת,
מבה״ח שבט
לי״״■ - עבודה מתוך צחוק ושמחה,
וואם אמת׳ע און שלימות׳דיקע שמחה איז דוקא בשעת דאס נעמט דורך אלע פרטים פון דעם מענטשן
(און פון זיין סביבה),
נוסף צו שמחת הנשמה אויך שמחת הגוף הגשמי,
ונוסף צו שמחה אין תומ״צ,
אויך שמחה אין דברי רשות,
אזוי אז עם בלייבט ניט איבער א חלק פון זיין לעבן וואו ס׳איז ניטא שמחה
(וואס דאם קען שטערן צו דער שמחה פון דער נשמה).
עפ״ז איז פארשטאנדיק,
אז דער יום ההילולא - עשירי בשבט
(ווען כל עבודתו פון דעם בעל ההילולא שטייט בגלוי)
- גיט ארוים דעם תוכן כללי פון זיין עבודה 4 ■ 4 : מגלה זיין דעם יו״ד - "העשירי יהי׳ קודש לה׳״ - אין יעדער איד,
און אין יעדער זאך אין וועלט.
ולהוסיף,
אז דער יום עשירי איו אין מספר ימי החודש,
וואס דאם איז מרמז אז די עבודה הנ״ל פון מגלה זיין דעם ״עשירי״ - דארף זיין אין אן אופן פון חודש מלשון חידוש,
ובפרט בהתאם ל־
תורת הבעש״ט"־ אז די התהוות וחיות וקיום הבריאה
(דורך דעם כח אלקי -דעם יו״ד - שבו)
ווערט נתחדש בכל רגע ורגע מחדש: און אזוי אויר די חיות וואס א איד באקומט דורך זיין נשמה
(חלק אלוקה)
ווערט אין אים נתחדש בכל רגע ורגע 44 .
און דער יום עשירי בחודש איז - אין חודש שבט,
כנגד יוסף - המרמז אויף דער עבודה פון "יוסף ה 31 לי בן אחר".
ו. ע״פ הנ״ל איז פארשטאנדיק די עבודה מיוחדת פון שבת מברכים החודש שבט:
ברכת החודש וקידוש הלבנה - דורך כל אחד מישראל
(כמנהג ישראל),
און מיט א הכרזה ברבים ובקול רם - באדייט
(אין עבודת האדם)
די עבודה פון ברכת וקידוש פון יעדן אידן
(הדומין ומונין ללבנה 5 ■ 4 ),
ד. ה. אז אין דער עבודה פון א אידן דארף דעמולט ווערן א ברכה והמשכה חדשה
("יחדשהו הקב״ה עלינו ועל כל עמו בית ישראל״ 46 )
- א נייער אופן עבודה.
ובכל חודש - איז דער חידוש לפי תוכן חודש זה.
ובנדו״ד - ברכת חודש שבט,
כולל דעם יום המיוחד שבו - עשירי בשבט -באשטייט דער חידוש העבודה
("יחדשהו")
אין דעם עניו פון "העשירי יהי׳ קודש".
• או יעדער איד איז מברך וממשיך ומגלה
(ער איז ״מכריז״ בגלוי)
דעם יו״ד - די נשמה - אין זיך אליין,
און דעם יו״ד - דעם ניצוץ אלקי - אין אלע פרטים פון חלקו בעולם,
דורך דעם וואם ער נוצט עס אוים לתכלית בריאתו - צו ממלא זיין רצון
ספר השיחות - ה׳תש״ג
הבורא.
און אזוי איז ער אויך משפיע אויף בני ביתו און אויף אלע די מיט וועמען ער האט א שייכות
(ביז - "על כל עמו בית ישראל"),
אז בא זיי זאל אויך זיין דער ״יחדשהו״ - אזוי אז ער ברענגט אריין קדושה
(גילוי אלקות)
אין כל העולם.
און דער "יחדשהו" איז מיט אלע ששה לשונות של ברכה: "לחיים ולשלום לששון ולשמחה לישועה ולנחמה",
וועלכע זיינען כולל אלע עניני ברכה אויף דער עבודה פון דעם חודש
[וי״ל אז די ששה לשונות זיינען אויך כנגד די ששה חדשי הקיץ וששה חדשי החורף,
ד. ה אז די ברכה והמשכה חדשה אין דער עבודה פון דעם חידוש ווערט נמשך על ובכל חדשי השנה].
