- בקשר עם יום היארצייט־הילולא הרביעי של הרבנית הצדקנית מרת חי׳ מושקא נ״ע זי״ע -
א. כ״ב בחודש איז פארבונדן מיט ברכה,
ווי מרומז אין דעם מספר כ״ב -אותיות "בך",
וואם איז מרמז אויף "בך יברך ישראל" 1 ,
דאם הייסט אז דאם איז א טאג וואט פון אים,
דורך אים און מיט אים ווערן אידן געבענטשט אין אלע זייערע עגינים.
נאכמער: דער
(טאג פון)
"בר׳ אליין איז א געבענטשטער,
כמובן פון פשטות הפירוש
(הכתוב)
אין "בך יברך ישראל",
אז "בברכתם"
(פון אפרים ומנשה)
ווערן געבענטשט אלע אידן,
ועד״ז בנדו״ד,
אז דער טאג
(פון "בך")
אליין איז מבורך,
און דערמיט "יברך ישראל",
אלע אידן.
"בר" איז אזא ברבה וואס פון איר קומען ארויס נאד ברכות,
נאך א ברכה און נאך א ברכה,
עד אין קץ ו״עד סוף כל העולם" 2
(כולל - דער סוף פון
(עולם מלשון)
העלם והסתרי).
ב. אזוי איז אויך פארשטאנדיק בנוגע צו דעם טאג פון יארצייט כ״ב שבט,
אז דאם איז א יום ברכה,
פון וועלכע עס ווערן געבענטשט אלע אידן - "בך יברך ישראל":
בא אידן איז א יארצייט פארבונדן מיט עלי׳.
ווי אונטערשטראכן אין דעם מנהג פון אמירת קדיש ביום היארצייט,
צוליב דער עלי׳ חדשה ועלי׳ שלא
בערך וואם קומט דעמולט צו אין דער נשמה 4 .
הגם אז דער יארצייט איז דער טאג ווען ס׳איז געווען די הסתלקות הנשמה מן הגוף,
א העלם והסתר אויף דעם גילוי פון א נפש ישראל,
"חלק אלוקה ממעל ממש״ 5 ,
אין דעם גוף - וואם דאם איז דאך דער גרעסטער העלם וואם קען זיין ר״ל - איז אבער די כוונה אין דעם
(ווי אין יעדער ירידה)
אז דאם זאל ברענגען נאך א גרעסערע עלי׳,
און בכל שנה
(אין דעם יארצייט)
קומט צו דערביי נאך א העכערע עלי׳
(שלא בערך צו די עליות שלפני זה),
או עלי׳ סיי פאר דער גשמה,
און סיי פאר די וואם געפינען זיך נשמות בגופים למטה
(וועלכע האבן געהאט א קשר מיט דער נשמה)
*,
אז בא זיי קומט צו נאבמער אריכות ימים ושנים טובות,
אנגעפילט מיט תורה ומצוות און מעשים טובים.
ועוד ועיקר - די עלי׳ וואם קומט אין דער גאולה האמיתית והשלימה,
סיי
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל ומם ב׳ פ׳ משפטים,
כ״ב שבט
די עלי׳ פון דער נשמה - דורך "הקיצו ורננו שוכני עפר" 7 ,
כידוע• אז תכלית השלימות
(אויר פון דער נשמה)
איז דוקא נשמות בגופים בתחיית המתים,
און סיי אין די אידן וואס האבן געהאט א שייכות מיט דער נשמה - כמ״שי "בלע המות לנצח ומחה ה׳ אלקים דמעה מעל בל פנים",
ומובן אז בשעת דער "ומחה..
דמעה" קומט דורך דעם אויבערשטן אליין
("ומחה ה׳ אלקים דמעה"/ איז דאס ניט בלויז מבטל די דמעה וואט איז גע־ ווען פריער
(כפשטות ענין המחי׳),
נאר דורך דעם קומט צו א הוספה אין דער עלי׳,
כמובן אויך פון דעם פירוש•*,
אז "דמעה" איז בגימטריא קי״ט,
וואט מיינט אז עט פעלט איינער פון די ק״כ צירופי שם אלקים**,
און דורך "ומחה ה׳ אלקים דמעה" ווערט די שלימות פון ק״כ
(די גימטריא פון ״דמעה״ עם הכולל)
-"והיו ימיו מאה ועשרים שנה"",
ווי ס׳איז געווען בא משה רבינו - "בן מאה ועשרים שנה אנכי היום"•*,
"היום מלאו ימי ושנותי"•*,
מילוי ושלימות פון ימים ושנים הן בגשמיות והן ברוחניות,
און דער המשך בזה ביז - אין חיים נצחיים*׳ בגאולה האמיתית והשלימה.
ג. דער ענין
[די עלי׳ וואם קומט דורך הסתלקות]
איז ספעציעל אונטער־ שטראכן אין דעם יארצייט פון בתו של כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו בכ״ב שבט,
וואט נוסף צו איר אייגענע זכות,
האט זי אויך דעם זכות פון איר פאטער
[ובפרט אז א בת האט א שייכות מיוחדת מיטן אב•*/ און זי איז נתחנך געווארן דורך אים וכו׳:
דער נשיא הדור - נשיא מלשון התנשאות - הויבט אויף דעם גאנצן דור,
ווארום "הנשיא הוא הכל" 7 *.
איז דערפון מובן בנוגע צו בתו,
אז אלע אירע ענינים - כולל ובמיוחד איר הסתלקות - טוען אויף אן עלי׳ אין אלעמען.
ובפרט אז איר יארצייט
(בכ״ב שבט)
קומט אוים אין דעם זעלבן חודש
(שבט)
ווי דער יארצייט פון איר פאטער כ״ק מו״ח אדמו״ר
(בעשירי בשבט/ וואם די עלי׳ והתנשאות פון נשיא דורנו שטייט בגלוי יותר אין דעם טאג פון זיין יום ההילולא,
כידוע•* אז דעמולט איז עולה "כל מעשיו ותורתו ועבודתו אשר עבד כל ימי חייו" און דאם ווערט מתגלה למטה ביז אז דאס איז "פועל ישועות בקרב הארץ״י*.
ביז די שלימות העלי׳ והתנשאות -אין די גשמות למעלה און אין אלע אידן למטה - בגאולה האמיתית והשלימה,
כג״ל.
ובפרט אז אונזער דור איז דער לעצטער דור פון גלות און דער ערשט־
ספד השיחזת - ה׳תשנ״ב
ער דור פון גאולה - ווי כ״ק מו״ח אדמו״ר דער נעל ההילולא האט מכריז ומודיע געווען כמ״פ,
אז מ׳האט שוין אלץ פארענדיקט און איצטער דארף מען גאר מקבל זיין משיח צדקנו בפועל ממש - במילא איז פארשטאנדיק,
אז אויב בינתיים איז געווען אן ענין של הסתלקות,
ווי דאס איז געווען בכ״ב שבט בארבע שנים לפני זה
(שנת הזתשמ״ח/ איז דאם אך ורק בכדי צו ברענגען די אייגציקע עלי׳ וואס איז נאד געבליבן - די עלי׳ פון דער גאולה האמיתית והשלימה.
דערמיט איז מובן די ברכה אין דעם טאג פון כ״ב שבט - "בך יברך ישראל" - די ברכות וואם ווערן נמשך צו ישראל,
צו יעדער איד און צו אלע אידן.
ובמיוחד - צו נשי ובנות ישראל,
ובפרט דורך דעם וואס זיי פירן זיך אויף לויט אירע אנווייזונגען און לויט איר ביישפיל.
ברכות אין אלע ענינים -סיי בגשמיות און סיי ברוחניות,
ובגשמיות וברוחניות גם יחד,
און אזוינע ברכות,
וואם פון יעדע ברכה קומט ארוים נאך א ברבה און נאך א ברכה עד איו קץ.
