בס"ד. שיחת יום ה' פ' פינחס, שבעה עשר בתמוז יהפך לשמחה, ה'תשמ"ב בבית הכנסת. אחרי תפלת מנחה

א.
דער אלטער רבי שרייבט אין תניא –
אין אגרת התשובה 1 –
אז א תענית איז אן עת רצון,
און ברענגט דערויף א ראי' פון פסוק 2 "הלזה תקרא צום ויום רצון לה'".
וואס דער ענין איז ביי אלע תעניתים;
ניט נאר ביי תעניות של תשובה,
ד.ה. תעניות וואס מ'נעמט אליין אויף זיך אלס אן ענין פון "דרכי תשובה" 3
(און דאס איז דער גאנצער ענין התענית),
נאר אפילו די תעניתים הקבועים על פי שו"ע
(ווי דער תענית פון שבעה עשר בתמוז)
זיינען זיי אויך אן עת רצון.