א.
שטייענדיק אין שבת מברכים חודש אלול - וועלכער ווערט אנגערופן דער חודש החשבון׳
(זייענדיק דער לעצטער חודש פון יאר)
,
ווען מ׳דארף מאכן א חשבון הנפש,
א חשבון צדק פון דער עבודה במשך דעם פארגאנגענעם יאר - איז א פאסיקע צייט זיך צו ארייג־ טראכטן אין דעם אלגעמיינעם אינהאלט פון דעם חשבון הנפש,
און אין דער עבודה וואט דאם דארף ארויסרופן ביי א אידן.
און היות אז אויך די קביעות מיוחדת פון ראש חודש
(בימי השבוע)
איז בהשגחה פרטית ובדיוק - קען מען ארויס־ נעמען א לימוד אין דעם חשבון פון חודש אלול אויר פון דעם וואט:
(א)
די צוויי טעג פון ראש חודש אלול
(דער " קאפ" וואט איז כולל און פירט אן מיט אלע טעג פון חודש 2 )
זיינען ביום השבת קודש ולמחרתו ביום הראשון
(ווי מ׳האט גע־ זאגט אין ברכת החודש)
.
(ב)
שבת מברכים אלול קומט אויס בשנה זו אין פרשת עקב.
ב.
וויבאלד אז חודש אלול איז דער חודש החשבון והטך־הכל פון דער עבודה פון דעם גאנצן יאר,
איז אין אים כלול
(די כוונה ותכלית פון)
כללות עבודת האדם
לשמש את קונו׳
(במשך כל השנה)
,
ווי ט׳איז מרומז אין די ראשי תיבות פון ״אלול״ 2 - "אני 3 לדודי ודודי לי"",
וואט דאם איז דער תוכן כללי פון עבודת האדם 4 - אז זיין מציאות
(אני)
זאל ווערן פארבונדן און פאראיינציקט מיט דעם אויבערשטן
(דודי)
.
און דער פארבונד איז אויף צוויי אופנים: אני לדודי - די התעוררות און עבודה פון א אידן מלמטה למעלה,
בדרך אתערותא דלתתא,
וואט ער ציט זיך און פארביגדט זיך מיט דעם אויבערשטן,
דורך דינען אים בתורה ומצוות; און ודודי לי - די המשכה וסיוע
(סייעתא דשמיא)
פון דעם אויבערשטן צו אידן מלמעלה למטה,
בדרך אתערותא דלטילא.
און דער סדר העבודה איז,
אז פריער קומט "אני לדודי" און דערנאך "ודודי לי"
[ניט ווי דער סדר אין א צווייטן פסוק"
ש״פ עקב,
כ״ג מנחם־אב,
מבה״ח אלול
ו75
"דודי לי ואני לו",
פריער די אתעדל״ע און דערנאך די אתעדל״ת,
ווי דער סדר העבודה איז אין חודש ניסויו ווארום אין דעם באשטייט דער תכלית ויסוד פון כל הענינים,
אז לכל לראש קומט די עבודה מלמטה למעלה,
די עבודה בכח עצמו פון דעם ״אני״ - ער זאל ניט ווארטן ביז עם וועט זיין אן אתערותא דלעילא,
א התעוררות מלמעלה,
נאר ער
("אני")
זאל פון זיך אליין נתעורר ווערן "לדודי",
צו דעם אויבערשטן,
כידוע אז די כוונה ותכלית פון בריאת האדם וירידת הנשמה למטה און שלימות
(תענוג)
האדם ווי דער אויבערשטער האט אים איינגעשטעלט איז,
אז דאס וואס ער באקומט זאל ניט זיין קיין "נהמא דכיסו־ פא"•׳
(אומזיסטער,
ניט א פארדינטער נאר בושה־ברויט/ כולל - דורך א מתנה מלמעלה
[וכפתגם הידוע פון כ״ק מו״ח אדמו״רי׳ אז "בא חסידים איז ניטא קיין בדרך ממילא"]
,
נאר אז ער זאל דאם פארדינען דורך זיין אייגענער עבודה 5 ,
ובלשון חז״ל״ - "לא יגעתי ומצאתי אל תאמין,
יגעתי ומצאתי תאמין",
[ובפשטות - איז אזוי די טבע פון כל בני אדם
(אפילו ניט־אידן)
,
ועאכו״ב אידן,
ועאכו״ב ווען
זיי טוען זייער עבודה ביגיעה יתירה למעלה מדרך הטבע והרגילות שלהם
(בבחי׳״עובד אלקים"*׳)
]
.
