א. מ׳שטייט איצטער אינמיטן די טעג פון ספירה,
און אין דעם גומא — אין דעם דריטן שבת פון די ימי הספירה,
ווען מ׳לערנט דעם דריטן פרק פון פרקי אבות.
מער בדיוק איז דאם: א)
שבת פ׳ אמור,
ב) בתפלת מנחה הויבט מען אן לייענעז פ׳ בהר,
ג) דער שיעור היומי ברמב״ם
(לויט דער חלוקה פון שלשה פרקים ליום)
איז אין הל׳ שמיטה ויובל.
וויבאלד אז יעדער זאך פארבונדן מיט תורה ומצוות איז בתכלית הדיוק
(במכל-שכן פון דעם וואס אלע זאכז אין וועלט זיינען בהשגחה פרטית),
איז מובן אז די אלע ענינים האבן צווישן זיד א שייכות.
ב. מ׳האט גערעדט מערערע מאלי דעם טעם פארוואס מתן תורה איז פאר־ בונדן מיט דעם מספר
(וענין)
פון שלשה — סיי בנוגע צו זמן מ״ת:,
בחודש השלישי"
(כלשון הכתוב 1 ),
ובלשון חז״ל 2 —,
ירחא תליתאי",
און סיי בנוגע צו תורה אין אלגעמיין —,
(בריך רחמנא דיהב)
אוריאן תליתאי לעם תליתאי על ידי תליתאי בירחא תליתאי" 3 — ווייל דער מספר שלשה באווייזט אויף דעם אינהאלט און חידוש פון מחן תורה: מאכן שלום ואחדות צווישן ג־טלעכ־ קייט כביכול און וועלט.
דער חילוק צווישן דעם רמז התוכן פון,
אחד",,
שני" און,
שלישי" איז 4 :
, אחד" איז מדגיש אז ס׳איז דא מלכתחילה נאר איין זאך.
וכלשון חז״ל 5 בנוגע צו,
יום אחד״* פון מעשה בראשית —,
הקב״ה יחיד בעולמו";
, שני" ווייזט אויו* התחלקות,
היפר האחדות,
כמרז״ל אויף יום שני פון מעשה בראשית — שבו נברא מחלוקת
(און דעריבער שטייס דעמולט ניט,
כי טוב") 7 .
דער אויפטו פון,
שלישי״ איז — וואם ער פאראיינציקט די.
שנים".
און דורך דעם קומט צו אן עילוי אין דעם אחדות
(אפילו לגבי די אחדות פון דעם,
אחד")
— אז,
הוכפל בו כי טוב"
(ווי דאם איז געווען ביום השלישי פון מעשה בראשית,
מצד דעם וואס ער מאכט שלום צווישן די התחלקות שנברא ביום שגי און דעם אחד)
•: מצד,
אחד" אליין,
הגם אז דאס באווייזט אויר אחדות,
איז דאם אבער אן אחדות וואם קומט איי־ דער ס׳איז דא נאד א מציאות
(דער ענין פון התחלקות),
במילא איז דאם נאד נים קיין אחדות כשלימות,
ווייל מ׳ווייסט ניט וואם וועט זיין ווען ס׳וועט באשאפן ווערן גאך א מציאות; שלישי טוט אויף,
אז אויד אין דעם ארט פון התחלקות —
ספר השיחות - ה׳תשמ״ט
ווערט אחדות,
זעט מען דאן אז דאס איז או אמת׳ע אחדות.
וע״ד מאחז״ל" "שני כתובים המכחישים זה את זה עד שיבוא הכתוב השלישי ויכריע ביניהם".
דער אויפטו פון דעם "כתוב השלישי" המכריע איז,
ניט אז ער פסק׳נט ווי איין פסוק און איז שולל דעם צווייטן,
נאר אז ביידע כתובים
(וואט זיינען מצ״ע מכחישים זה את זה באמת 10 )
שטימען צוזאמען
(ביניהם)
לויט דער "הכרעה" פון דעם "כתוב השלישי".
און דעריבער איז "הלכה כדברי המכריע"",
ווייל די הכרעה פון דער דיעה השלישית איז
(ניט דערמיט וואס זי איז "מסכים לאחת מב׳ הדיעות",
נאר דורכדעם וואט איר סברא איז)
"כולל ב׳ הדיעות ושניהם מסכימים לדעת המכריע" 11 .