און מ׳איז מסיים "ונאמר אמן",
וואס "אמן" באווייזט אויף דעם גמר ושלימות העבודה
(הנצחון) 47 ,
כולל בנדו״ד - די עבודה פון דעם גילוי היו״ד בכל העולם,
וכידוע אז "אמן" איז בגימטריא הוי׳ אד׳" 4 ,
וואם דאם באווייזט אויף גילוי אלקות
(הוי׳ - שלמעלה מעולם)
אין מציאות העולם
(וואס ווערט באלעבט דורך שם אד׳,
מדת מלכותו ית׳י 4 ).
ווי ס׳איז מרומז אויך אין די ר״ת פון ״אמן״ - "א־ל מלך נאמן" 50 ,
אז שם א־ל
(שרש ומקור כל ההמשכות׳ 5 )
ווערט נמשך ומתגלה ביז אין "מלך",
מלכותו ית׳ בעולם,
ובאופן פון ״נאמן״ -לעד ולנצח נצחים.
און די פעולה פון ברכת החודש
(אין
עולם)
איז עד כדי כך,
אז דאס טוט אויף אויך אין די דרגות התחתונות ביותר,
אזוי אז מ׳דארף דעמולט ניט אנקומען צו זאגן "אב הרחמים"",
ווייל די פעולה דערפון ווערט אויפגעטאן דורך ברכת החודש עצמה
(וואס איז כולל אויך "לישועה ולנחמה",
די נחמה אויף אלע ענינים הפכיים).
און פון ברכת החודש גייט מען איבער גלייך צו "אשרי יושבי ביתך"",
וואס דאס איז מרמז אויף שלימות העבודה - די ישיבה אין ״ביתך״,
דער בית האמיתי -בית המקדש השלישי
(וואם "גדול מקדש שניתן בין ב׳ אותיות שנאמר 54 פעלת הוי׳ מקדש אדנ־י" 55 ,
ווייל דארטן וועט זיין דער חיבור פון הוי׳ ואד׳ 56 ),
בגאולה האמיתית והשלימה - ווען עם ווערט נתגלה די שלימות פון "העשירי יהי׳ קודש".
ז. ולהוסיף,
אז דער ענין איז נאכמער בהדגשה מצד דעם וואם דער חודש המברך
(את חודש שבט)
איז דער חודש העשירי
(חודש טבת):
וויבאלד אז שבת מברכים החודש איז אלעמאל אין דעם
(לעצטן)
שבת פון דעם פארגייענדיקן חודש,
איז פארשטאנדיק,
אז נוסף צו דעם וואם יעדע ברכת החודש
(בשבת מברכים)
איז בהתאם צו דעם תוכן מיוחד פון דעם חודש המתברך
(ווייל יעדער ברכה איז אפגעמאסטן לויט כלי המתברך),
איז ער אויר בהתאם צו דעם חודש המברך
(די ברכה איז לפי דרגת המברך).
דאס הייסט,
אז די ברכה פון דעם חודש המברך איז צוגעפאסט און האט א
ש״פ שמות,
כ״ג טבת,
מבה״ח שבט
ו24
שייכות צו דעם תוכן פון דעם חודש המתברך.
ובנדו״ד זעט מען דאס בגלוי: די ברכה ונתינת כח אויף דער עבודה פון עשירי בשבט
(דער יום המיוחד פון חודש שבט)
- באקומט מען פון חודש טבת - דער חודש העשירי.
ולהוסיף,
אז דער תוכן הנ״ל פון "עשירי יהי׳ קודש"
(די צוויי קצוות בזה)
איז אויך בהדגשה אין דעם חודש העשירי: צחאמען דערמיט וואט חודש טבת איז דער חודש העשירי,
העשירי יהי׳ קודש
(קודש ומובדל),
ווערט עס נמשך און נעמט דורך כל המציאות - כמאחז״ל אז חודש טבת איז "ירח שהגוף נהנה מן הגוף" 57 ,
וכמדובר לעיל" 5 דער פירוש אין דעם,
אז דער גוף דלמעלה כביכול
(יש האמיתי)
איז נהנה פון דעם גוף דלמטה
(יש הנברא/ ווארום עצמותו ית׳
(וועלכער איז העכער פאר כל הענינים)
איז פארבונדן - און נאכמער ער האט הנאה כביכול פון -
(דער עבודה מיט)
דעם גוף דלמטה דוקא.