און דורך דעם "אני לדודי"
(די אתערותא דלתתא)
טוט ער אויף אז עס זאל זיין "ודודי לי",
די אתערותא דלעילא והמשכה מלמעלה למטה.
דאם הייסט,
הגם אז פאר אן אתערותא דלתתא באקומט מעז א נתינת כח וסייעתא דשמיא
[ווי ס׳איז מבואר 6 במיוחד בנוגע צו חודש אלול,
אז דעמולט ווערן נתגלה די י״ג מדות הרחמים,
כמשל "מלך בשדה",
בדרך אתערותא דלעילא,
און דערפון* 7 האט מען דעם כח אויף דער עבודה פון ״אני לדודי״ בחודש אלול]
-איז אין חודש אלול"
(דער חודש החשבון פון כללות עבודת השנה)
בהדגשה דער תכלית פון כללות עבודת האדם,
אז מ׳הויבט אן מיט "אני לדודי"
(און דערנאך "ודודי לי")
,
ווייל דער צוגאנג פון א אידן בכל השנה
[אפילו ווען ער שטייט בסיום העבודה אין דעם לעצטן חודש פון יאר,
נאך דער עבודה אין די י״א חדשים שלפנ״ז]
דארף זיין,
אז
(ער זאל זיך ניט פארלאזן אויף דער אתעדל״ע,
נאר)
לכל לראש און דער עיקר איז זיין אייגענט עבודה מצד דעם תחתון
[בימי החול
ספר השיחות - ה׳תנש״א
("שדה")
פון חודש אלול דוקא"׳]
,
און דורך דעם זאל דערנאך נמשך ווערן "ודודי לי": און אין דעם
("אני לדודי")
באשטייט די תכלית הכוונה פון אלע ענינים,
אוו
(אויר)
די שלימות האתערותא דלעילא - דוקא בשעת דאם קומט ארוים פון דער עבודה פון א אידן בכת עצמו,
וואט דורך דעם ווערט די אתעדל״ע נמשך איו א פנימיות,
ביז נאכמער - אז דורך דער אתעדל״ת ווערט נמשך דערנאך גאך א העכערע אתעדל״ע
("ודודי לי")
ווי די וואט קומט מלמעלה קודם די עבודה".
ולהוסיף,
אז דער ענין שטייט אויך ברמז אין דעם וואט דער ראש התיבה פון "אלול"
("אני")
איז דער אות אל "ף,
דער ערשטער אות פוז די כ״ב אותיות התורה: זייענדיק ד ער ערשטער אות פון אל״ף־ בי״ת,
באווייזט עם אויף דער ערשטער און גידעריקסטער דרגא בהתחלת כל האותיות
(בסדר מלמטה למעלה)
,
וואט מספרו איז אחד
(איינם)
"/ און דערפון איז מען דערנאך עולה מלמטה למעלה
(מן הקל אל הכבד)
צו אות בי״ת,
וואט מספרו איז צוויי
(מאל אזויפיל״ס,
און דערנאך גימ״ל - דריי מאל אזויפיל,
א.
א.
וו.
דרגא למעלה מדרגא ביז דעם אות תי״ו - סיוט ושלימות האותיות,
וואט באדייט תכלית השלימות-ארבע מאות 8 .
ולאידך גיסא,
איז אות אל״ף די התחלה וראש פון אלע כ״ב אותיות התורה שבהן גברא העולם",
פון איר נעמען זיך אלע ענינים בעולם.
