ש״פ שניוול כ״א טבת

עפ״ז איז אויד מובן פארוואס מזכירין יציאת מצרים לימות המשיח

(אע״פ וואט דעמולט וועט מען שטיין אין א מצב של גאולה,

און א גאולה שלא בערך צו גאולת מצרים)

- ווייל:

(א) יציאת מצרים איז די התחלה און <נאכ־ מער -)

די פנימיות פון ימות המשיח,

און

(ב) יציאת מצרים מוט אויף א חידוש אין ימות המשיח,

אז מ׳האט אויך די מעלה פון יצי״מ

(ווי דאם איז געווען בפועל,

צוליב דעם וואם לא זכו אז דאם זאל גלייד זיין די גאולה שלימה)

- די מעלה פון,

אתבפיא סט״א",

וויבאלד אז דער רע איז נאר געווען בתקפו

(כנ״ל)

“.

אבער די זכירה פון יצי״מ לע״ל איז נאר בדרך,

טפל"

(,

שתהא שעבוד מלכיות עיקר ויציאת מצרים טפל לו""/ ווייל דער עיקר גילוי דעמולט איז פון דער גאולה השלימה,

שלמעלה מכל מדידה והגבלה,

נאר צוזאמען דערמיט איז מען מזכיר יצי״מ

(בדרך טפל)

ווייל די מעלה פון דער גאולה השלימה למעלה מכל מדידה והגבלה לגמרי

(באופן פון,

ואת רוח הטומאה אעביר מן הארץ",,

אתהפכא""/ ווערט נמשך אין דער מדידה והגבלה פון,

כל ימי חייך" במציאות העולם הזה

(די מעלה פון אתכפיא אין גאולת מצרים).

משא״ב אויב מ׳וואלט דעמולט ניט מזכיר געווען יצי״מ,

וואלט מען געקענט מיינען אז די גאולה איז אפגעטיילט פון,

כל ימי חייך׳ אין עולם הזה.

דומות קל גאולה הקתידה להיות בב"*"

(תו•* ריש פרשתנו).

וכן בסרשתנו ג,

יד. אמר לו קניו הגאולה האתרונה נדפירש רש" שנו■ <תו״א שם).

ו. דערמיט איז פארשטאנדיק די הוספה און דער חידוש פון די חכמים לגבי בן זומא": נוסף אויף דברי בן זומא,

אז מ׳האט דעם ענין פון יציאת מצרים "כל ימי חייך" אויר,

בלילות",

אין דעם לילה פון גלות - זיינען די חכמים מחדש,

כל ימי חייך להביא לימות המשיח",

אז,

כל ימי חייך" בעולם הזה

(טיי בימים און אפילו בלילות,

אין חושך הגלות)

האט מען נוטף אויף דער דרגא פון יציאת מצרים

(א גאולה שאינה שלימה,

ווי דאס איז דעמולט געווען בגלוי/ אויר די דרגא פון

(יציאת מצרים ווי דאם איז באמת),

ימות המשיח",

די גאולה שלימה שאין אחרי׳ גלות.

ולהוסיף בדיוק הלשון,

להביא לימות המשיח"

(און ניט,

לרבות" וכיו״ב כרגיל/ אז די עבודה פון

(זכירת)

יצי״מ,

כל ימי חייך" בעולם הזה

(א) ברענגט אריין ימות המשיח אין עולם הזה איצטער",

ביז נאכמער

(ב) אז דאם

ספד משיחית - ה׳תשנ״ב

ברענגט 44 בפועל אין "ימי חייך" די שלימות פון ימות המשיח

(לשון רבים,

כולל אלע תקופות בזה 4 )

בגאולה האמיתית והשלימה.

[דערפון איז מובן אז דברי החכמים איז ניט בלויז הלכתא למשיחא,

באר אין דעם איז א נפק״מ אין דער עבודה פון א אידן

(אויד)

בזמן הזה

(פאר ביאת המשיח בפועלה אז אין זיין זכירת יצי״מ ווייסט ער אז דאס איז פארבונדן מיט "

(להביא לדמות המשיח"].