ד. וויבאלד אז דער יארצייט פון כ״ב שבט איז פארבונדן מיט כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו
(אבי הנפטרת/ ובפרט
(כנ״ל)
אז ראם איז אין דעם זעלבן חודש
(שבט)
ווי דער יום ההילולא שלו
(ווען "כל מעשיו ותורתו ועבודתו" שטייט בגלוי)
- איז פארשטאגדיק אז דער טאג האט א קשר מיט כללות עבודתו פון נשיא דורנו און
(במילא)
פון כל הדור כולו
(ווארום "הנשיא הוא הכל" און "בתר רישא גופא אזיל"• 2 ).
צוזאמען דערמיט איז מובן,
היות אז די הסתלקות פון כ״ב שבט איז געווען כו״כ שנים נאך דער הסתלקות פון איר פאטער,
כ״ק מו״ח אדמו״ר,
און דאס קומט אוים אין אן אנדער,
שפעטערדיקן,
טאג אין חודש ווי דער יום ההילולא פון יו״ד שבט - האט עם אין זיך אן ענין מיוחד,
בהמשך ובהוספה ליום ההילולא שלו.
ויש לומר אז דאס איז אויך מרומז אין דעם מספר החודש
(שבט)
- חודש האחד עשר,
און אין דעם מספר היום בחודש - כ״ב
(שבט/ וואס קומט בהמשך ובהוספה צו עשירי בחודש,
דער יום ההילולא פון נשיא דורנו,
כדלקמן.
און דערפון דארף מען ארויסנעמען א לימוד אין דער עבודה פון אונזער דור במיוחד - זייענדיק דער דור פון נשיא דורנו
(וואס "הנשיא הוא הכל"/ ובמיוחד - א לימוד בנוגע צו דער עבודה פון נשי ובנות ישראל,
זייענדיק פארבונדן מים דעם יארצייט פון בתו של נשיא דורנו,
ובפרט אז בימים אלו - בסמיכות צו כ״ב שבט - קומט פאר דער כינוס השלוחות העולמי
(און סיומו איז אין דעם טאג פון כ״ב שבט/ וכדלקמן.
ה. וועט מען דאס פארשטיין לויט דעם וואם עם האט זיך פריער גע־ רעדט• 2 אין פרשת השבוע
(יתרו/ פרשת מתן תורה,
וועגן די צוויי אופנים אין די עשרת הדברות — די "דברות הראשונות" וואס ווערן געזאגט דורך דעם אויב־ ערשטן
("וידבר אלקים את כל הדברים האלה לאמה־ 2 )
און די,
דברות האחרו־
ש׳׳פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל ויום ב׳ פ׳ משפטים,
ב״ב שבט
טת" שנאמרו ע׳י משה רבינו
(אין משנה תורהיי):
"וידבר אלקים את כל הדברים האלה לאמר" בא מתן תורה האט מעז געגעבן דעם כח אידן צו מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים״ - אז אין תחתונים ואל זיין דער גילוי פון עצמותו ית׳ בעצמותו ומהותו.
אויף דעם פאדערן זיך צוויי ענינים:
(א) דער גילוי פון עצמותו ית׳,
און
(ב) די המשכה אין תחתונים
[ובפרטיות יותר:
(א) א דירה לו יתברך
(אבער כביכול ניט הוא יתברך עצמו),
און
(ב) דער גילוי פון עצמות אליין,
"וידבר אלקים גו׳"].
און דעריבער האבן די עשרת הדברות געהאט ביידע מעלות: די "דברות הראשונות" שנאמרו ע״י הקב״ה גיבן דעם כת צו אויפטאן די המשכה פון עצמותו ית׳,
און די "דברות האחרונות" שנאמרו ע״י משה גיבן דעם כת דאם צו ממשיך זיין אין תחתונים מצד ענינם הם
(ניט דורך ביטול מציאותם מצד דעם תו^ הגילוי מלמעלה).
ועד״ז אין די "דברות הראשונות" עצמן זיינען געווען ע״ד די ביידע ענינים:
(א) דער גילוי פון אחד עשר
("מיוחד שבעשרה..
שהוא אחד שהוא ראש לכל הדברות,
אנכי" ה׳ אלקיך""/ בחי׳ "אנת הוא חד ולא בחושבן"",
בחינת פנימיות הכתר ביז עצמותו ומהותו ית׳ שלמעלה מעשר ספירות,
און
(ב) דער גילוי איז נמשך געווארן אין די עשרת הדברות
(כולל ווי אגבי איז אייגער פון די
עשרה/ ווי תורה איז פארבונדן מיט סדר השתלשלות וועלכער שטעלט זיך אויס אין מספר עשרה
(עשר ספירות,
עשרה מאמרות").
ביז אז דאס האט אויך גע׳פועל׳ט איו סדר השתלשלות עצמו,
ביז אין עולם הזה התחתון
(כדברי חז״ל” אז דער קול פון "אנכי הוי׳" איז געקומען פון אלע ד׳ רוחות העולם און שמים וארץ,
ו״צפור לא צווח עוף לא פרח שור לא געה כו׳"").
בא מתן חורה איז אבער דער גילוי פון "וידבר אלקים גו׳" געווען מצד למעלה
("ואני המתחיל שנאמריי וירד הוי׳ על הר סיני"",
"וידבר אלקיס גו׳"/ און דעריבער איז דער גילוי בתחתונים גע־ ווען נאר לפי שעה
[און "במשוך היובל"
(ווען ס׳איז נסתלק געווארן די שכינה פון הר סיני)
איז "המה יעלו בהר״ננ,
ווייל דער הר סיני איז געבליבן ווי פריער/ ובאופן אז דאם האט גע׳פועל׳ט ביטול מציאות התחתון
("פרחה נשמתן"",
ועד״ז צפור לא צווח כו׳)
- ווייל דער תחתון
(בחי׳ עשר)
מצד ענינו הוא - האט ניט געקענט אויפנעמען
(כשלימות)
דעם גילוי פון "וידבר אלקים גו׳"
(בחי׳ אחד עשר);
מ׳האם דעמולט כאקומען דעם כח צו ממשיך זיין אחד עשר אויך אין דעם עשר,
אבער בגלוי
(למטה)
איז געבליבן
(בעיקר)
דער גילוי פון בחי׳ עשר
(פון סדר השתלשלות)
- די עשרת הדברות,
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
משא״ב דער גילוי פון אחד עשר
("וידבר אלקים גו׳")
איז דערגאך נתעלם געווארן
(און מ׳האט געהערט דברי תורה מפי משה רבינו/ בכדי אז אויך די תחתונים מצד ענינם הם - זאלן דאס קענען אויפנעמען.
די שלימות הכוונה איז,
אז אידן דורך זייער עבודה בכח עצמם
(ניט דורך דעם גילוי מלמעלה פון "וידבר אלקים גו׳״)
- געפינענדיק זיך בהתלבשות אין תחתונים
("אזלת לקרתא הלך בנימוסי׳" 35 )
- זאלן ממשיך זיין דעם גילוי פון אחד עשר אין עשר,
דורך איבער־ מאכן די תחתונים
(עשר)
אז זיי זאלן זיין א כלי מוכשר צו מקבל זיין דעם גילוי פון "אחד עשר",
על ידי זה וואם זיי לערנעו תורה מיט זייער כח הדיבור הגשמי באופן פון "תען לשוני אמרתך" 35
("לאמר" דעם דבר ה׳ ממש 37 )
און טוען זייער עבודה אין וועלט באופן אז די תחתונים אליין ווערן א כלי ודירה לו יתברך.
וואס דעמולט ווערט נמשך דער גילוי פון אחד עשר אין עשר באופן של קביעות ונצחיות - ווי עם וועט זיין כשלימות הגילוי בגאולה האמיתית והשלימה - ווארום דאם קומט
(ניט מצד א כח למעלה,
נאר)
דורך די תחתונים מצד ענינס וגדרם הם.