ובעבודת השם איז דאס מרמז אויף דער עבודה בכח עצמו פון דעם תחתון
("אני לדודי"/ וואט הויבט זיך אן
(פון דעם "אני")
למטה און איז דערנאך עולה מלמטה למעלה מן הקל אל הכבד; און דאס ווערט די התחלה און יסוד פון אלע ענינים,
אויך פון די המשכות מלמעלה
("ודודי לי")
.
ג.
וויבאלד אז ביידע עניגים פון "אני לדודי" און "ודודי לי" זיינען נכלל אין דעם ר״ת פון "אלול"
(דער חודש החשבון/ איז מסתבר צו זאגן אז בפרטיות זיינען דא ביידע ענינים אין דער עבודה וחשבון הנפש פון א אידן אין חודש אלול,
סיי דער ענין פון ״אני לדודי״ - אן עבודה מלמטה למעלה,
אוו טיי דער ענין פון ״ודודי לי״ - אן עבודה מלמעלה למטה
[אע״פ וואט בכללות באדייט "אני לדודי" עבודת האדם און "ודודי לי" די המשכה מלמעלה]
; והיות אז דער אויבערשטער האט געוואלט אז אלע המשבות והשפעות מלמעלה זאלן נמשך ווערן דורך אן עבודה מעין זה למטה״ - י״ל,
אז דורך דעם וואם אין דער עבודה פון א אידן איז דא מעין פון "ודודי לי"
(אן עבודה בדרך מלמעלה למטה)
,
איז דאם די כלי צו ממשיך זיין "ודודי לי" כפשוטו,
די אתערותא דלעילא פון אלע המשכות פון דעם אויבערשטן למטה.
ויש לומר,
אז די צורי עגיגים אין חודש
ש״פ עקב,
כ״ג מנחם־א4 מבה״ח אלול
אלול - ״אני לדודי״ און ״ודודי לי״ -זיינען מרומז אין די צוויי טעג פון ראש חודש אלול
(וואס ר״ח אלול איז
(בזמן הזה)
אלעמאל צוויי טעג,
וויבאלד אז חודש מנחם־אב איז אלעמאל מלא)
,
ובלשון הכתוב״ - "ובראשי חדשיכם" לשון רבים,
כביאור הזהר" "וכי כמה ראשין אינון לסיהרא,
אלא ראשי תרין
(בכל ירחא וירחא)
".
ובפרט ובהדגשה - אין דער קביעות פון ראש חודש אלול בשנה זו - ביום השבת קודש וביום הראשון בשבוע:
יום ראשון און יום השבת זיינען מרמז און באדייטן צוויי סדרים ומגינים אין זמן: יום ראשון איז די התחלה פון מנין ימי השבוע מלמטה למעלה,
און שבת בא־ ווייזט אויף א מנין וסדר מלמעלה למטה.
ווי דאס איז געווען בתחלת הבריאה -אין דעם ערשטן יום הראשון פון מעשה בראשית און דעם ערשטן שבת: ביום ראשון פון מעשה בראשית האט זיד אנגעהויבן די בריאה און דער מניו הזמן פון ימי השבוע מלמטה למעלה: יום ראשון,
יום שני,
יום שלישי,
בה יום הששי און יום השביעי: און אזוי חזר׳ט זיך עס איבער בכל יום ראשון,
אז מ׳הויבט אן ציילן פון־דאס־ניי "היום יום ראשון""
(בדוגמא ווי דער ערשטער יום ראשון 27 )
,
און ס׳איז חוזר חלילה דער מנין בסדר והדרגה מלמטה למעלה,
פון יום ראשון ביז יום השבת
[און די אכילה ושלימות פון
ירם השבת רוערט אריפגעמאכט דורך דער עבודה בששת ימי השבוע,
כמאחז״לי 2 "מי שטרח בערב שבת יאכל בשבת"]
.