ח. אין דעם אלעם קומט צו מצד דער קביעות פון שנה זו:
א) ראש חודש שבט
(וועלכער ווערט געבענטשט פון דעם שבת,
און וועלכער איז כולל כל ימי החודש - חודש שבט)
קומט אויס ביום השבח
[נוסף אויף דעם וואס כל השנה האט זיך אנגעהויבן מיט יו״ט של ראש השנה שחל להיות בשבת]
: שבת קודש גיט נאכמער כח אויף דער עבודה פון ממשיך ומגלה זיין קדושה -ביז קדושה פון קדש מלה בגרמי׳
(שבת קודש)
- אין א אידן,
ביז אין כל עניני
העולם,
אזוי אז אין אלץ זאל זיך אנהערן און אנזעהן בגלוי דער יו״ד
(ניצוץ קדושה)
שבוי 5 .
ביז די שלימות גילוי קדושת שבת בעולם - ביום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים"/ בירידת ביהמ״ק השלישי
(שעומד בנוי ומשוכלל למעלה"׳),
וואס דאם קען זיין אויך בשבת - זייענדיק מלאכת שמים,
מלאכה הארבעים 2 /
ב) פרשת השבוע - בתחלת הפרשה: "ואלה שמות בני ישראל הבאים מצרימה את יעקב איש וביתו באו":
אין מצרים מלשון מיצרים וגבולים 47 / און גלות,
ווערט נתגלה "שמות בני ישראל"
(״שלא שינו את שמם..
ראובן ושמעון נחתין ראובן ושמעון סלקין" 4 •׳),
"שבנ״י ממשיכים ועושים בחי׳ גלוי שמות עליונים למטה" 5 / ביז אז "שמות בני ישראל"
(פון יעקב ובניו)
עצמם גייט
(אויך)
אויף דעם גילוי פון די שמות העליונים,
ביז
ספר השיחות - ה׳תש״ג
דער גילוי פון שם הוי׳,
"שמו הגדול"
(גילוי אין שם אד׳)
׳■׳.
ובפרטיות:
״את יעקב״ - עס ווערט
(אין מצרים)
דער גילוי פון יו״ד עקב 7 ׳: דער שרש הנשמה - דער יו״ד
(פון שם הוי׳,
שרש נשמת יעקב)
ווערט נמשך ביז אין עקב,
אין דער דרגא הכי תחתונה,
בין אז דורר דעם ווערט נתגלה די מעלה איו דעם עקב - אז דער עקב האלט אויף און הויבט אויף כל הגוף כולו,
כולל - דעם ראש ושכל שבראש,
און דורך אים ווערט אויר דער רגל "רץ לדבר מצוה""".
"איש וביתו באו": נוסף צו דעם וואט יעקב אלייו קומט אין מצרים,
קומען מיט אים "איש וביתו"
("דכר ונוקכא יחוד מ״ה וב״ז״י^ און מ׳שטעלט אויף די בתי ישראל אין מצרים,
נוסף אויף דעם וואס עם קומען צו דארטן נאך א ריבוי בתים בישראל - "וכני ישראל פרו וישרצו וירבו ויעצמו במאד מאד"" 7 ,
בנים ובנות העוסקים בתומ״צ,
ומגדלים אותם לתורה לחופה ולמעשים טובים,
אז זיי זאלן ממשיך זיין אויפשטעלן בתי ישראל דורך דעם ענין הנישואין,
וואם תכליתה איז -הולדת בנים ובנות,
און אזוי אויך אין עבודה רוחנית: א איד איז מברר ומזכך די עניני העולם,
ביז אז ער ווערט "נתאחד" מיט דער ניצוץ קדושה שבהם,
באופן אז דורך דעם קומען ארויס "תולדותיהם של צדיקים מעשים טובים" 71 .
ובסיום הפרשה: דורך טענת משה צו
דעם אויבערשטן "ומאז באתי גו׳ לדבר בשמך הרע לעם הזה והצל לא הצלת את עמך״- 7 - קומט דער ענטפעריי: "אני 54 ■ 7 ה"׳,
"וארא אל אברהם אל יצחק ואל יעקב גו"׳,
ביז אז דורך משה ווערט דער גילוי פון שם הוי׳
(ניט ווי בא די אבות וואס "שמי הוי׳ לא נודעתי להם" 75 ),
און ״וידעתם כי אני הוי׳ גו׳״״ 7 - גילוי אלקות
(הוי׳)
אין די מיצרים וגבולים פון עולם,
ביז די שלימות בזה - בגאולת מצרים,
און מתן תורה 77 .
