א.
אין דע□ שבת זיינען פאראן כמה ענינים: ס׳איז שבת מברכים החודש אדר,
פרשת שקלים,
און פרשת משפטים.
וויבאלד אז די דריי ואכן קומען צוזא־ מען אין דעם זעלבן שבת,
און נאכמער — זיי קומען בהמשך אחד: בהמשך צו קריאת פ׳ משפטים לייענט מעז פ׳ שקלים,
ובהמשך לזה — איז מען מברך חודש אדר — איז פארשטאנדיק,
אז זיי האבו צווישן זיך א שייכות.
ב.
שוין גערעדט כמה פעמים,
אז וויבאלד אז יעדער חודש פון די י*ב חדשי השנה האט אין זיך א ענין מיוחד — איז פארשטאנדיק,
אז אויך די ברכת החודש,
די ברכה מיט וועלכע דער חודש ווערט נתברך פון שבת מברכים,
איז בהתאם צו דעם חודש המתברך.
ואע״פ אז דער נוסח פון ברכת החודש איז בכל שבת מברכים בשוה — "יחדשהו הקכ׳־ה עלינו ועל כל עמו בית ישראל לחיים ולשלום לששון ולשמחה לישועה ולנחמה*,
יעדן חודש בענטשט מעז מיט די זעלבע זעקם לשונות — איז אבער יעדער איינער פון די זעקם לשונות כולל אין זיך כמה וכמה פרטים ואופנים,
און איו יעדער שכת מברכים איז די הדגשה אויח די פרטים און אופנים
(פון די זעקס לשונות)
וועלכע זיינען בהתאם צו דעס חודש.
ובנוגע לעניננו — חודש אדר:
דער עניו המיוחד פון חודש אדר איז — "החודש אשר נהפך להם מיגון
לשמחה ומאכל ליום טוב* 1 .
און וויבאלד אז די שמחה שבחודש אדר איז ניט סתם א שמחה,
נאר דאם וואס ס׳איז נהפך געווארן "מיגון לשמחה",
איז די שמחה ביתר שאת וביתר עוז.
[וואם דאס איז פון די טעמים אויף דעם וואס די שמחה פון פורים איז א סך גדעסער ווי די שמחה פון יעדער יו״ט,
וואס יעדער יו*ט איז די שמחה בהגבלה,
משא*כ שמחת פורים איז "עד דלא ידע״ 2 — ווייל כשעת פון היפך השמחה ווערט נהפך צו שמחה,
איז די שמחה מיט א יתרון.
וכשם ווי דאס איז בנוגע צו פורים,
עד״ז איז אויך בנוגע צו גאנץ חודש אדרי,
כלשון הפסוק הנ*ל "החודש אשר נהפך להם מיגון לשמחה גו׳*•]
.
וואם פון דעם איז מובן,
אז בשעת מען זאגט בשבת מברכים אדר "יחדשהו גו׳ לששון ולשמחה*,
מיינט מען דער־ מיט א שמחה מיוחדת,
די ספעציעלע
ש״פ מטופשים,
9׳ מוהלים,
מנה״ח אדד
סארט שמחה וואט איז בהתאם צו חודש אדר — די שמחה גדולה וואט קומט ארויס פון דעם וואט,
נהפך מיגון לשמחה".
ולהוסיף,
אז אע״פ וואט בזמן שהיו מקדשין ע*פ הראי׳ האט זיד דקר ענין
(פון,
החודש אשר נהפך להם•)
אנגע־ הויבן פון ראש חודש אדר — איז איצ־ טער,
בזמן הגלות,
וועד קביעות החדשים איז ע*פ החשבון,
און מ׳ווייסס פאראויס וחנן וועט זיין ראש חודש,
וואס דערי־ בער איז מען אים מברך אין דעם שבת שלפניו — טוען זין־ אויף די ענינים פון דעם חודש,
נאר איו שבת מברכים 5 .
ובנוגע לעניגנו — שכת מברכים אדר: אז די מעלה מיוחדת פון "החודש אשר נהפך להם מיגון לשמחה",
און דער נתינת כח אויף דעם,
הויבט זיר שויו אן איו דעם שבת וועלכן מ׳בענטשט חודש אדר.