ז. עפ״ז וועט מען פארשטיין די שייכות פון דער משנה מיט רבי אלעזר בן עזרי׳ וואם איז ביום זה געווארן דער נשיא:

דער אויפטו פון א נשיא בישראל

(נשיא מלשון התנשאות)

איז צו פאר־ בינדן און פאראיינציקן "כל ימי חייר" פון יעדער איד און אלע אידן - "כל ימי חייך" הגשמיים בעולם הזה ובפרט בזמן הגלות

(״לילות״)

- מיט גאולה

(יציאה ממיצרים וגבולים)

בכלל,

ובפרט מיט ימות המשיח,

די גאולה האמיתית והשלימה,

שאין אחרי׳ גלות; דוקא ער האט בכח צו מחבר ומאחד זיין גלות מיט גאולה,

ובפרטיות יותר - מחבר זיין יציאת מצרים און ימות המשיח

(ווי זיי שטייען מיט א הפסק פון גלות בינתיים/ "תזכור את יום צאתך ממצרים כל ימי חייך..

להביא לימות המשיח"

תרז״ט

(ספר השיחות היתרג״ו - חורף ה׳ש״ת ע׳ 323).

- אז ווי א איד לעבט "כל ימי חייך" אלם א נשמה בגוף בעוה״ז הגשמי והחומרי און אין זמן הגלות,

זאל ער קענען ארויסגיין פון מיצרים וגבולים,

און נאכמער - שטיין אין א מצב פון ימות המשיח.

און דעריבער איז דוקא ביום שעלה לנשיאות האט ראב״ע זיך עוסק געווען אין דער סוגיא פון "מזכירין יציאת מצרים",

ביז אויר "בלילות" און "להביא לימות המשיח".

ח. ויש לומר אז דאם איז פארבונדן דערמיט וואט ראב״ע האט מקדים גע-ווען "הרי אני כבן שבעים שנה בו׳":

די גמרא דערציילט" אז ראב״ע האט געזאגט "הרי אני כבן שבעים שנה ולא בן שבעים שנה",

ווייל ער איז דעמולט געווען נאר בן י״ח שנה• 4 ,

און "אתרחיש לי׳ ניסא ואהדרו תמני סרי דרי חיורתא".

און דאם האט באוויזן אלעמען אז ראב״ע איז ראוי צו זיין דער נשיא,

האבנדיק "שערות לבנות של זקנה,

ונאה לדרשן להיות זקן" 44 .

דערפון קומט אוים אז די שלימות פון נשיאות איז פארבונדן מיט דעם מספר פון שבעים שנה דוקא,

ועד כדי כד אז ביז דעמולט איז געווען א מצב ווען ניט קוקנדיק אויף אלע מעלות פון ראב״ע,

"דהוא חכם והוא עשיר והוא עשירי לעזרא"",

איז "לא זכיתי שתאמר יצי״מ בלילות עד שדרשה בן זומא",

ש״ס שמו/ כ״א טבת

ו25

ב״אותו יום" ווען ראב״ע איז געווארן נשיא.

והביאור בזה:

שבעים שנה איז א שלימות אין חיי האדם - כמ״ש• 5 "ימי שנותינו בהם שבעים שנה".

די שלימות באשטייט דערפון,

אז דער אדם דערגרייכט דעמולט צו דער עבודה פון בירור כל השבע מדות ווי זיי שטייען כשלימות,

שבע בלול מעשר

(= שבעים).

ובפרטיות יותר - גיט מען דעם אדם "שבעים שנה" בכדי צו סאן די עבודה פון בירור השבע מדות ווי זיי זיינעז זיר מתלבש למטה,

אין דער נפש הבהמית

("ימי שנותינו בהם",

"בהם" לשון בהמה)

און פון לעו״ז בכלל

(ונכללות - די שבעיס אימות העולם/ און דורך דער עבודה דערגרייכט ער די שלימות פון שבעים,

בחי עי״ן דקדושה,

ראי' אין אלקות,

ביז די שלימות בזה לעתיד לבואי?

ועד״ז י״ל בנוגע צו.

הרי אני כבן שבעים שנה" פון ראב״ע הנשיא: בכדי צו ווערן א נשיא האט ער געדארפט דערגרייכן די שלימות פון "

(כ) בן שבעים שנה",

דער בירור פון עניני העולם

(וועלבע טיילן זיר אויה שבעים,

שבעים אומות ובו׳).

און דאם האט אים געגעבן דעם כח אז ביי אים זאל ווערן "זכיתי שתאמר יצי״מ בלילות",

אז מיזאל קענען אויפטאן דעם עניו פון יציאת מצרים

(די גאולה ממיצרים וגבולים)

אפילו שטייענדיק אין א מצב של תחתון

(.