ועד״ז אין עבודת כל א׳: בחי׳ משה אין יעדער איד טענה׳ט צו דעם אויבערשטן: ״מאז באתי גו׳ לדבר בשמך״ - דורך קיום התומ״צ
(שמותיו של הקנ״הי 59 )
- ואעפ״כ איז "והצל לא הצלת",
אע״פ וואס ס׳איז דא דער פס״ד מפורש" 7 אז דורך א מצוה אחת ברענגט א איד "לו ולכל העולם תשועה והצלה״!...
און אויף דעם קומט דער ענטפער פון דעם אויבערשטן: "וארא אל אברהם יצחק ויעקב״,
״אל האבות״״״ - ווי זיי זיינען אבות פון יעדער איד,
און דער גילוי אלקות צו די אבות ווערט נמשך
(בירושה)
צו אלע אידן׳״,
און ועיקר בהוספה - דער גילוי שם הוי׳,
ביז אז עס,
קומט די גאולה האמיתית והשלימה
(כימי צאתך מארץ מצרים 2 *),
און תורה חדשה מאתי תצא 62 *.
ש״פ שמות,
כ״ג טנוו,
מבה״ח שבט
ט. ס׳איז דא נאך אן ענין אין שבת מברכים שבט
(בקביעות שנה זו)
- אז דאס קומט בהמשך צו כ״ף טבת
(דער "יאכל" פון דעם שבת איז פון דעם "טרח בערב שבת״״,
ובפרט ביום רביעי בשבוע -מעלי שבתא 5 ",
ג׳ ימים לפני השבת),
דער יום ההילולא פון דעם רמב״ם: און דעם מוצאי שבת איז ב״ד טבת - דער יום ההילולא פון דעם אלטן רבי׳ן:
כ״ק מו״ח אדמו״ר
(דער בעל ההילולא פון יו״ד שבט)
איז דער ממלא מקום פון דעם אלטן רבי׳ן - מייסד תורת חסידות חב״ד - וועלכער האט "אויפגעעפנט" דער וועג אויף מלביש זיין סתים פנימיות התורה
(פארבונדן מיט סתים דקוב״ה*•)
אין הבנה והשגה,
און מגלה זיין אלקות אין גדרי העולמי*
(וכמבואר בארוכה אין שער היחוד והאמונה - חלק שני בספר התניא פון דעם אלטן רבי׳ן - ווי אויך "בשמים ממעל ועל הארץ מתחת" איז "אין עוד""*).
ווי דאם איז מרומז אויך בשמו - שני־ אור זלמן 64 ": "שניאור" איז דער טייטש שני אור
(צוויי אורות)
- אור פון תורת הנגלה און אור פון תורת הנסתר.
וואס דאם איז מתאים מיט דעם נאמען פון דעם אלטן רבי׳ן ווי ער ווערט אנגערופן פון יעדערן פון כלל ישראל: בעל התניא והשולחן ערוך "זלמן" איז אותיות "לזמן"
(און ס׳איז א שם בלע״ז,
ניט ווי "שניאור" בלשון הקודש),
וואס דאם באדייט די עבודה פון דעם אלטן רבי׳ן צו מגלה זיין קדושה און
אלקות,
ביז די צוויי אורות
("שניאור")
פון נגלה און נסתר,
אין גדרי העולם
(לשון לע״ז)
- זמן ומקום"",
אזוי אז ביידע ווער־ טער
(שניאור זלמן)
ווערן איין נאמען פון איין מענטשן.
ולאחרי ווי דער אלטער רבי האט אויפגעעפנט די וועג אין דעם,
איז אין דער עבודה גופא דערנאך צוגעקומען דורך רבותינו נשיאינו ממלאי מקומו,
אג־ הויבנדיק פון בנו ממלא מקומו - דער מיטעלער רבי,
כמרומז בשמו - דוב בער: אז גילוי אלקות ווערט נמשך ביז אין דער דרגא פון בשר גשמי
(דוב "המסורבל בבשר"' 65 / און ניט נאר ווי דאס שטייט אין לשון הקודש
("דוב"),
נאר אויך אין לשון לע״ז
("בער").