ו. עפ״ז וועט מען פארשטיין דעם אויפטו פון דורנו זה - דער דור פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו:
מ׳האט גערעדט מערערע מאל דעם געוואלדיקן חידוש ועילוי פון דעם דור - דער לעצטער דור פון גלות און דער ערשטער דור פון גאולה
(כנ״ל ס״ב)-
אז ער שטעלט מיט זיר פאר דעם גמר וסיום פון "מעשינו ועבודתינו" 35 פון אידן במשך כל הדורות שלפני זה,
צו פארענדיקן די לעצטע בירורים אין גלות,
ובלשון כ״ק מו״ח אדמו״רי 3 -"צופוצן די קנעפלעך"; אונזער עבודה באשטייט אין ברענגען די גאולה בפועל פאר דעם דור און פאר אלע דורות שלפני זה!
דאם הייסט,
אז אין דעם דור איז מען מסיים מעשינו ועבודתינו פון אידן במשך כל הדורות צו ממשיך זיין
(דורך עבודת התחתון)
דעם גילוי פון בחי׳ אחד עשר אין עשר,
אז די תחתונים
(בחי׳ עשר)
מצד גדרם הם זאלן זיין גרייט און מוכשר צו מקבל זיין דעם גילוי פון עצמותו יתברך
(אחד עשר).
ויש לומר אז דאס איז מרומו אין דעם יום ההילולא פון כ״ק מו״ח אדמו״ר
(ווען "כל מעשיו ותורתו ועבודתו" שטייט בגלוי ובשלימות)
- יום העשירי בחודש האחד עשר: דער גילוי אור
(יום" 4 )
פון עשירי איז פארבונדן און קומט צוזאמען מיט דעם
(חודש מלשון)
חידוש 4 פון אחד עשר
(שלמעלה מסדר השתלשלות).
דער
(חודש מלשון)
חידוש פון אחד עשר ווערט נמשך אין דעם גילוי אור
(יום)
פון עשירי.
ז. אין דעם דור פון נשיא דורנו גופא זיינען פאראן עטלעכע שלבים ותקופות,
ובכללות - דריי שלבים:
(א) יום עשירי לחודש אחד עשר
(יו״ד שבט
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל ויום ב׳ פ׳ משפטים,
כ״ב שגט
ת״ש יחד)
- דער סיום התקופה פון עבודת כ״ק מחה אדמו״ר נשיא דורנו בחיים חיותו בעלמא דין.
(ב) דער יום למחרתו - יום אחד עשר לחודש אחד עשר
(דער ערשטער גאנצער מאג לאחרי ההסתלקות/ ובמיוחד בשנת עשתי עשר
(תשי״א^ - ורען עם האט זיך אג־ געהויבן דער המשך וחידוש פון א נייער תקופה ו״נתלו המאורות"" פון דעם דור השביעי פון אלטן רבי׳ן
(אדער דור התשיעי פון בעש״ט).
(ג) די תקופה נאד דער הסתלקות פון בתו של כ״ק מחח אדמו״ר ביום כ״ב לחודש אחד עשר
(כ״ב שבט תשמ״ח).
ויש לומר,
אז די דריי תקופות בא־ דייטן בכללות דריי דרגות אין דעם סיום העבודה פון לעשות לו יתברך דירה בתחתונים,
המשכת בחי" אחד עשר אין בחי׳ עשר
(ווארום בכדי אז דאס ואל זיין בגדרי התחתונים דארף די עבודה זיין דרגא אחר דרגא מלמטה למעלה):
(א) די עבודה - ביז דעם סיום ושלימות העבודה - אין עולם,
בדרגת "עשר",
בכדי צוגרייטן דעם עולם צו אויפנעמען דעם גילוי פון "אחד עשר"
(אלקות שלמעלה מעולם/ און ער זאל ניט נתבטל ווערן ממציאותו
(ווי ס׳איז געווען בא מתן תורה).
אבער אין דעם איז בעיקר בהדגשה ובגלוי דער ענין פון ״עשר״,
נאר אין ״עשר״ גופא - ווי ער ווערט א כלי צו "אחד עשר".
ובאופן אז ס׳איז נאך אלץ ניכר אן אונטערשייד צווישן "עשר" און "אחד עשר",
מהאי טעמא גופא וואם דאם דארף זיין בגדרי
התחתונים און די תחתונים שטייען נאד אין א דרגא פון "עשר"
(און ניט "אחד עשר"/
(ב) דער גילוי פון "אחד עשר" עצמו,
ביז אז "עשר" ווערט נתעלה אין "אחד עשר".
ד. ה. אז "אחד עשר" פועל׳ט אויד אין "עשר",
אבער בעיקר הערט זיך דער גילוי פון "אחד עשר"
(און "עשר" איז נכלל און ווערט א טייל פון "אחד עשר"/
(ג) שלימות החיבור והיחוד פון "עשר"
(מצד ענינו הוא)
און "אחד עשר"
(מצד ענינו הוא/ אז תחתונים מצד ענינם הם ווערן א דירה לו יתברך,
לעצמותו ית׳".
צוזאמען דערמיט וואם דאס איז א דירה לו יתברך
(אבער נאך אלץ א בא־ זונדער זאך כביכול פון דעם דייר עצמו,
בלייבנדיק בדרגת עשר באזונדער פון אחד עשר)
- ווערט די דירה בתחתונים איין זאך מיט דעם דייר,
ובלשון הידוע": דער יש הגברא איז
(איין זאך מיט דעם)
יש האמיתי".
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
ויש לומר אז די צוויי לעצטע ענינים זיינען כנגד צוויי דרגות אין "אחד עשר" גופא: אחד עשר וואס איז נאך בערך ושייך צו עשר
(און דעריבער האט "אחד עשר" די פעולה אויף דרגת עשר צי אין אן אופן פון ביטול
(ווי ס׳איז געווען בא מ״ת/ אדער אין אן אופן אז עשר מצ״ע בלייבט סו״ם א באזונדער מציאות פון אחד עשר)
; און אחד עשר וואט איז מרמז אויף עצמותו ית׳ - "אנת הוא חד ולא בחושבן״ - וואט ער איז שלא בערך לגמרי צו עשר און צו אחד עשר,
און דעריבער האט ער בכח זיי ביידן צו מחבר און מאחד זיין כשלימות.
ח. ועפ״ז יש לומר דעם חילוק צווישן די דריי תקופות הנ״ל:
יום העשירי בחודש האחד עשר גייט אויף דעם סיום וגמר העבודה פון מברר זיין די לעצטע "שיריים" פון גלות,
"צופוצן די קנעפלעך".
ובסגנון האמור: דער גמר ושלימות העבודה במשך הדורות צו ממשיך זיין "אחד עשר" אין "עשר",
אבער באופן אז עס זיינען נאך אלץ דא צוויי באזונדערע ענינים
(מצד גדרי התחתונים)
: עשירי מצד הימים און אחד עשר מצד החדשים - ווייל די דרגא פון אחד עשר
("וידבר אלקים גו׳" שלמעלה מעולם)
האט נאך ניט אינגאנצן דורכגעגומען עולם
(עשר/ במילא האט מען טאקע דעם חידוש
(חודש)
פון אחד עשר,
אבער די עבודה גלוי׳
(מצד הימים,
ענין האור והגילוי")
באשטייט נאד אין דער דרגא פון עשר
[כמבואר במ״אי* אז דער תוכן העבודה פון כ״ק מו״ח אדמו״ר בחיים חיותו בעלמא דין איז באשטאנען פון דעם גילוי פון עשירי].