ג.
איו דעם עניו פון "החודש אשר נהפך״ בחודש אדר — קומט צו נאד א מעלה:
עם קען זיין א סדר,
אז פריער זאל בפועל זיין א דבר בלחי רצוי וואס ברענגט אן אבל ויגון ר״ל,
און ד ער נאך זאל מען דאם מהפך זיין
(און האבו די מעלה פון א שמחה וואט קומט ארויס מן היגון)
.
דער אתהסכא פון חודש אדר
("החודש אשר נהפד")
איז אבער גע־ ווען אין אן אופן,
אז די גזירה
(גזירת המן)
איז מלכתחילה ניט ארוים בפועל.
ד.
דער ענין אין עבודת ה׳:
עט זיינעו פאראן צוויי אופני עבודה — עבודת הצדיקים ועבודת התשובה — וואט יעדערער האט אין זיך א מעלה לגבי דעם צווייטן:
די מעלה פון תשובה איז,
אז אע״פ וואט דער מענטש איז דורכגעפאלן איו א חטא,
האט ער זיך דערנאו מתגבר געוועז און האט תשובה געטאז,
בה ער האט מהפר געווען אז אויר די "זדונות נעשו לו כזכיות" 15 .
ובלשון הידוע — די מעלה פון אח־ הפכא חשוכא לנהורא ומרירו למית־ קו",
וואט וואלט ניט געווען אן דעם חושד ומרירות — דער יתרון האור וואט וואט קומט ארוים דוקא מן החושך 5 ׳,
ווארוס כל הגבוה גבוה ביותר
ספר השיחות - ה׳תשמ״ח
יורד למטה מטה ביותר",
און דערי־ בער,
בשעת מ׳מאכט איבער רעם מטה ביותר
(אבל ויגון)
,
דערגרייכט מען אין גבוה ביותר.
אוו אויר בנוגע צו דעם אדם
(העושה תשובה)
קומט דעמולט צו די מעלה,
אז זיין עבודה איז מיט מער תוקף און מרין ווי די עבודה פון א צדיקי׳,
בחילא יתיר".
און דערפאר אק במקום שבעלי תשובה עומדין איו צדיקים גמורין יכו־ לין לעמוד בו".
לאידך גיסא איז דא א מעלה אין א צדיק,
וואט זיין הנהגה איז אין אן אופן פון •אשר עשה האלקים את האדם ישר•",
און ער איז קיינמאל באגאנגען א חטא בו׳,
משא״ב ביי א בעל תשובה
(אפילו לאחרי שעשה תשובה)
איז סוף סוף געווען א זמן ווען ער האט זיר גע־ פירט היפך רצון ה׳,
און איז געשטאנען אין א מצב של ירידה,
מיט דעם צער בו׳ פארבונדן דערמיט".
ש״פ משפטים,
פ׳ שקלים,
מבה״ח אדר
מען דארף האבו צוליב די מעלה פון,
אתהפכא חשוכא לנהורא* זאל זיין מערניט ווי באופו של,
קם*ד*,
דאס וואט ער געפינט זיך אין אזא וועלט וואט איז שיין צו טאו א עניו הפכי — דאם אליין רופט בא אים ארוים רעם,
בחילא יתיר* פון חשובה
(אע*פ אז לא חטא מימיו)
,
און ער שטייט מיט אזא תוקף,
אז ניס נאר וואט דער חושך העולם איז אים נים מונע פון זייז עבודה דתומ*צ,
נאר אדרבה ער איז אויר מהפך דעם חושך העולם צו קדושה,
אזוי אז ער האט מלכתחילה 6 * די מעלה ויתרון האור מן החושך.