ביז נאכמער: מ׳געפינט אמאל אז ער האט גע׳חתם׳ט שמו אין צוויי באזונדערע ווערטער אדער איין ווארט,
מיט איין בי״ת - "דובער".
ויש לומר טעם השינוי 66 י - בהתאם צו די צוויי אופנים ודרגות אין דער עבודה פון בירור הבשרי":
(א) דער סדר העבודה
(ובפרט בתחלת העבודה)
-אז מ׳דערהערט ווי דער ניצוץ קדושה אין דעם בשר
("דוב" בלשון הקודש)
איז דער עיקר און דער בשר הגוף
("בער" בלע״ז)
איז טפל - "נפשם עיקר וגופם טפל" 4 ".
וואם דעמולט דערהערט מען ווי "דוב" און "בער" זיינען צוויי באזונדערע ווער־ טער
(איינער - דער עיקר,
און דער צווייטער - טפל לו).
(ב) עם ווערט נתגלה
(אויך)
מעלת
(האלקות שב)
הגוף עצמו,
אז ער איז פארבונדן מיט דעם גוף שלמעלה
(גוף נהנה מן הגוף).
וואס מצד דעם ווערט
ספר השיחות - ה׳תש״ג
"בער" בלע״ז
(דער בשר עצמו פון דעם גוף דלמטה)
איין זאך מיט "דוב" בלשון הקודש
(דער גוף דלמעלה),
ביז אז דער יש הנברא ווערט איין זאך מיט דעם יש האמיתי 5 ".
ועד״ז איז עם אויך מרומז אין שמו פון דעם רבי׳ן
(מהורש״ב)
נ״ע
[און נאך מיט א הוספה בדבר,
וויבאלד אז בזמן איז ער געוועו לאחרי דעם מיטעלן רבי׳ן,
ובכל דור - ווערט מעלין בקודש]
- "שלום דובער": נוסף צו דער עבודה פון חיבור "דובער",
ווערט אין "דובער" נמשך אויך שלום,
כמבואר במ״א*".
ובהוספה על כל זה - נוסף על כח פון די רביים שלפניו - קומט צו בא ממלא מקומו ובנו יחידו
(פון דעם רבי׳ן נ״ע)
-כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו,
כמרומז בשמו "יוסף",
אז
[נוסף אויף דעם וואס דאס דעגרייכט ניט נאר דעם בשר הגוף פון דעם אידן,
נאר אויך די בחי׳ "אחר",
אין א צווייטן,
איז]
די הפיכה פון דעם "אחר" צו "בן" לה׳
(כנ״ל ס״ה)
איז עד כדי כך,
אז אין דעם נאמען שטייט בכלל ניט דער לשון פון "אחר",
ווייל ער איז אינ־ גאנצן פאראיינציקט געווארן מיט דער קדושה פון "יוסף",
און אזוי אויך אין דעם נאמען "יצחק" שטייט בגלוי נאר די שמחה וואס נעמט ארום,
נעמט דורך אלץ,
אויך שמחת הגוף
(משא״כ בא "דובער"
(אפילו ווי ער איז אין איין ווארט)
זיינען בפועל פאראן צוויי ענינים: דוב
(בלה״ק)
און בער
(בלע״ז),
נאר - זיי ווערן איין נאמען).
און דער כח אויף דעם אלעם
(חיבור קדושה
(תורה)
ועולם)
איז געקומען
(אנהויבנדיק)
פון דעם אלטן רבי׳ן
("שני־ אור זלמן"),
און בא דעם אלטן רבי׳ן גופא
!1)
ראה ב״אוה״ז
(לאדהאמ״ב)
בשלח מא,א.
יעוד.
- באקומט מען דעם כת אויף מחבר זיין אלקות מיט וועלט דורך תורה
(ווארום אסתכל באורייתא וברא עלמאיי),
דורך דעם חיבור צווישן די צוויי אורות
(שני־ אור)
אין תורת אדה״ז - אור פון נגלה דתורה
(שולחן ערוך),
וואס איז פארבונדן מיט בירור טוב ורע כו׳
(עניני העולם),
און אור פון פנימיות התורה
(תניא)
- אילנא דחיי,
דלית תמן לא קשיא מסטרא דרע כו׳״י - בחי׳ "עשירי יהי׳ קודש",
קדש מלה בגרמי׳,
וועלכע איז קדוש ומובדל מעניני העולם.