דער יום למחרתו - יום אחד עשר לחודש אחד עשר - באדייט אז נוטף און נאך דער עבודה פון יום עשירי בחודש אחד עשר,
דערגרייכט מען און מען ווערט נתעלה
(לויט דעם כלל פון "מעלין בקודש"")
אויר צו דעם גילוי
(יום)
פון אחד עשר,
ובאופן כזה אז דאס הויבט אויף אויר דעם גילוי פון יום העשירי צו דער דרגא פון "אחד עשר יום"".
מ׳האט דעמולט אחד עשר,
הן מצד דעם חודש
(חודש אחד עשר)
און הן מצד דעם יום וגילוי
(יום אחד עשר)
• 5 ,
אחד עשר טיי ווי דאס ווערט נמשך צום מקבל
(לבנה,
חודש/ און טיי ווי דאם איז מצד המשפיע
(חמה,
יום) 51 .
אבער דאם איז אלץ א דרגא פון אחד עשר וואט איז שייך ובערך צו עשר.
אין דעם גופא קומט מען דערנאך צו נאך א העכערע דרגא - אז מ׳האלט שוין נאד דעם סיום העבודה פון אלע בירורים,
און מ׳האט שוין אויך "צוגע־
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל מום ב׳ 6׳ משפטים,
כ״ב שבט
ו35
פוצט די קנעפלעד וכו׳,
און מ׳דארף נאר שטיין גרייט צו מקבל זיין משיח צדקנו - די שלימות פון אחד עשר
(איג־ גאנצן שלא בערך צו עשר),
וואט טוט אויף דעם חיבור ואיחוד פון עשר
(מצד ענינו הוא)
און אחד עשר
(מצד ענינו הוא)
-כמרומז אין כ״ב שבט:
כ״ב איז אחד עשר בכפליים
(אחד עשר יום פון דעם יום האחד עשר בחודש האחד עשר).
דאס הייסט אז אין ימי החודש עצמם - האט מען צוויי מאל אחד עשר
(נוסף אויף דעם וואם דאס איז בחודש אחד עשר).
ויש לומר אז דאם באדייט תכלית השלימות פון אחד עשר
(התאחדות עשר מיט אחד עשר/ אז אויך בדרגת הגילויים ובדרגת המשפיע
(יום)
האט מעז סיי אחד עשר ווי דאס הויבט אויף דעם עשר
(תחתונים/ און סיי אחד עשר מצד עצמו,
מצד עצם המשפיע - אחד עשר בטהרתו ממש,
מצד עצמותו יתברך,
און - חיבור שניהם יחד.
ד. ה. אז לאחרי ווי מ׳האט די שלימות פון עשר און אחד עשר
(בחודש האחד עשר/ די שלימות העבודה פון אידן למטה צו ממשיך זיין בחי׳ אחד עשר אין די עשרת הדברות
(שניתנו מלמעלה בא מתן תורה/ קומט צו א צווייטן מאל ״אחד עשר יום מחורב״יי - דער גילוי פון "בד כנגד די כ״ב אותיות התורה".
ויש לומר אז דאס באדייט די דרגא עליונה שבתורה ווי זי איז פארבונדן מיט אחד עשר,
און אחד עשר בכפליים
(וואם איז נאך העכער פאר אחד עשר אליין/ שלמעלה פון תורה ווי זי שטעלט
זיר אוים אין עשרה
(עשרת הדברות)
-תורה ווי זי איז איין זאך מיט עצמותו יתברך,
"אורייתא וקוב״ה כולא חד״ 52 ,
כמרומז אין דעם מספר כ״ב אותיות ״בד - וואם גייט אויה דעם אויבערשטן
("בך בהקב״ה" 54 / עצמותו ית׳,
בך בעצמותו 55 ,
וואס דורך די כ״ב אותיות התורה ווערט א איד פאראיינציקט מיט "בך",
עצמות א״ס ב״ה".
און דאם ווערט נמשך אין אלע זיינע ענינים ופרטים
(וועלכע שטעלן זין־ אויס בבחי׳ עשר,
עשר כחות הנפש וכו׳)
באופן פון "בך יברך ישראל",
אז ישראל
(יעדער איד און אלע אידן)
ווערט געבענטשט מיט אלע ברכות - פון "בד,
בעצמותך.
ט. ויש לומר אז דאם איז אויר מרומז אין שם הנפטרת - "חי׳ מושקא":
"חי׳"
(מלשון חיים)
איז מרמז און גייט אויף כללות חיי הנשמה
(חלק אלוקה ממעל ממש/ וואס ווערט נמשך פון מקור החיים בעצמותו ית׳.
אין חיות
(הנשמה)
גופא זיינען פאראן בכללות צוויי דרגות 57 :
(א) חיות פרטי
(פנימי)
- אור וחיות הנשמה וואם איז זיך מתלבש באופן פנימי ופרטי אין דעם
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
גוו*
(און אין די כהות פנימיים/ און
(ב) חיות כללי
(מקיף הנשמה)
- וואם איז למעלה מהתלבשות
(באופן פנימי)
אין דעם גוף
(ובכללות - דריקט זיך עם אוים אין די כהות מקיפים,
רצון ותענוג).
ויש לומר אז די צוויי ענינים זיינען מרומז אין די צוויי נעמען "חי׳ מושקא": "חי׳" גייט
(בעיקר)
אויף די חיות פנימי,
וועלכע באלעבט דעם גוף בדרך התלבשות פנימית.
אוו ״מושקא״ - וואם איז א מין ריח בשמים• 5
(ומברכין עליו בורא מיני בשמים 5 ),
ולכמה דיעות" איז דאם איינער פון די י־א סממני הקטורת
(מור)
- גייט אויף מקיף הנשמה,
כידוע אז ריח איז אן ענין של מקיף
(ניט ווי א מאכל וואט מ׳איז טועם און עם גייט אריין בפנימיות און ווערט דם ובשר כבשרו 1 */ און ריח איז משיב את הנפש 5 *
[וואט דערפאר מאכט מעז "בורא מיני בשמים" במוצאי שבת,
"כדי להשיב את הנפש שהיא דואבת ליציאת השבת בשביל הנשמה יתירה שהלכה כו׳״ 6 4 ווארום ריח
(וואט דערגרייכט אין מקיף הנשמה)
האט בכח צו ממשיך זיין א חיות
חדש אין דעם גוף**.
ביז נאכמער -הנשמה נהנית מן הריח 5 *.
ובכללות - אין די חמשה** שמות שנקראו לה
(להנשמה/ נפש רוח נשמה חי׳ יחידה 7 * - גייט "חי׳" אויף נר״נ
(פנימיות/ און "מושקא"
(ריח)
גייט אויף חי׳ יחידה
(מקיפים).
ובפרטיות יש לומר -אז "חי׳" גייט אויף חי׳ שבנשמה
(מקיף הקרוב אל הפנימי/ און ״מושקא״ - יחי־ דה•*
(מקיף דמקיף,
נשמה לנשמה).
ביז - אויף עצם הנשמה
(שלמעלה מה־
(חמשה)
שמות שנקראו לה 8 */ וואט פון דארטן בעצם איז ריח ממשיך א חיות חדש
(און הגאה ותענוג)
אין נפש האדם• 7 .
און בשעת די צוויי ווערטער
("חי׳ מושקא")
קומען צוזאמען אלט איין נאמען פון איין מענטשן,
באדייט עט דעם חיבור ואיחוד פון ביידע ענינים צוזאמען - אז דער גילוי פון מקיף ועצם הנשמה
(אחד עשר,
כנגד די י״א סממני הקטורת)
ווערט נמשך ונתלבש
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל ויום 3׳ מ׳ משפטים,
כ״ב שבט
(ניט נאר באופן מקיף,
ווי ראם איז דורך ריח אליין,
נאר אויר)
באופן פנימי אין דעם גוף און אין די עשר כחות פנימיים.