און הגם אז ער ווייס גארניט פון די פארשידענע ענינים בלתי רצויים וועל־ כע קומען פאר אין וועלם,
ווארום ער איז כסדר פארנומען נאר מים קדושה — פונדעסטוועגן,
וויבאלד אז זיין עבודה בתומ״צ איז בחילא יתיר
(מצד די ידיעה אז עולם הזה בכלל איז א וועלט וואם הקליפות גוברים בו",
כאטש ער ווייס נים די פרטי הדברים,
כנ״ל)
,
ווערן דורך דעס נהפר אלע עניני העולם
(אייר די פרטיות׳דיקע העלמות והסתרים)
צו קדושה,
וכפס״ד הרמב״ם",
אז דויד א מצוה אחת פון איין אידן,
איז ער מכריע עצמו וכל העולם כולו לכף זכות ומביא לו ולהם תשועה והצלה.
ה.
דער עילוי המיוחד פון חודש אדר — וואס אין אים זיינען דא ביידע
מעלות: די מעלה פון א צדיק וואט לא עבר עבירה מימיו און צוזאמען דער־ מיס די מעלה פון אתהפכא דתשובה — שפיגלט זיר אפ אויר אין דער מצוה פון מחצית השקל" 5 .
ובהקדים,
וואט לכאורה איז ניט מובן: אלע זאכן פון קדושה דארפן ויין בשלימות.
כלי שרת מקדשיו דוקא כשהם מלאים ושלימים׳־; קרבנות דארפז זייז תמימים און נקרב ווערן ע״י כהן תמים,
וכיו־ב.
איז פארוואס בא־ שטייט די מצוה דוקא פון א נתינה פון,
מחצית השקל'?
איז דער ביאור בזה:
בנוגע צו מחצית השקל איז מבואר אין חסידות ככ״מ,
אז דורך דעם וואט א איד גיט איין מחצית — ווערט אויפ־ געטאן איו דעם צווייסעז מחצית,
און אויפגעטאז אויד דער צווייטער מחצית,
און פון ביידע מחצית׳ן צוואמען ווערט איין גאנצער,
שקל הקודש*.
און אין דעם עניו פון די צוויי חצאים,
זיינען פאראן צוויי ביאורים
(בכללות)
:
א)
אז די צוויי חצאים ויינען מרמז אויף רעם אויבערשטן מיט אידן־־.
ווארום דער אויבערשטער און כנסת ישראל זיינען בדוגמת איש ואשה,
וואט יעדער איינער פון זיי
(סיי דער איש,
טיי די אשה)
איז,
פלג גופא*־־
(א האלבער)
.
ספר השיחות - ה׳תשמ״ח
וכתורת הרב המגיד" עה״פיי,
עשה לך שתי חצוצרות 8 ,
אז די,
שתי חצוצרות'
(חצוצרות מלשון חצאי צורות)
זיינען מרמז אויף דעם אויבערשטן מיט אידן,
וואט,
כל" אחד בעצמו אינו בשלימות ואינו רק חצי צורה,
ושניהם יחד הוי צורה שלימה"?
ועפ״ז,
איז דער פירוש פון,
זה יתנו גו׳ מחצית השקל 9 ",
אז דורך דעם וואט א איד טוט דורך עבודה,
ער מיט זיין,
מחצית 10 — באקומט ער דויד דעם אויר די צווייטע,
מחצית 11 וואט ווערט נמשך מלמעלהי?
ב)
א צווייטער ביאור איז,
אז די צוויי חצאים זיינען מרמז אזין* די צוויי נפשות,
נפש האלקית און נפש הבהמית.
און דער פירוש פון "זה יתנו גו׳ מחצית השקל 12 איז,
אז דורך די עבודה פון די צען כתות
(עשר גרה)
פון נפש האלקית,
אין לימוד.
התורה וקיום המצוות —
ש״פ משפטים,
פ׳ שקלים,
מנה״ת אדר
ו.