ולהוסיף,
אז בפרטיות יותר איז דער חיבור
(פון אלקות מיט עולם)
מרומז אין דער התחלה פון די צוויי ספרים עיקריים הנ״ל פון דעם אלטן רבי׳ו אין חסידות און איו נגלה: ספר התניא איז מיוסד אויף דעם פסוק"" "כי קרוב אליך הדבר מאד בפיך ובלבבך לעשותו"
(ווי דער אלטער רבי שרייבט אין שער־בלאט פון ספר התניא).
דאם הייסט,
אז אלע ענינים פון תומ״צ און אלקות,
ביז אין סתים דקוב״ה שבסתים דאורייתא
(פנימיות התורה)
איז "קרוב אליך",
צו יעדער איד ווי ער איז א נשמה בגוף,
בפיר ובלבבך לעשותו.
די התחלה פון שולחן ערוך פון דעם אלטן רבי׳ן
(מהדורא תניינא)
איז - "יהודה׳"" בן תימא אומר הוי עז כנמר וקל כנשר רץ כצבי וגבור כארי״: ״יהודה - וואס האט איז זיר דעם שם הוי""׳
(והתחלתה ביו״ד)
- בן תימא" איז מרמז אויף דער גילוי פון שם הוי׳ אין אן אופן פון "בן תימא",
אז ער זאגט זיר
(שטענדיק)
ארוים בגלוי.
ביז אין אן אופן אז דאס קומט ארויס אין זיין עבודה פרטית - אין די פיר ענינים פון
ש״פ שמות,
כ״ג טבת,
מבה״ח שבט
"עז כנמר וכו׳",
וועלכע זיינען כולל אלע עניני העבודה.
וי״ל אז דאס איז אויך כנגד די ד׳ עולמות אבי״ע
[און איו תורה - די ד׳ אופני הלימוד פון פרד״ס^ דורך וועל־ כע די נשמה
(בחי׳ יו״ד)
איז יורד מלמעלה למטה - "נשמה שנתת בי טהורה היא אתה ב ראתה אתה יצרתה אתה נפחתה בי ואתה משמרה בקרבי",
ביז אז דאס קומט אראם אין די כרכות פרטיות פון ברכות השחר,
און דאס איז אלץ דורכגענומען מיט פנימיות ועצם הנשמה
(כמדובר לעיל-"׳).
י. ענין הנ״ל זעט מען אויר בא דעם רמב״ם: די התחלה פון ספרו העיקרי
(משנה תורה)
איז מיט
(גילוי ה)
יו״ד - "יסוד היסודות ועמוד החכמות
(ר״ת הוי׳'"׳)
לידע כו׳ מאמיתת המצאו כו׳ נמצאו כל הנמצאים".
און ווי עם וועט זיין כשלימות הגילוי לע״ל - כמבואר בסיום ספרו: "לא יהי׳ עסק כל העולם אלא לדעת את ה׳ בלבד כו׳ שנאמר 4 "׳ כי מלאה הארץ דיעה את ה׳ כמים לים מכסים".
ולהוסיף,
אז דאס איז אויר מרומז אין יום ההילולא שלו ב□׳ טבת: כ׳ איז ב׳ פעמים יו״ד 5 "׳,
און ר״ת כתר און עשרים איז בגימטריא כתר״״׳ - וואס דאם בא־ דייט דער גילוי פון כתר
(שלמעלה מעולם)
למטה,
ביז אז דאס איז "פועל ישועות בקרב הארץ".
יא. דער לימוד פון דעם אלעם בנוגע לפועל:
שטייענדיק אין שבת מברכים חודש שבט
(מיט די אלע פרטים הנ״ל)
- האט מען די ברכה והמשכה
(פון ברכת החודש)
אויף טאן באופן חדש לגמרי די עבודה פון מגלה זיין דעם יו״ד - די נשמה אין א אידן,
און דער ניצוץ קדושה אין כל עניני העולם.
ובמיוחד - דורך פארבינדן זיך מיט דעם בעל ההילולא פון יו״ד שבט,
עי״ז וואס מ׳איז מוסיף אין לימוד תורתו און אין קיום פון זיינע הוראות,
ובכללות -אין הפצת התורה והיהדות און הפצת המעינות חוצה.