ויש לומר,
אז דאם קומט פון בחי׳ יחידה שבנשמה ווי זי איז איין זאך מיט דעם יחיד שלמעלה - "יחידה לייח־ דך״ 71 ,
און נאכמער - פון עצם הנשמה
("לה")
ווי זי איז איין זאך מיט עצמותו יתברך,
״ישראל וקוב״ה כולא חד״ 72 י -וואס ער איז העכער סיי פאר מקיפים און סיי פאר פנימיים,
דעריבער האט ער בכח זיי צו מחבר ומאחד זיין,
אלע חמשה שמות יחד בגלוי.
און דאס ווערט אויפגעטאן בגלוי דורך תורה
(כידוע” אז דורך אורייתא ווערט נתגלה ווי "ישראל וקוב״ה כולא חד"/ וואס אויך אין תורה זיינען פאראן די צוויי דרגות און חיבור שניהם
[ע "ד די צוויי דרגות אין תורה פון עשרת הדברות און אחד עשר
(אנכי,
"מיוחד שבעשרה"/ און די כ״ב אותיות התורה וואם איז זיי ביידן מחבר]
: נגלה דתורה - חיות
(פנימי/ און פנימיות התורה -ריח 74
(מקיף/ "סוד טעמי׳ ומסתר צפו־ נותי׳״”,
וואט גליא דאורייתא פארבינדט גליא דנשמה מיט גליא דקוב״ה און סתים דאורייתא פארבינדט סתים דגשמה מיט סתים דקוב״ה"; און דורך חיבור שניהם יחד
(״חי׳ מושקא״)
- בכח העצם
(שלמעלה מסתים וגליא)
- ווערן זיי
איין זאך בגלוי,
אז אויר סתים דתורה וסתים דנשמה וסתים דקוב״ה - ביז עצמותו ומהותו ית׳ - קומט בגלוי ממש,
אין גליא דקוב״ה,
גליא דתורה און גליא דנשמה,
[ובלשון הכתוב בריש פ׳ משפטים -"ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם",
אז אויך "תשים" מלשון סימה
(ואוצר)
77 שבתורה - פנימיות התורה
(וועלכע איז מצ״ע סתום וגנוז)
שטייט באופן גלוי
("ואלה"/ ביז באופן פון "לפניהם",
לפנימיותם• 7 ,
"כשולחן הערוך ומוכן לאכול לפני האדם" 7 ].
י. עפ״ז וועט מען פארשטיין דעם כח וואם מ׳האט צו אויפטאן דעם חידוש וואס איז צוגעקומען נאך כ״ב שבט - אז אויך די וועלט
(עשר)
זאל זיין מוכן ומוכשר צו מקבל זיין דעם גילוי פון אחד עשר
(שלמעלה מעולם/ א דירה לו יתברך בתחתונים בתכלית השלימות,
בגאולה האמיתית והשלימה:
דורך דעם וואס דער עצם הנשמה פון א אידן
(וואס איז "כולא חד" מיט עצמותו ית׳)
שטייט בגלוי אין זיינע עשר כחות הנפש פנימיים
(כמרומז אין שם הנפטרת,
נוסף צו דעם רמז אין דעם מספר היום - כ״ב לחודש אחד עשר,
כנ״ל ס״ח/ גיט עם אים אויך דעם כח צו אויפטאן אין וועלט,
ביז אין גאנץ סדר השתלשלות
(וועלכער שטעלט זיך אויס אין עשר/ די המשכה וגילוי פון אחד עשר,
"אנת הוא חד ולא בחושבן",
אזוי אז די גאנצע וועלט - תחתונים מצד ענינם הם - זאל ווערן א דירה לו יתברך,
לו לעצמותו 44 .
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
יא. ע״פ הנ״ל וועט מען פארשטיין פארוואם דער חידוש
(פון כ״ב שבט)
דריקט זיר אוים דוקא בנוגע
(די הסתלקות פון)
בתו של כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו:
כשם ווי בא גאולת מצרים,
זאגן חז״ל" אז "בשכר נשים צדקניות שהיו באותו הדור נגאלו ישראל ממצרים",
אזוי איז דאס אויר בנוגע צו דער גאולה העתידה לבוא
(אויף וועלכער עם שטייטי• "כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלזמית"/ אז דאס וועט זיין בשכר ובזכות נשים צדקניות שבאותו הדור,
כמארז״ל 2 " "אין הדורות נגאלים אלא בשכר נשים צדקניות שיש בדור".
ובפרט ע״פ המבואר אין כתבי האר״י ז״ל” אז דער דור האחרון אין גלות איז א גלגול פון דור יוצאי מצרים.
וואם דאם איז פון די טעמים" אויויי דער השתדלות מיוחדת פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו אין דעם חינוך והדרכה פון נשי ובנות ישראל,
אין אלע ענינים פון אידישקייט,
תורה ומצוותי׳,
כולל - אין לימוד החסידות והפצת המעינות חוצה - ווארום זייענדיק דער דור האחרון פון גלות און דער דור הראשון פון גאולה,
איז דעמולט נאכמער נוגע די עבודה פון נשי ובנות ישראל,
וואם בזכותן קומט די גאולה.
אויב דאם איז אזוי בנוגע צו אלע
גשי ובנות ישראל,
עאכו״ב בנוגע צו בתו פון נשיא דורנו עצמו,
וועלכע איז נתחנך געווארן דורך נשיא דורנו וכר.
און אויך לאחרי הסתלקותה ווערט נמשך איר השפעה,
ובפרט אז כו״כ מבנות ישראל נקראות על שמה,
און דורך זייער הנהגה באווייזן זיי א לעבעדיקן ביישפיל,
אלם לעבעדיקע נשמות אין לעבעדיקע גופים",
אז זיי זיינען נתחנך געווארן אין איר רוח און לוים אירע אנווייזונגען,
און לויט איר ביישפיל
(אלם בתו פון נשיא דורנו).
עפ״ז יש לומר דעם טעם פארוואם נאך כ״ב שבט
(יום הסתלקות פון בתו)
האט זיך אויפגעטאן דער שלב האחרון אין צוגרייטן די וועלט
(אלם א דירה לו יתברך בתחתונים)
צו דער גאולה,
ווארום שלימות ענין זה קומט ע״י ובשכר נשי ובנות ישראל.
יב. די מעלה פון נשי ובנות ישראל אין דער עבודה פון מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים
(די התאחדות פון עשר און אחד עשר)
וועט מען פארשטיין בהקדים א תוספת ביאור אין דעם וואם עס האט זיך פריער גערעדט וועגן דער עבודה פון מאכן א דירה בתחתונים:
וויבאלד אז חז״ל” נוצן דעם לשון "דירה בתחתונים",
איז פארשטאנדיק אז מ׳קען פארשטיין דער תוכן דערפון דורך פארגלייכן דאם צו דירת האדם למטה
[וועלכע ווערט נשתלשל פון ענין הדירה למעלה].
מ׳זעט בפשטות אז אע״פ וואם א דירה קען באשטיין בלויז פון א מקום מסויים וואם איז מוכשר לדירת האדם,
איז אבער שלימות הדירה — בשעת דאס
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל ויום ב׳ פ' משפטים,
ב״ב שבט
איז א דירה נאה מים כלים נאים,
ביז *ז,
שלשה מרחיבין דעתו של אדם,
אלו הן,
דירה נאה ואשה נאה וכלים נאים"".
דאס הייסט,
אז אין א דירה בפשטות זיינען פאראן צוויי עניגים:
(א) א דירה איז אינגאנצן בטל צו דער בעל הדירה וואט לעבט אין איר.
אלע פרטים פון דער דירה
(כדבעי)
זיינען אים משמש,
און אין דעם באשטיים זייער גאנצע מציאות.
(ב) די דירה נאה איז מרחיב דעתו של אדם.
אזוי איז אייר מובן בנוגע צו,
דירה בתחתונים": שלימות הדירה איז דוקא בשעת דאס איז א,
דירה נאה" מיט,
כלים נאים",
נוסף אויף דעם וואם דער איד אליין פירט וין־ דארט באופן "נאה"
(ווי עס פאסט פאר כנסת ישראל -,
אשה נאה").