דערצו איז דא א צווייטער סדר ומנין - מלמעלה למטה: אע״פ וואם מציאות הזמן איז א נברא",
ד.
ה.
אז זמן איז באשאפן געווארן ברגע הראשון פון יום ראשון דמעשה בראשית - שטייט אין ספרים"/ אז קודם הבריאה
(בששת ימי בראשית)
איז געווען א שבת׳ 5
[כידוע אז אויר פאר בריאת הזמן איז געווען מעין ענין הזמן,
א "סדר זמנים
(קודם לכן)
" 2 '■]
און דער יום השבת
(לפני הזמן דששת ימי בראשית)
איז מברך כל הששת
(שבעתי■'■)
ימי בראשית,
און כל הזמנים בולם",
וואם דאם איז א סדר זמן מלמעלה למטה - פון שבת
(שלימות)
ווערט נמשך
(ברכה והמשכה 5 '■)
אין די ששת ימים
[ובדוגמא לזה בכל שבת - שמיני׳ מתברכין כולהו יומין"'■]
.
וכשם ווי דאס איז אין מנין הזמנים,
אזוי איז אויך דער אונטערשייד צווישן יום ראשון און שבת אין תוכן עבודתם: ביום ראשון בשבוע הויבט זיר אן דער
ספר חשיחזת - ה׳תנש״א
סדר העבודה בימי החול,
אין א סדר מן הקל אל הכבד
(מלמטלמ״ע/ אנהויבנדיק פון יום ראשון
(די לייכטסטע עבודה 14 )
,
און דערגאר איז מען עולה צו א שווערע־ רע עבודה ביום שני
("שבו נבראת מח־ לוקת״״י■/ אוו דערנאך בימים שלאחרי זה,
ביז די שלימות העבודה ביום הששי,
יום בריאת אדם הראשון",
ביז די שלימות פון יום השבת
("ויכולו השמים והארץ וכל צבאם""■)
.
משא״ב די עבודה ביום השבת איז באופן פון מלמעלה למטה - לכתחילה מיט א שלימות ותענוג,
אכילת בשר שמן ויין ישן ובו׳"
(און דערפון ווערט נמשך כח מלמעלמ״ט
(מיני׳ מתברכין)
אין די ימי השבוע שלאחרי זה)
.
ד.
ויש לומר אז בדוגמא לזה זיינען דא די ביידע מנינים וסדרים אין עבודת האדם
[ווארום היות אז "בראשית בשביל ישראל"",
זיינען אלע ענינים אין דער בריאה - כולל די צוויי סדרי זמן הנ״ל -דא
(בשביל און)
אין דער עבודה פון אידן]
,
דער מנין מלמטלמ״ע,
וראם הויבט זיד אן פון יום ראשון בשבוע און פירט צו שבת,
און דער מנין מלמעלמ״ט,
וואס
ד3> להעיר שביום ראשון,
הי׳ הקב״ה יחיד בעולמו״
(ולכן נקרא ״יום אחד״ - בראשית א,
ה ובפרש״י שם
(מב״ר פ״ג,
ח>)
,
שבכה זה העבודה היא קלה,
ובפרט בעיר ליום שגי שבו נבראת מחלוקת
(בראשית א,
ו.
ב״ר פ״ד,
ו)
וימים שלאחרי זה,
שבכל יום עולה בעבודתו,
עד לשליסות העבודה ביום הששי
(יום בריאת האדם/ ויום השבת,
כבפנים.
הויבט זיך אן גלייך פון שבת און בענטשט די ששת ימים שלאחרי זה:
א איד באשטייט פון צוויי חלקים - א נשמה און א גוף: זיין נשמה איז א "חלק אלוקה ממעל ממש"",
ד.
ה.