דער ענין אין עבודת ה׳: דער אויבערשטער איז ה׳ אחד.
ווי דאם שטייט בגלוי ביום אחד פון מעשה בראשית.
דער אויבערשטער האט אבער גע־ וואלט אז עס זאל זיין א דירה לו יתברך בתחתונים״ — דורך דעם וואס עם ווערט באשאפן א מציאות פון וועלט,
עולם מלשון העלם והסתר",
וואם בגלוי זעט אויס ווי א מציאות באזונדער פון
אלקות — תכלית ענין ההתחלקות
(שני)
— און א איד דורך זיין עבודה,
זאל ווערן א שותף להקב״ה במעשה בראשית",
און פאראיינציקן כביכול די וועלט מיט דעם אויבערשטן,
ניט דורך מבטל זיין די מציאות פון וועלט,
נאר אז די וועלט מצד אירע גדרים גופא זאל זיין איין זאך עיט אלקות,
וואם דורך דעם ווערט תכלית ושלימות עניו האחדות — אז די וועלט
(בריות)
און אלקות
(שמים),
וואם זיינען באשאפן געווארן מיט א הפסק בינתיים,
ווערז איין זאד — הוכפל בו כי טוב,
טוב לשמים וטוב לבריות".
ועפ״ז איז מובן וואם מתן תורה איז פארבונדן מיט ענינים פון שלשה — ווייל "כל התורה ניתנה לעשות שלום בעולם״ 9 ׳,
ובכללות — שלום ואחדות צווישן וועלט מיט אלקות:
פאר מתן תורה איז געווען די גזירה אז "עליונים לא ירדו למטה ותחתונים לא יעלו למעלה״״ — דער הפסק והתחלקות פון עליונים און תחתונים; בא מתן תורה איז בטל געווארן די גזירה,,
ואני המתחיל",
"וירד ה׳ על הר סיני" 19 ,
און דעמולט איז געגעבן געווארן דער כח אז א איד זאל מאכוי“ די גשמיות׳דיקע וועלט און אלע אירע
ש״פ אמיר,
ח׳ אייר
ענינים פאר א,
חפצא" של קדושה 11
(ווי ס׳וועט זיין בגלוי לן*ל).
און אזוי אויר בנוגע צו תורה עצמה:
דער אויפטו פון מתן תורה
(לגבי תורה ווי זי איז געווען פריער בא די אבות ובו׳ 22 )
איז,
אז אנשטאט דעם וואט מקום התורה זאל זיין למעלה
(.
חמודה גנוזה" של הקב״ה 22 ),
און זי געפינט זיף למטה נאר לפי שעה באופן עראי,
איז די גאנצע תורה" געגעבן געווארן למטה אין עולם הזה,
באופן אז דוקא דארטן איז איר מקום קבוע
(און,
לא בשמים היא" 25 ),
ובאופן נצחי.
ג. וי״ל אז דאם איז אויך א ביאור פארוואם מתן תורה איז געקומעז
(ניט גלייך נאד יצי״מ,
נאר)
לאחרי דער עבודה אין די מ״ט ימי הספירה:
היות אז דער חידוש פון מ״ת איז אז תורה זאל זיין באופן קבוע למטה,
און מאכן שלום און מאחד זיין עליונים ותחתונים,
ווי יעדערער שטייט במציאותו הוא
(אז תורה איז דער ענין פון.
שלישי"),
דערפאר איז ניט גענוג אז עם זאל זיין נאר די הקדמה פון יצי״מ
(בחודש הראשון),
ודיל* אע״ם וואט דאם איז געווען גאר א גרדסער גילוי —,
נגלה עליהם
מלך מלכי המלכים הקב״ה — בכבודו ובעצמו — וגאלם" 2 ,
איז דאס אבער געווען א גילוי מלמעלה
(אתערותא דל־ עילא)
• 2 ,
ע״ד די דרגא פון,
אחד"
(שלפני ההתחלקות),
און א גילוי מלמעלה בלבד,
ניט קוקנדיק אדן" זיין גרויטקייט — איז באופן מקין" און נאר לפי שעה,
ודיל ער בייט ניט איבער און נעמט ניט דורך דעם טבע און די תכונות פון דעם תחתון,
נאר דער תחתון בלייבט ווי ער איז געווען פריער,
א מציאות באזונדער פון דעם גילוי אלקות מלמעלה:
דוקא דורך דעם וואס ס׳איז דא די עבודה פון דעם תחתון
(בכח פון דער אתעדל״ע בא יצי״מ),
אז ער זאל זיך איבערמאכן און אויסאיידלען,
ווערט ער
(מצד זייגע גדרים און תכונות)
גרייט צו מתן תורה
(און קבלת התורה)
בפנימיות,
און אין אן אופן וואט בלייבט שטענדיק,
קבוע ונצחי
(ודבאלד אז דער גילוי נעמט דורך
(און האט אין וואט צו זיר,
אנהאלטן")
למטה,
אזוי אז זיין טבע איז
(בכח)
ניט קייז אנדער מציאות פון אלקות).