דאם הייטט: אין צוגאב דערצו וואס מ׳מאכט אוין* פון תחתונים א דירה פארן אויבערשטן באופן המוכרח ע״פ שורת הדין,
מאכט מען עם אויר א,
דירה נאה״ - כפס״ד הלכה 7 •:,
בכל דבר שהוא לשם הא־ל הטוב שיהי׳ מן הנאה והטוב,
אם בנה בית תפלה יהי׳ נאה מבית ישיבתו וכו׳".,
זה א־לי ואנוהו״יי,,
התנאה לפניו במצוות,
עשה לפניו סוכה נאה ולולב נאה וכו׳״י*.
ו־ עד״ז איז סובן בנוגע צו כללות העבודה פון מאכן א דירה בתחתונים,
אז דאס דארף זיין באופן פון,
(דירה)
נאה".
און דאם איז נוגע ניט נאר צו שלימות התחתון,
נאר אויך צו דעם בעל הדירה - דירה נאה מרחיבה דעתו של אדם העליון כביכול.
יג. והביאור בזה:
די שלימות החיבור והיחוד פון עשר און אחד עשר וואס ווערט אויפגעטאן דורך,
מעשינו ועבודתינו"
(ווי דאם איז בהדגשה אין יום עשירי בחודש אחד עשר,
ובשלימות הגילוי - אין ב״ב שבט)
מוט אויף א חידוש וואם איז ניט געווען לפני זה,
[און דערפאר איז די גאולה האמיתית והשלימה - ווען עם וועט זיין שלימות הענין פון דירה לו יתברך בתחתונים
(,
גילוי אור א״ס ב״ה בעוה״ז הגשמי"• 3 / אז עשר ווערט איין זאך מיט אחד עשר -,
תלוי במעשינו ועבודתינו כל זמן משך הגלות""]:
מצד דעם גילוי פון,
אחד עשר" מצ״ע - איז דער וועג ווי דער תחתון קען דאס אויפנעמען איז דורך ביטול מציאותו
("פרחה נשמתך)
; מצד דעם גילוי פון,
עשר" מצ״ע ווערט דער תחתון טאקע נתאחד מיט אלקות,
אבער נאר מיט דער דרגא וואם איז בערך הבריאה,
ניט מיט אלקות שלמעלה מהבריאה
(אחד עשר).
דורך עבודת האדם למטה בזיכוך ובירור התחתון,
מאכט מעו אויר,
אז אויך תחתונים
(עשר)
מצד ענינם הם זאלן זיין א דירה לו יתברך,
ניט נאר צו די דרגות אין אלקות וועלכע זיינען בערך צו עולם,
נאר אויר צו אלקות וואס איז שלא בערך,
ביז צו עצמות ומהות אליין,
און נוסף אויף "דירה לו יתברך״,
אויך - איין זאך כביכול מיט הוא יתברך
(דער יש הנברא עצמו איז יש האמיתי).
און דער חידוש איז ניט נאר אין דער בריאה - אז דורך עבודת התחתונים קען די בריאה אויפנעמען אלקות וואס איז שלא בערך צו עולם - נאר אויך אין אלקות כביכול.
כמבואר אין חסי־
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
דות״י,
אז דורך עבודת האדם בתומ״צ בתחתונים ווערן אויפגעטאן צוויי עני־ נים:
(א) דער אור אלקי וואס איז שלא בערך צו עולם און האט מצ״ע ניט גע־ קענט נתקבל ווערן אין עולם
(וואס דערפאר איז געווען דער צמצום/ ווערט נמשך אין עולמות באופן אז זיי ווערן נתבטל במציאותם און זיי נעמען אויף דעם אור.
גאכמער:
(ב) עם ווערט נמשך ונתגלה אן אור חדש פון עצמותו ומהותו ית/ שלמעלה פון דעם אור 1 * שהי׳ ממלא מקום החלל.
ויש לומר נאכמער - אז דורך דער עבודה פון מאכן א דירה בתחתונים,
ווערט נתמלא דער תענוג ותשוקה אין עצמותו ית׳ כביכול - וואם "נתאוה הקב״ה להיות לו יתברך דירה בתחתונים"
(און "שוקיו עמודי שש",
"זה העולם שנשתוקק הקב״ה לבראותו" 2 *),
וואם דער "נתאוה" איז דוקא אין עצמותו יתברך 2 *.
ויש לומר,
אז פון די צוויי ענינים קומען ארויס צוויי נקודות וואם דארפן זיין בא דעם אדם העובד אין דעם אופן העבודה פון מאכן די דירה בתחתונים:
מצד דעם ערשטן עגין
(דער חידוש לגבי הבריאה)
- באשטייט דער עיקר עבודה צו איבערמאכן די דברים גשמיים בתחתונים
("בענין הסתר אורו ית׳״*י)
זיי זאלן זיין כלים מוכשרים אויף גילוי אלקות
(דורך מאכן תפילין מקלף גשמי,
ציצית מצמר גשמי וכו׳/ ובכללות
- א "דירה לו יתברר׳׳,
א מקום מוכשר פאר גילוי אלקות און השראת השכינה,
ביז - פאר עצמותו ית׳.
[וע״ד דער ערשטער ענין הנ״ל אין א דירה בפשטות,
אז די דירה איז אינ־ גאנצן בטל צו דעם בעל הדירה וואס לעבט אין דער דירה].
מצד דעם צווייטן ענין
(דער חידוש למעלה)
- קומט צו אז די עבודה דארף זיין צו שאפן א "דירה נאה" און "כלים נאים",
וועלכע זיינען מרחיב דעתו של אדם,
כנ״ל.
[וע״ד דעם צווייטן ענין אין א דירה: נוסף צו דעם וואס כל עניני הדירה זיינען בטל צום בעל הדירה,
איז די דירה נאה וכלים נאים מרחיבין דעתו של אדם].
יד. ע״ס הנ״ל וועט מען פארשטיין די שייכות דערפון מיט נשי ובנות ישראל:
מ׳זעט בפועל איו א דירה בפשטות,
אז דער עיקר נוי ויופי הדירה והכלים - הן בגשמיות והן ברוחניות - איז תלוי אין דער אשה,
"עקרת הבית" 2 *.
ובידוע אז דער ענין פון נאה
(און דער כח צו אויפטאן נאה)
איז דא במיוחד ביי אן אשה - "אשה נאה"**,
"כלה נאה וחסו־ דה״”.
ביז אז "אין האשה אלא ליופי"•*
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל ויום ב' פ׳ משפטים,
כ״ג שבט
- יופי ברוחניות וואם דערפון ווערט נשתלשל איו יופי בגשמיותיי.
ויש לומר אז ד?ם ווערט נשתלשל דערפון וואט אזוי איז דאם אויך אין דער עבודה פון מאכן א "דירה בתחתונים",
אז אין נשי ובנות ישראל איז תלוי א חלק עיקרי פון דער עבודה צו מאכן אז די דירה זאל זיין א "דירה נאה" מיט "כלים נאים".
ווי אונטערשטראכן במיוחד אין די דריי עיקריות׳דיקע מצוות שעליהן נשען כל בית ישראל - הדלקת נרות שבת קודש ויום טוב,
כשרות האכילה ושתי׳ און טהרת המשפחה
(ר״ת "החף*•*,
חן ויופי וגוי/ וואס ף מצוות טוען אויה עם זאל זיין
(נוסף אויף א דירה לו יתברך בתחתונים בכלל)
- א "דירה נאה" און "כלים נאים",
דורכגענומען מיט די שייג־ קייט
(גייסטיקע און גשמיות)
פון כשרות,
טהרה און קדושה*•*.