ויש לומר,
*ז די צוויי פירושים אין מחצית השקל ויינען שייך זה לזה: דאם וואס א איד האט ככה אז אויר בשעת די כחות פון נפש האלקית זיינען איו א מצב של ירידה והתלבשות אין נפש הבהמית,
זאלן זיי בלייבז בתקפם,
ביז אז ניט נאר וואס דער נה*ב זאל ניט מעלים ומסתיר זייז אויף זיי נאר אדרבה או ויי זאלו גאר פועליו אן עלי׳ אין נה*א — איז דאס פארבונדן מיטן ערשטן ביאור איו מחצית השקל או דער אויבערשטער און אידן זיינען שתי חצאי צורות:
כשם ווי כנוגע צום אויבערשטן שטייט,
אני הוי׳ לא שניתי* 13 ,
או דאם וואט דער אויבערשטער איז יורד כביכול צו באשאפו און מחי׳ זיין אלע עולמות ביז דעם עוה״ז הגשמי פועל׳ט עם ניט קייו שינוי ח*ו אין אים — עד*ז איז אויר כנוגע די נשמה פון א אידן,
וואט זי איז אייו זאד מיטן אויבערשטן,
ביז אז,
בל אחד בעצמו אינו רק חצי צורה'" אז די ירידה פון דער נשמה איו נפש הבהמית,
פועל׳ט נים קיין שינוי אין איד עצם מהות,
אוו דערפאר,
איז אייר ווען די כחות פון נה׳א זיינען במצב של ירידה,
פועל׳ן זיי אן עלי׳ איו דעם נפש הכהמית.
ז.
וואט דאם איז אויך דער ביאור אויוי דעם וואט די נתינה פון מחצית השקל האם גע׳פועל׳ט.
לכפר על נפשו־ תיכם•",
די כפרה אויפן חטא העגל",
חטא חמור ביותר",
וואט האט אומגע־
ח.
ויש להוסיף,
אז לאחרי ווי דורך נתינת מחצית השקל בפעם הראשונה איז שויו נמשד געווארן בגילוי די התקשרות עצמית פון אידן מיטן אויבערשטן
(,
שתי חצאי צורות*)
,
איז די מצוה פון מחצית השקל אין אזא אופן אז זי לאזט מלכתחילה ניט צו קיין ענין הפכי".
און דער עילוי וואם קומט ארוים בעבודת האדם פון דעם עניו פון מחצית השקל איז
(ניט קייו כפרה אויף אן ענין בלתי רצוי,
נאר)
וויבאלד אז ער איז איין זאר מיטז אויבערשטן,
איז ניט נאר וואט ער האט ניט וואט צו רעכנעז זיר מיטן העלם והסתר פון נפש הבהמית און עולם הזה,
נאר אדרבה,
ער האם בכח צו מהפר זייו אייר זיי צו קדושה.
ועפ״ז איז מובן,
אז דער ענין פון מחצית השקל
(איצטער)
איז — אז
ספר השיחות - ה׳תשמ״ח
מ׳האט ביידע מעלות הנ׳ל זוזאמען,
די מעלה פון א בדיין וואם לא עבר עבירה מימיו און צוזאמען דערמיט די מעלה פון אתהפכא דתשובה,
דער בירור פון דעם נפש הבהמית" 5 .
ט.
דער עניו הנ״ל
(אתהפכא חשוכא לנהורא,
וביחד עם זה — שטייט מען בדרגת הצדיק)
איז אויר דער תוכן פון פ 15 משפטים:
די משפטים ודינים אין דער פרשה זיינען
(רובם)
וועגן ענינים בלתי רצויים — ענינים פון עבדות
(און איו דערויף גופא — עבד שנמכר בגניבתו 16 )
,
ביו צו נזקי נפש ר״ל
(.
מכה איש ומתיי 5 )
,
וכיו״ב.
און די כוונה פון,
ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם• 55 איז בכדי מ׳זאל וויטן ווי איינער וואס איז דורכגעפאלן אין די עניגים זאל דאס קענען מתקן זיין ביז מהפך זיין,
און דורך דעם באקומט מעז די מעלה פון תשובה*?
ועוד ועיקר — די כוונה אין דעם איז נאד א טיפערע: בשעת מ׳לערנט וועגן
י.
ויש להוסיף,
אז דאס איז אויך דער תוכן פון,
ואלה המשפטים• בפנימיות הענינים:
אין זהר ריש פרשתנו” שטייס אז,
ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם•
(וואס מיינם אין תרגום,
ואלין דיניא דתסדר קדמיהון")
•אלין אינון סדורין דגלגולא דיניו דנשמתין כו׳ 19 ,
אוז דער־ נאד איז ער מבאר בארוכה ווי די פסוקים בריש פרשתנו רעדן וועגן עליית הנשמות לאחרי סיום עבודתם והסתלקותם מעלמא דין.
