שיחת ש"פ ראה, מבה"ח אלול ה'תשמ"ו.

א.
אין שבת קודש מברכים זיינען דא צוויי ענינים:
נקודה משותפת אין יעדער שבת מברכים,
און דער ענין מיוחד וחידוש פון יעדער שבת מברכים. ס'איז דא דער נוסח כללי פון ברכת החודש
(בכל שבת מברכים)
"יחדשהו וכו'",
אבער ביחד עם זה מוז מען זאגן אז בכל חודש וחודש איז די ברכה שייך צו דעם תוכן מיוחד פון דעם חודש.
און ווי דאס איז בנוגע צו שבת בכלל:
ס'איז דא די נקודה משותפת פון יעדער שבת. און דערצו איז דא דער ענין מיוחד פון יעדער שבת,
ולכל לראש –
די קריאת הפרשה המיוחדת בכל שבת. ובזה גופא
(אין קריאת הפרשה)
איז דא די נקודה משותפת,
אז בכל שבת לייענט מען א פרשה בתורה,
ביז אז לדעת כמה פוסקים איז דער דין
(וואס איז ניט אזוי מפורסם)
אז מ'איז יוצא קריאת התורה בשבת מיט איזו פרשה שתהי'. וביחד עם זה איז דא די פרשה מיוחדת פון יעדער שבת.