ובפרט שטייענדיק אין דעם שנת הארכעים זינט די הסתלקות -ווען עס קומט צו דער חידוש פון "נתן ה׳ לכם לב לדעת ועינים לראות ואזנים לשמוע״,
״קאי איניש אדעתי׳ דרבי״׳ - אין אלע ענינים פון רבינו נשיא דורנו.
יב. וויבאלד אז דער שבת קומט אויך נאך ובהמשך צו כ״ף טבת,
דער יום ההילולא פון דעם רמב״ם,
און כ״ד טבת,
דער יום ההילולא פון דעם אלטן רבי׳ן -איז כדאי ונכון ביותר אז יעדערער זאל אויך מוסיף זיין אין די ענינים פארבונדן מיט די בעלי ההילולא,
דורך א הוספה אין נתינת הצדקה
(כמבואר דער גודל הענין בזה באגרת הקודש ואגרת התשובה פון דעם אלטן רבי׳ן/ ועוד ועיקר - דורך מוסיף זיין אין קביעת עתים בלימוד תורתם וספרים שלהם
[וואס דורך דעם פארבינדט מעז זיך מיט דעם מחבר הספר,
ווייל א צדיק "גיט זיך אריין" אין זיין תורה 7 "׳,
אין זיין ספר,
קונטרס מאמר וכיו״ב):
ספר השיחות - היתש״נ
לימוד בספר הרמב״ם,
ובפרט דורך זיך משתתף זיין מיט כו״ב מישראל וועל־ כע לערנען דעם שיעור היומי ברמב״ם בכל יום,
מה טוב - ג׳ פרקים ליום,
אדער עכ״ס פרק אחד ליום,
אדער אין ספר המצוות.
און בנוגע צו דעם אלטן רבי׳ן - קובע זיין עתים בתורה אין לימוד שולחן ערוך און אין ספר התניא שלו.
[ובפרט אז בזמן זה דארף מען האבן א התחזקות מיוחדת כזה}.
כולל להשייכים לזה - דורך דעם מנהג פון כו״כ אז בכל יום קודם התפלה לערנט מען א פרק תניא*׳"
(על הסדר,
אדער באופו אחר)
- כל חד וחד לפום שיעורא דילי׳.
ונוסף אויף דער קביעת עתים בזה פון יעדערן באזונדער,
איז אויך כדאי - א 72 ינ־ פירן שיעורים ברבים אין לימוד שו״ע און תניא.
און אפילו אין די ערטער וואו ס׳איז שוין דא א קביעות בזה - קען מען אין דעם מוסיף זיין ככמות ובאיכות.
ותלמוד גדול שמביא לידי מעשה׳״״ -א הוספה אין דער עבודה פון דעם אלטן רבי׳ן,
ובכללות - הפצת המעינות חוצה.
ולהוסיף,
אז דאם אלעם דארף געטאן ווערן בזמננו אין אן אופן פון ״וארא״ -
בגלוי ובפרסום
(ניט באופן פון "הצנע לכת"),
ובפרט אז מצוה לפרסם עושי מצוהי״י,
בכדי אז אנדערע זאלן אויך זיך דערפון אפלערנען
(ובאופן פון קנאת סופרים תרבה חכמה 73 "),
נוסף אויף דעם וואם בשעת מ׳נעמט אן א החלטה ברבים ובפרסום,
איז דאם מוסיף אין דעם תוקף פון קיום ההחלטה"׳.
נוסף לזה - מאכן א התוועדות בקשר מיט כ״ד טבת,
און דארטן לערנען מתורתו און אננעמען החלטות טובות כקיום ההוראות פון דעם בעל ההילולא.
און אין די ערטער וואו מ׳האט שוין געמאכט א התוועדות - קען מען אין דעם מוסיף זיין בכמות ובאיכות ובפרסום.
ויה״ר אז דורך אננעמען די החלטות טובות בכל האמור - זאל דאם אליין שוין ברענגען דעם שכר,
ביז דעם שכר האמיתי - די גאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו,
והקיצו ורננו שוכני עפרי": דער רמב״ם,
דער אלטער רבי,
און אלע רבותינו נשיאינו ממלאי מקומו,
ביז כ״ק מו״ח אדמו״ר,
ותיכף ומיד ממש,
תיכף ומיד ממש,
תיכף ומיד ממש.
ספר השיחות - ה׳תש״ג