למאורעות• באלו שמדונר נפרשת משפטים,
ילנז עריך קס-ד שנהדינים דסרשת משפטים לא ישנו העילוי
(.
וזירות•)
ד.
סיני־ ; ועל זה נא הלימוד ש.
אף אלו מסיני■ — דזה מה שהתורה מדנרת נענינים באלו הוא בכדי שגם הם יהפכו לקדושה,
אתהפכא השוכא לנהורא,
שעי״ז נעשה הוספה ויתרון בהאור —.
ואלה מוסיף על הראשונים■.
■
(141 '8000 11ט 009100
19)
200 0X1' 2000 0X1 00102 0191
(09.
0' 09)
101 00' 00.
0'
020010 049.
'
010 001 01 21X1 0091 981820 14120
(0111 00 010
0)
190420 011109 0040.
0' 009 X,
0200x9 85)
101 00' 0'
<1X2 04240 49 1100' 0X21 <9119 0
(4.
0'
15)
10X0 00.
1 00' 0
(000 0*0000 10ס11ס.
89 008 40'
8148811'
8X8 48188 311 8
(488 £<111 821 <18.
1 8818 31 88141.
1184 4184 11 8181.
31.
4 83441! 88X2413)
— 8X8 23811 8X8
(488
(8X8X8 112 82
(488 821 1184 184 884 81 481>>123א X42,
821 11X1 481838 £82818 <48213 841;□' ;848 83
(1' 811 884 88841 41£8 <4.
841;□ 8X42,
833311 4821 33311 8X11X1 821 82.
4' £21 821 8 <13 <482 838388 — 1122; 82
(488 884 2188 8 1824 1X84
(23)
84 88 82 84;8 311 !;81423' 81 8121 £22 818
(488
(311
824 848 4;2,
311 848
(488' 848 83£484448 8;221 388
(434 128
88)
'״;)
>;>8 44.
2 ”.
44£18,
£2 23;'
4221 84
('8£;2 30813x1' 8482
(48
248)
821 88841 1184 ׳13;8842 £13;8 311 128 484)
1184 488)
8 '״.
^0 £3 י י 23288 £011■,
432 '
(״1)
1412)
8848)
8824 8 311 488)
8 ׳.
38)
8402 34488' 488)
8 811 •;1>;>8 4.
2 32411 844 11 41341)
8 12 8883 848388 811 '£488 848 821 4>3 8 44111481 8;£32 ׳
(״.
42248 £84 844188 ;341 4X34 £1;!')
84! £!4 88 84 88841 1184 '£2.
4 813;41 311 488)
8 '.
844811 4£8 88818 4488 88818' 488)
8 :4313> 2>41 22)
81 38881 41)
122 13;;££ 81 '848324 81 812£4 48
'£1 '1 •009
(89 '.
;1.
1^1: ״.
0> 9״10־ ״£0
>> ^1:11 זו1>>ט 1;>.
;1^1.
>,
>> 000 ;411> '| ״״״ 4900 '4״££
(111^11 009019)
:11111 00,
9.
.
1|4>1 '
(1,
00,
4.
004 1״״1)
1444111
*34.
4! 040)
1 1x4411' 0104 11141 4ס 2.
9)
11 401' 2*10.
41 14 01.
111.
1.
11 *1:0,
'
(04 110.
41240 1144)
4144 04111 4111,
'
404־4 4401.
1 9.
4 004010 9101 140.
1
(99 '40 41-0 4401
(99
־
(4.
1 0111)
11.
1
10.
44.
' 1.
11 4> 440114 00441 4410 014,
111411 40114' 104 244.
4X11 4- 140114 00014
00014 4.
44 ״4 104.
4.
1.
104 '4101.
401X4
44.
4.
1 4X11 94 1044 04 00014 149-1 444111
99)
144 94-9 “1 40 01' 0: *0.
1 01
(9)
9010.
91>*1 1,
04'
29)
41' 4'
181411 8X111 ״2214 1111111 £8X111
*!4 4)
88 '111811)
£8811 11;>.