וואט דאם איז דער אינהאלט פון די ימי הספירה
(ענינו ענין חודש שני)
וועלכע זיינען איין המשר ימים* 2 וואס פארבינדן,
זמן חירותנו"
(חג הפסח)
און
ספד השיחות - ה׳תשמ״ט
״זמן מתן תורתנו״
(חג השבועות)
— די עבודה דעמולט באשטייט פון "לטהרנו כו׳": ספירה איז פארבונדן מיט דעם עומר,
וועלכער איז געווען פון שעורים" 3 ,
מאכל בהמה׳ 3 ,
וואט דאס בא־ דייט די עבודה פון בירור וזיכוך
(לטהרנו)
המדות פון דעם נפש הבהמית 32 ,
פון חסד שבחסד ביז מלכות שבמלכות.
וואם אע״פ אז די עבודה פון בירור מדות האדם איז לכאורה א נידעריקע דרגא
(שלא בערך נידעריקער פון דעם גילוי פון ״ממה״מ הקב״ה" ביצי״מ)
— איז דוקא דאס ווערט די הכנה צו מתן תורה ביום החמשים,
דער גילוי פון שער הנו״ן“
(נוסף צו דער המשכה פון די מ״ט שערים) 34 ,
וועלכער איז העכער פאר דעם גילוי פון יצי״מ; און וויבאלד אז דאס קומט לאחרי הקדמת העבודה פון אידן,
ווערט דאם נמשך בפנימיות ובקביעות.
ד. דער עניו שטייט בהדגשה אין דעם תוכן פון דיני ימי הספירה בשולחן ערוך 35 :
אין די ימי הספירה זיינען פאראו פארשידענע הגבלות בנוגע לעניני שמחה
(נוהגין שלא לישא את אשה ולא
להסתפר וכו׳)
צוליב דעם וואם "מתאב־ לין על כ״ד אלפים מתלמידי רבי עקיבא שמתו בימים הללו".
ווי די גמרא דערציילט" 3 ,
אז די תלמידי רבי עקיבא מתו
(מפסח ועד עצרת)
"מפני שלא נהגו כבוד זה לזה".
וויבאלד אז דאס איז א דין אין תורת חסד,
והתורה
(מל׳ הוראה 3 )
היא נצחית 25 ׳ 3 בכל הזמנים,
איז פארשטאנדיק אז דערפון איז דא א הוראה ניט נאר בנוגע צו "מתאבלין כו׳"
(די תוצאות פון מיתת תלמידי רבי עקיבא מפסח ועד עצרת),
נאר אויר ובעיקר — בנוגע צו מתקן זיין דעם ענין פון "לא נהגו כבוד זה לזה",
דורך מוסיף זיין אין אהבת ישראל,
ובפרט בהנהגת כבוד זה לזה.
ביז השלימות בזה.
ויש לומר,
אז דאס איז מתאים מיט דעם תוכן כללי פון עבודת ימי הספירה — בידור וזימך טבע
(מדות)
האדם:
"לא נהגו כבוד זה לזה" קומט אלם א תוצאה פון דעם וואם דער אויבער־ שטער האט באשאפן מענטשן איו אן אופן אז "אין דיעותיהן שוות" 3 ,
וואם דאס גיט אן אפשריות אז מצד די חילוקי דיעות צווישן מענטשן זאל ווערן א מצב פון "לא נהגו כבוד זה לזה".
די כוונה אין דעם וואס דער אויבער־ שטער האט אזוי באשאפז מענטשן איז אבער ניט בכדי דערפון זאל ארויס ח״ו מחלוקת,
כמובן ופשוט,
נאר אדרבה — צוליב דעם עילוי וואט קומט ארוים פון