אז אויר אין עולם הממשות
(ממש")
,
אין עולם העשי׳ הגשמית,
איז זי א "חלק אלוקה ממעל"; און זיין גוף וועלכער איז "עפר מן האדמה""
("אדם יסודו מעפר"")
,
"עפר אתה ואל עפר תשוב""
[עפר מלשון וענין ביטול,
"ונפשי כעפר לכל תהי׳"" 4 ,
אלס א נשמה בגוף כשלימות^ במכ״ש דערפון וואס "ונפשי כעפר לכל תהי׳",
עאכו״ב גופוי 4 .
מצד זיין גוף,
"עפר מן האדמה"
(שנברא העפר
(הארץ)
ביום ראשון ד־ מע״ב" 5 ^ דארף זיין עבודה
(בבירור הגוף)
זיין מיט א סדר והדרגה מלמטה למעלה,
ש״פ עקב,
כ״ג מנחם־א4 מבה״ח אלול
מן הקל אל הכבד,
פון "עפר אתה" זאל ער עולה זיין דרגא אחר דרגא למעלה.
[און אין דעם באשטייט דער עיקר העבודה און דער סדר קבוע אין עבודת האדם - כדלקמן ם״ז]
.
אבער מצד זיין נשמה האט א איד בכח צו סאן עבודתו בדרך מלמעלה למטה,
ניט גיין מיט א סדר מן הקל אל הכבד,
נאר גלייר טאן זיין עבודה בתכלית השלימות,
אויף א "שבת׳דיקן אופן",
מלאכת שמימי 5 .
וויבאלד אז אויך זייענדיק א נשמה בגוף למטה
(בעולם הממשות)
איז ער א "חלק אלוקה ממעל",
פארבונדן מיט שמים ממעל״,
א ״הימל איד״ - האט ער בכח און ער דארף פון זיך לכתחילה מאנען שלימות העבודה,
ביז - גדולות ונפלאות,
ביז - די שלימות פון "יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים" 55 .
ה.
ויש לומר אז דאס זיינען די צוויי ענינים פון "אני לדודי"
(מלמטלמ״ע)
און "ודודי לי"
(מלמעלמ״ט)
וועלכע זיינען מרומז
(אויר)
אין דער קביעות פון ראש חודש אלול בשנה זו - ביום השבת און ביום הראשון - וואם דאם גיט ארוים דעם תוכן כללי פון דעם חשבון הנפש וואס א איד דארף מאכן פון זיין עבודה במשך כל ימי השנה: אז אין זיין עבודה בכל יום ויום - סיי ביום חול סיי ביום השבת ויו״ט - דארפן זיין ביידע סדרים:
(א)
אז עבודה בסדר והדרגה מלמטה למעלה.
און דאס דארף זיין אויר ביום השבת און ביום טוב,
אפילו ביום "אחת כשנה""
(יוהכ״ס)
און שמחת תורה,
ווען
מ׳האלט ביי אן עבודה למעלה ממדידה והגבלה - כמודגש אין דעם וואס אלע טעג פון יאר,
אויר יום השבת ויו״ט,
ווערן געציילט לויטן מנין הימים פון ימי השבוע מלמטלמ״ע
(יום ראשון,
יום שני וכו׳)
,
ווי מ׳זאגט אין "שירו של יום" פון די טעג.
און מ׳איז דעמולט אויד מקריב דעם קרבן תמיד שמקריבים בכל יום וכיו״ב;
(ב)
און לאידך גיסא: בבל יום - אויך בימי החול - דארף זיין
(מצד דער נשמה פון א אידן)
אן עבודה מלמעלמ״ט,
בדוגמת העבודה פון שבת,
ע״ד ווי דרשת
(בית)
שמאי אויף "זכור את יום השבת לקדשו" 55 ,
"שתהא זוכרו מאחד בשבת שאם נזדמן לך חלק יפה תהא מתקנו לשבת"* 5 ,
כהנהגת שמאי הזקן "שכל ימיו הי׳ אוכל לכבוד שבת,
כיצד מצא בהמה נאה לוקחה ואומר זה לשבת,
מצא אחרת נאה הימנה לוקחה ומניחה לשבת כו׳״”,
ד.
ה.