וגוX8411 414,
11 11824 >141 8X2413 821 '81 4£.
8 1X8 4248 — 84 £4X8 14
(4811 84 £<111 4,
8811 4.
88 11 1X8
(81
(841)
811 1181 1X8 4£188 811 8
(4811
'״.
14111811 £4,
2811 £8288 '8.
,
)
£8
811 '<8;,
2,
9,
!£228 £4218 8,
4' 1X2
841 1' ־X2,
£142,
*££;<□ 142X11 82811 £428114 821 1X8 X£1114 £<11
(1
(
(2)
£'834£8 12818 18X411.
2,
' 811 8121 1X8 8211 4221 *49018 8X8118
£8 1881 1188 1X8X1 ׳״£2.
4 14318> 1מ 41* 8.
1)
828 8121 12 X£118 228> 4-88 <* '4101 124 '.
8.
1)
1>>4
'8 4£1'18
(48228
(422,
£8288)
24 821 422
(X 8X818 8121 1X8 4880' 81 ££88
(81821.
' 8111X8 888X 821 8£88 18228
(422,
£8288 48.
8 8
(828 4*4 *81 882
(48148
(3414 8882 <438
81 ״188 84 112 43 48224 11224X8
1מ
888 4״3£8 *3^44,
0 'ס^ס^ס 0״4
ספר השיחות - ת׳תשמ״ח
יא.
דערפון האט מען א הוראה אין דער עבודה פון יעדער איד אלם נשמה בגוף,
לאורך ימים ושנים טובות:
פון דעם שבת
(מברכים אדר,
פ׳ שקלים,
ופ 20 משפטים)
נעמט מען א ספע־ ציעלן נתינת כה אז געפינענדיק זיך בעוה״ז הגשמי וואס איז מלא קליפות וסט־א
(היפך החיים)
,
זאל מען בלייבן שטיין אין א דרגא פון א צדיק
(שלא עובר עבירה)
אוו צוזאמען דערמיט זאל מען מהפך זיין דעם חושך העולם ־מיגון לשמחה ומאבל ליום טוב*,
און מאכן דארט א דירה בתחתונים.
עאכו־כ אז אויב מ׳האט אן עניו וועלכע פאדערט תיקון,
איז זעלבסט־ פארשטענדלעך,
אז אין דעם דארף זיין די עבודה דהוה,
זהיר טפי־“,
צו דאס מהפך זיין לטוב.
ובפשטות — דורך דעם וואם מ׳איז מוסיף ביתר שאת וביתר עוז איו צד הקדושה כר.
ובפרטיות יותר; בא יעדער איד,
אלם א נשמה בגוף,
דארף זיין די עבודה פון,
זכייא נקיי׳ ברירה",
א חיזוק ביותר איו קיום והידור במצות עשה,
מצות לא תעשה,
און לימוד התורה,
דורך שלימות איו מחשבה דיבור ומעשה,
און אויך אין דער עבודה מיט זיין גוף
(כלי)
,
און דורך דעם עסק אין,
נר מצוה ותורה אור" איז,
קב״ה אנהיר לה בכמה נהורין־ — די המשכה פון דעם,
מחצית־ שלמעלה,
גילוי אלקות בעולם" 7 .
♦ * ♦
ש״פ משפטים,
פ׳ שקלים,
מכח״ת אדר
ועליית הנשמה מעלמא דיז,
ובמיוחד בנוגע צו א צדיק בישראל,
און עד״ז אן אשה צדקנית בישראל — איז כולל אויך,
צו אויפשטעלן מוסדות דעניני תומ״צ לעילוי ונחת רוח לנשמה,
לזכרוף 22 וכר.
אין דעם גופא איז כדאי מעורר זיין,
אויף די ענינים דלהלן.
יג.
עניז הזריזות — אז כל הזריז הרי זה משובח:
אין די עליות הנשמה איו פאראן א סדר בעניו הזמו — שלשה,
שבעה,
שלושים,
ביז י׳ב חודש• 7 .