ועד״ז אין דעם ענין פון חינוך הבנים והבנות — וואם דאם שטעלט אוועק דעם יסוד החיים פון יעדען מענטשן - זעט מען בפועל,
אז זייער חינוך איז א9־
הענגיק פון דער מוטער"*.
ובפרט דער חינוך והדרכה פון יונגע קינדער,
און וואם אינגער,
אלץ מער איז דאס תלוי אין דער מוטער: זי גיט אין זיי אריין פון גאר יונג אן די חיות און רוח פון אידישקייט,
וואס על יסוד זה וואקסן אוים בנים ובנות עוסקים בתורה ומצוותי׳,
בשלימות ברוחניות ובגשמיות - באופן נאה ויפה וכו׳.
דאס הייסט,
אז נוסף אויף דעם וואס די קינדער זאלן זיין עוסקי תומ״צ ע״ד הרגיל,
גיט אין זיי אריין די מוטער דעם געשמאק און ווארעמקייט
(מיט דער איידלקייט און ליבשאפט וואם איז דא במיוחד אין דער נאטור פון נשי ובנות ישראל)
אז דער עסק בתומ״צ זאל זיין באופן נאה וטוב,
אזוי אז מ׳קען אויף אים אנווייזן און זאגן: "זה א־לי ואנוהח
(כנ״ל סי״ב).
כנראה - לדוגמא - אין דעם מנהג טוב פון אידישע מוטערם צו זינגען צו זייערע גאר קליינע קינדערלעך נאך ליגנדיק אין וויגעלע - אז תורה איז ף בעסטע זאך,
די זיסטע זאך,
די שענסטע זאך וכו׳.
וואס דאס ווארצלט איין אין דעם קינד - אויך אויף ווען ער וואקסט אויס
(״גם כי יזקין לא יסור ממנו״״*)
-א טיפע ליבשאסט און טייערקייט צו אלע ענינים פון תורה און מצוות.
טו. דער ענין פון אריינברענגען שיינקייט
("נאה")
אין דער דירה און אין אלע ענינים פון אידישקייט - זעט מען בגלוי אין מצות הדלקת נרות שבת קודשויו״ט:
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
דורך דעם וואס א אידישע פרוי און טאכטער צינדט אן א הייליקע ליכט פאר שבת ויו״ט מיט א ברכה - ברענגט זי אריין אין שטוב הייליקע ליכטיקייט,
ווארעמקייט און שיינקייט
(נאה),
וואם באלייכט און באשיינט די גאנצע שטוב,
און אלע בני בית - אויך דעם בעל און די בנים - מיט "נר מצוה ותורה אור" 4 • 1 ,
אלע ענינים פון תורה ומצוות 5 •׳,
[אנהויבנדיק דערפון וואס מיט הדלקת נרות שבת פירט זי אריין דעם יום השבת קודש פאר כל בני הבית
(און ערשט דערנאך קומט תפלת ערבית ארן קידוש פון דעם בעל)].
און דער חידוש אין נר שבת ויו״ט איז - אז דאס טוט אויף עם זאל זיין א ״דירה נאה״ באופן גלוי לעיני בשר -יעדערער קען זען ווי די דירה ווערט באלויכטן און באשיינט מיט די לייכטנ־ דיקע ליכט.
ויש לומר,
אז דאם איז איינער פון די טעמים פארוואם די רמ״ח מצוות עשה
(רמ״ח אברין דמלכא••׳)
מיט די ב׳ ידים
(די צוויי כללות׳דיקע קוים פון אהבה ויראה,
וועלכע ברעגגען אריין שלימות אין קיום המצוות 7 "׳)
זיינען בגימטריא
״נר״״״׳ - ווייל אין הדלקת נר דריקט זיך אוים בגלוי די שלימות פון קיום כל המצוות,
צו מאבן פארן אויבערשטן א "דירה נאה" בתחתונים.
טז. ולהוסיף אז דאס איז אויך מרומז אין שם הנפטרת - "חי׳ מושקא",
וואס באדייט חיות און ריח בשמים
(כנ״ל ם״ט):
בכדי עם זאל זיין א "דירה נאה" פאדערט זיר אז אין דער דירה זאל זיין חיות,
זי זאל זיין א לעבעדיקע שטוב
(וואס חיות איז בהוספה צו דעם עצם מציאות הדבר).
און נאכמער - דארט זאל זיך פילן א ריח בשמים - א ריח טוב ונאה•"׳,
הן ברוחניות און הן בגשמיות,
וואם גיט צו נאכמער נוי אין דירה
(ע״ד ווי די הוספה וואם קומט צו דורך אור הנרות•").
[און דאס איז נאכמער בהדגשה ביום השבתי",
וואס ענינו איז עונג].
ועד״ז אויך אין רוחניות הענינים -איז א "דירה נאה" תלוי אין דעם אז עם זאל זיין סיי די עבודה פון ״חי׳״ - די חיות פנימי און כחות פנימיים,
און סיי
ש״פ יתרו,
כ׳ שמו,
וליל ויום ב׳ פ׳ משפטים,
כ״ב שבט
די עבודה פון "מושקא" - די כחות המקיפים,
ביו יחידה שבנפש,
דער ענין פון תענוג
(נאה).
וואט דאס טוט אויף,
אז נוסף גו זיין א דירה בתחתונים בכלל
(וואט איז בטל "לו יתברר"),
ווערט עט א "דירה נאה"
(ווי דאם איז אויר בפשטות הענין,
אז דער ריח נאה פון "מושקא" פועל׳ט אז בכל הבית זאל זיין א ריח ורוח נאה),
אזא נוי וועלכער איז משיב את הנפש והגשמה נהנית ממנו,
און דאס איז מרחיב דעתו של אדם - דאס ברענגט אריין
(ובפרט גוזאסען מיט נרות שבת קודש ויו״ט)
אן אור חדש וחיות חדש אין כל בני הבית און אין כל הדירה כולה,
ביז - אין כל העולם כולו און אין גאנץ סדר ההשתלשלות,
כולל און אנהויבנדיק פון - הגאה ותענוג בא דעם בעל הדירה האמיתי,
דער אויבערשטער
(וואט "נתאנה" עט זאל זיין פאר אים א דירה בתחתונים 1 "/
ביז - די שלימות פון "אורו 5 " של משיח",
ו״רוחו*" של מלך המשיח" 5 ",
בגאולה האמיתית והשלימה,
וועלכע
קומט בשכר נשים צדקניות בישראל 5 ",
כנ״ל.
ועפ״ז יש לומר,
אז די הוספה פון כ״ב שבט
(אחד עשר בכפליים)
איז כולל,
אז נוסף צו דעם וואט עט ווערט דער יחוד פון עשר און אחד עשר
(יום עשירי בחודש אחד עשר,
ביז יום אחד עשר בחודש אחד עשר)
- א דירה בתחתונים בכלל - גיט צו דער צווייטער אחד עשר,
אז דאם ווערט א "דירה נאה",
וואס איז מרחיב דעתו של אדם העליון.
ויש לומר אז דורך דעם
(וואם מ׳מאכט אויף א "דירה נאה" וואס איז מרחיב דעתו של אדם)
איז נאכמער מודגש די התאחדות פון "עשר" און "אחד עשר",
ווייל נוסף אויף דעם וואס דאס איז א "דירה
(הבטלה וטפלה)
לו יתברח,
איז די דירה בתחתונים מוסיף ומחדש א נייע התרחבות אפילו לגבי למעלה כביכול.
יז. דערפון האט מען דעם לימוד פאר נשי ובנות ישראל בכלל,
ובמיוחד - פאר די שלוחות תחיינה פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו - וועלכע האבן זיך דא צוזאמענגעקליבן מכל קצוי תבל איו דעם "כינוס השלוחות העולמי":
נוסף צו דעם וואט אלע אידן האבן די שליחות פון דעם אויבערשטן צו
. חמש*)
בעידון• יחד
(כחות הנפט)
הוא בגיסטריא,
משיח• - ע*פ המבואר לעיל
(ס״ט/ ש,
חי׳ מושקע* מורה על המשכת וגילוי המקיף ויחידה
(שמשיח הוא יחידה הכללית
(רמ*ז לזח״ב מ,
ב. ולזח״ג רם,
ב. ועוד))
בעשר כחוח הנפש.