לילות"/ נוסף אויר דער עבודה בזה בכל יום ויום,

ביז אויר - "בל ימי חייך

להביא לימות המשיח"",

(מעין)

דעם עילוי פון דער גאולה השלימה",

ווען עם ווערט

(שלימות הבירור פון אלע שבעים אומות כר,

און)

דעם גילוי פון שבעים",

עי״ן דלמעלה,

"והיו עיניך רואות את מוריך"",

ובאופן אז אלקות שטייט בגלוי בכל העולם,

"ונגלה כבוד הוי׳ וראו כל בשר יחדיו כי פי הוי׳ דינר"".

ויש לקשר זה אויך מיט שמו פון רני אלעזר כן עזרי׳ - וואט כשמו כן הוא:,

אלעזר• אותיות א־ל עזר,

און "עורי־ה" אותיות עזר י־ה.

און "אלעזר בן עזרי׳" איז דער חיבור פון שניהם יחד

[באופן אז דער עיקר איז עזרי׳,

און אלעזר איז מקבל פון

(בן)

עזרי׳,

אדער אז דער עיקר איז אלעזר און ער איז "בן עזרי׳",

דער המשך פון עורי׳,

ויפה כח הבן מכח האב",

אדער ע״ד דעם פירוש אין "בן

ספר השיחות - ה׳תשנ״ב

חוריף,

אז זיין מציאות איז אין א מעמד ומצב פון חירות,

ועד״ז בנדו״ד,

אז די מציאות פון "אלעזר" איז אין א מצב פון "עזרי־ה"].

דאס הייסט,

אז רבי אלעזר בן עזרי׳ האט אן עזר מיוחד פון דעם אויבער־ שטן,

און ווי דער אויבערשטער שטייט למעלה מעולם - סיי פון שם א־ל

(אלעזר),

און טיי פון שם י־ה

(עזרי־ה),

וואט ביידע נעמען באווייזן אויף א דרגא שלמעלה מסדר השתלשלות,

ועאכו״ב "אלעזר בן עזרי״ - שניהם יחד,

און פון דארטן באקומט ער עזר מהקב״ה צו זיין א נשיא און געבן כח אידן צו טאן די עבודה פון,

יציאת מצרים",

"בימים",,

בלילות",

ביז בימות המשיח ביז "להביא לימות המשיח".

ט. ולהוסיף,

אז דער אויפטו הנ״ל פון ראב״ע אלט נשיא איז אייר מרומז אין דעם סיפור אין גמרא",

אז "באותו היום

(ווען ראב״ע איז געווארן נשיא)

סלקוהו לשופר הפתח ונתנה להם רשות לתלמידים ליבנם,

שהי׳ רבו גמליאל מכריז ואומר כל תלמיד שאין תוכו כברו לא יכנס לבית המדרש,

ההוא יומא אתוספו כמה ספסלי כו׳״”:

בא רבן גמליאל איז געוועו דער סדר הנהגה מעיו דלע״ל,

ווען "ואת רוח הטומאה אעביר מן הארץ",

אז "לא יכנס לבית המדרש• א "תלמיד שאין תוכו כברו",

ווייל מצד דרגת הקדושה פון לע״ל איז ניטא קיין ארט אויף אז עניז של היפך

(ע״ד די הנהגה פון שמאי,

מלשון "השם אורחותיו"" 6 ,

וואט דערפאר

איז הלכה כשמאי דוקא לע״ל•").

משא״ב בא ראב״ע איז געווען די הנהגה בהתאם ווי דאס איז בעולם הזה בזמן הזה,

אז אפילו אין א וועלט פון מיצרים וגבולים און פון העלמות והסתרים,

ביז אין א מצב פון חושך הגלות

("לילות"/ וואו עם קען זיין א מציאות פון "אין תוכו כברו",

קען מען אויפטאן דעם בירור ועלי׳ פון "יציאת מצרים"".

און דעריבער איז "באותו היום סלקוהו לשומר הפתח ונתנה להם רשות לתלמידים ליכנם",

וואס דאס איז דער ענין הנשיא צו מרבה זיין תלמידים בישראל.

וואלט מען געקענט מיינען,

וויבאלד אז ראב״ע לאזט ארייז אויד אזא תלמיד וואם "אין תוכו כברו",

קען מען מיט אים נאר אויפטאן א גאולה שאינה שלימה

(באופן של,

אתכפיא" דערפאר וואס דער רע איז נאד בתקפו/ ווארום די גאולה שלימה איז תלוי אין דעם אז עם זאל זיין דוקא אלץ,

תוכו כברו•

("ואת רוח הטומאה אעביר מן הארץ")

; זיינען די חכמים ממשיד און מוסיף - אז "כל