דערפון איז פארשנואנדיק,
אז די פעולות הנ״ל — אז עניו שהזמן גרמא — דארפז געטאן ווערן בזריזות הכי גדולהיי:
מה טוב — די וואס האבן שויז,
אריינגעכאפט־ 24 אוו אנגעהויבן טאו
עלמין•
(ראה זח-ב קנח,
3)
,
שזרז זה עניז של סילוק ודו,
אלא,
גילוי האור בבתי רוממות כד
(יאה תו־א ס״ס ויקהל)
,
ודוגמתו בעניו ההסתלקות — •זדיקא דאתפסר אשתנה בכולהו עלמין
(גם בזה העולם המעשה)
יתיר מנחיזה׳•
(זח״ג עא,
ב.
הובא ונתבאר באגה״ק סי' דר וביאורו)
.
ספר השיחות - ה׳תשמ״ח
שמארעין לגופות בעולם הזה"" וואס האבן א חשש אז זיי זייבען היפך התורה
(ובמילא — היפך הנחת רוח כו׳)
.
און דעריבער,
אלן די וואט טראכטן און ווילן אויפשטעלן מוסדות הנ״ל
(אדער האבן דאם שויו געטאו)
- זאלן זין־ בהקדים צוזאמענרעדן מיט א רב מורה־הוראה איו דעם עיר אדער שכונה
(וואו מ׳וויל אויפשטעלן דעם מוסד)
,
וואס ער ווייס תנאי המקום אוו דעם מצב על אתר כר,
בכדי פארזיכערן און באווארענען אז איו דער פעולה איז ניטא קיין השגת גבול וכיו״ב,
און מה טוב מ׳זאל באקומען פון רב אן אישור בכתב וועגן הקמת מוסד פלוני בשם פלוני,
במילא וועט דאס אויר באווא־ רענען אז א צווייטער זאל ניט אוים־ שטעלן אן ענלעכע מוסד
(בנוגע לתוכו פעולת המוסד,
און שם המוסד)
אין דעם ארט.
ועד״ז בנוגע צו א מוסד וואם איז שיין־ צו עטלעכע שכונות און שטעם,
אדער אפילו צו כמה מדינות — זאל מען זיר צונויפרעדן מיט די רבנים פון די ערטער,
בכדי באקומען פון זיי אן אישור בכתב צו אויפשטעלן דעם מוסד.
און זיבער וועט מען ניט דארפן מזרז זיין די רבנים ומורי־הוראה צו מברר זיין און ארויסגעבן זייער אישור — ווארום זיי ווייסן אז דאם איז אן עניו שהזמן גרמא,
ולטובת הרבים וכר.
ולהוסיף,
אז צוליב זריזות הדבר,
איז ניטא קיין ענין צו פרעגן אהער שאלות
(ועאכו״ב — צו מרבה זיין ספיקות וועגן סוג המוסדות,
אופן הקמתם,
וכיו־ב)
,
נאר מ׳זאל אליין מחליט זיין על אתר
ש״פ משפטים,
0׳ שקלים,
מגה״ח אדר 267
ממש דגאולה ממש,
ד.
ה.
אז נאך פאר גאולת סורים,
און אפילו פאר ראש חודש אדר,
נאר אין דעם שנת גופא,
.
מיד* — "הן נגאלין*",
גאולה האמיתית והשלימה,
און גליין■ — תחיית המתים 25 .
ובפרט או אידו שרייען דערצו.
עד מתי*,
באופן אז דאס נעמט זיי דורך אינגאנצן,
נוסף לזה וואס די נשמות למעלה שרייען.
עד מתי*,
וויפל איז דער שיעור,
זיי זיינען דאו ניט
שולדיק.
.
.
מעז ווארט אויח דעם לעצמן פוץ פון דעם לעצטן קנעפל פון א אידן דא למסה,
און דעמולט טאנצן אלע אידן גלייך אריין,
צוזאמען מים די,
שוכני עפר*,
.
וארו עם ענני שמיא*" — אין ארץ הקודש,
ירושלים עיר הקודש,
ביהמ״ק השלישי,
.
ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם*"
(ווי מ׳גייט באלד לייענען בתפלת מנחה)
,
ושמחת עולם על ראשם" 26 .
הפר השיחות - ה׳תשמ״ת