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים
(כמדובר כמ״פ בארוני האבן נשי ובנות ישראל די שליחות מיוחדת צו מאכן אז דאם זאל זיין א "דירה נאה" מיט "כלים נאים",
אנהויבנדיק דורך דעם קיום וחיזוק פון די דריי מצוות הנ״ל שניתנו להן במיוחד אין זייער דירה פרטית,
כשרות האכילה ושתי׳,
טהרת המשפחה,
און נרות שבת קודש ויו״ט,
כולל - די השתדלות אז אויך קליינע מיידעלעך
(משהגיעו לידי הבנה)
זאלן אנצינדן די גרות
(פריער פאר זייער מוטער,
בכדי די מוטער זאל זיי קעגען העלפן כו׳).
און אזוי אויך - זען משפיע זיין אויף אנדערע גשי ובנות ישראל אז אויך זיי זאלן מקיים ומחזק זיין די מצוות האמורות.
ובכללות - ליגט אויף זיי א חלק עיקרי פון דער אחריות און זכות צו מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים,
א דירה נאה מיט כלים נאים - "ועשוי" לי מקדש ושכנתי בתוכם"•",
בתוך כל אחד ואחת מישראלי",
אנהויבנדיק בא זיך אליין און אין דער אייגענער שטוב,
דערפון אויפמאכן א משכן ומקדש לה׳,
א בית תורה תפלה וגמילות חסדים
(כמדובר כמ״פ״י),
דורך זיך אליין ארפ
ד! 1> תרומה בה,ח.
פירן - און אזוי אויך מחנך זיין די קינדער און בני בית - ווי עם פאסט פאר א "משכן" און "מקדש" לה׳,
און בפרט א משכן ומקדש נאה,
כולל - דורך דעם וואם מ׳ברענגט אריין אין שטוב,
און אין יעדן חדר אין שטוב - ענינים פון תורה,
תפלה וגמילות חסדים,
און ארך פארזיכערן אז יעדער קינד אין שטוב זאל האבן אן אייגענעם: חומש
(און אגדערע תורה־ ספרים/ סידור,
צדקה־פושקע,
ומה טוב - ארך אן אייגענעם קליינעם תניא.
ובכללות - אננעמען החלטות טובות צו מוסיף ומחזק זיין דעם שטח פון חינוך בני ובנות ישראל,
אנהויבנדיק פון גאר קליין־ווייז אויף
(כנ״ל/
ועוד וגם זה עיקר - בפרט בדורנו זה,
ובמיוחד - בא די שלוחות תחיינה -צו משפיע זיין אויף אנדערע נשים ובנות,
בכל עניני תורה ומצוות און אידישקייט,
הפצת התורה והיהדות,
אין אלע דריי קוים פון תורה עבודה וגמילות חסדים,
והפצת המעינות חוצה.
ובפרט נעמענדיק דעם כח פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו און פון זיין בית הכנסת ובית המדרש ובית מעשים טובים
(וואו מ׳געפינט זיך איצטער/ וואו ער האט זיך עוסק געווען
(בעשר שנים האחרונות בחיים חיותו בעלמא דין)
אין חורה עבודה וגמילות חסדים,
ובהדגשה - אין אלע דריי ענינים,
און אין הפצת המעיגות חוצה,
און דאס איז דערנאך נמשך געווארן ע״י כל אחד ואחת,
ובאופן פון מעליו בקודש,
אויך לאחרי זה,
והולך ומוסיף ואור 6 ";
כולל ועיקר - בזמננו זה,
די לעצטע רגעים פאר דער גאולה - צו מעורר
ש״פ יתרו,
כ׳ שבט,
וליל מוט 3׳ מ׳ משפטים,
כ״ב שבט
זיין זיך און אלע נשי ובנות ישראל וועגן דעם גודל הזכות פון גשי ובנות ישראל צו ברענגען די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש,
וועלכע קומט.
בשכר נשים צדקניות שיש בדור",
כנ״ל.
יח. ויהי רצון - והוא העיקר מכל העיקרים - אז כן תהי׳ לנו בפועל,
און תיכף ומיד ממש,
ובפרט קומענדיק פון כ״ב שבט,
״בך יברך ישראל״ - אז בזכות ובשכר נשים צדקניות זאלן אלע אידן שוין גלייך נגאל ווערן בגאולה האמיתית והשלימה,
והקיצו ורננו שוכני עפרי,
ובתוכם -כ״ק מו״ח אדמו״ר און בתו הנפטרת,
מיט אלע צדיקים וצדקניות און אלע נשמות
ו36
בכלל,
און צוזאמען מיט אלע אידן וואט זיינען איצטער נשמות בגופים - לאריכות ימים ושנים טובות,
נשמה בריאה בגון* בריא - גייט מען איבער,
בלי שום הפסק כלל,
אין חיים נצחיים,
בגאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו,
ותיכף ומיד ממש,
ולכל לראש - תיכף ומיד ממש בפשטות ממש 1 .
ספר השיחות - ה׳תשנ״ב
משימות• ש״פ משפטים,
ז״ך שבט,
מנה״ח אדר א׳•• ה׳תשנ״ב
א. ידוע■ שכל המאורעות שבעולם הם בהשגחה פרטית,
ויש בהם לימוד והוראה בעבודת האדם לקונו,
ועאכו״ב בנוגע למאורעות כלליים ועיקריים הקשורים עם מדינות גדולות וחשובות
(שבהם נמצא רוב מנין ורוב בנין דבנ״י בזמן הגלות? בעלי השפעה ומנהיגות כל העולם כולו,
שגם הלימוד וההוראה ממאורעות אלו הוא בענין כללי ועיקרי בעבודת האדם לקונו.
ועד״ז בנוגע להמאורעות דימים אלה:
לכל לראש - המאורע שאירע בערב שבת זה 6 ,
שבו התאספו והתכנסו יחדיו ראשי מדינות גדולות וחשובות בעולם,
ובראשם נשיאי שתי המעצמות הגדולות,
והחליטו והכריזו על תקופה חדשה ביחסי מדינות העולם - ביטול מצב של מלחמות בין מדינות העולם,
שיתבטא גם בצמצום וביטול בלי נשק,
ועד לשלום ואחדות,
שיתוף פעולה ועזרה הדדית בין מדינות העולם לטובת האנושות כולה.
וקדם למאורע זה
(בהשגחה פרטית)
נאומו של נשיא מדינה זו לאומה כולה
(באור ליום הרביעי,
"קמי שבתא׳",
התחלת ערב שבת זה^ שבו הודיע והכריז על פעולותיו בצמצום וביטול כלי נשק,
וניצול הכספים
(שלא ינתגו לרכישת כלי נשק)
כדי להוסיף בעניני הכלכלה של בני המדינה - הכרזה שאושרה ע״י "בית הנבחרים",
שבו נקבעים חוקי המדינה שיש להם תוקף ע״פ תורה
("דינא דמל־ כותא דינא"").
ויש להתבונן בהלימוד וההוראה ממאורע זה,
וגם בפרטי הענינים דהמאורע - מקומו וזמנו,
כולל שייכותו לתוכנו של הזמן בתורה 7 ,
בפרשת השבוע*,
כדלקמן.
ב. הלימוד וההוראה ממאורע זה הוא בענין כללי ועיקרי בעבודתם של בנ״י
("מעשינו ועבודתינו כל זמן משך הגלות" 8 )
- "להביא לימות המשיח"" 1 :
מהיעודים דהגאולה האמיתית והשלי