אז אויר בכל יום מימי החול האט זיך ביי אים געהערט אוז ער האט געטאן
(מעין פוז)
די שלימות׳דיקע עבודה פוז שבת
[משא״ב "הלל מדה אחרת היתה בו שהי׳ אומר ברור" 5 ה׳ יום יום יעמם לנו צרכינו" 57 ,
דער סדר העבודה מלמטה למעלה 24 ]
.
.
ובכללות בני ישראל - זיינען די צוויי
ספר השיחזת - ה׳תנש״א
ענינים דער אונטערשייד צווישן יששכר און זבולון: יששכר גייט אויף מארי תורה״ 6 - וואט עיקר עבודתם איז לימוד התורהי 6 ,
בחי׳ שבת 62 - אן עבודה מלמעלה למטה; זבולון גייט אויף די בעלי עםק 28 ,
וואם עיקר עבודתם איז אין מעשה המצוות,
וועלכע זיינען מלובש אין דברים גשמיים און דרכי הטבע
(וועלכער איז פון משא ומתן)
- עובדין דחול,
וואם איז אין א הדר פון מלמטה למעלה
(יום ראשון,
יום שני וכו׳)
.
ו.
צווישן די צוויי טעג פון ראש חודש אלול
(בשנה זו - שבת ויום ראשון)
איז דער עיקר טאג - דער צווייטער ראש חודש*■ 6
(יום ראשווx ווען עם הויבט זיד אן דער מנין פון ימי חודש אלול
(משא״ב ביום א׳ דראש חודש - שבת - איז יום השל שים פון חודש מנחם־אב)
,
ווי עס דריקט זיד אויס אויך אין דעם אז ביום ב׳ דראש חודש אלול הויבן זיר אן רוב העגינים
(והמנהגים)
פון חודש אלול
(ווי תקיעת שופר 65 וכיו״ב)
,
און נאר ענינים בודדים הויבן זיך אן ביום א׳ דראש חודש.
ויש לומר הטעם לזה בקשר מיט דער קביעות שנה זו:
כשם ווי אין כללות הענין פון "אני
לדודי ודודי לי" איז די התחלה ועיקר "אני לדודי",
עבודת המטה,
און דערנאך קומט די המשכה מלמעלה
(כנ״ל ם״ב)
-אזוי איז דאם אויך אין עבודת האדם עצמה,
אז דער עיקר ויסוד איז "אני לדודי״ - די עבודה מלמטלמ״ע
(מצד דעם גוף פון א אידן וואם איז מן העפר)
,
און דערנאר -
(ובהוספה על זה)
- קומט "ודודי לי",
די עבודה מלמעלמ״ט
(מצד זיין נשמה)
.
און נאכמער: שלימות הכח אויף קענען טאו די עבודה פון "ודודי לי"
(גילוי הנשמה)
קומט דוקא דורך דעם "אני לדודי",
כדלקמן.
ועד״ז אין מנין הזמנים: דער עיקר מנין הימים איז פון יום ראשון: נאר בהוספה על זה איז דא דער ענין פון שבת קודם הבריאה.
ובהתאם לזה שטעלט זיך אויס יום ב׳ דראש חודש - דער עיקר פון די צוויי טעג ראש חודש אלול - ביום ראשון בשבוע,
ווייל אין דעם באשטייט די התחלה און דער עיקר החשבון פון חודש אלול - די עבודה פון "אני לדודי" מלמטלמ״ע
(ענינו של יום ראשון)
.
נאר וויבאלד אז דאם איז א חשבון וואס איז כולל אלע עניני עבודה - איז אין דעם אויך דא די עבודה פון ״ודודי לי״ -כמרומז אין דעם ערשטן טאג ראש חודש אלול,
ביום השבת קודש
(שענינו - עבודה מלמעלמ״ט)
66 .
ש״פ עקב,
כ״ג מגחם־אב,
מבה״ח אלול
ו75
ז.
דער ביאור אין דעם:
דער סדר הרגיל וקבוע בעבודת האדם איז - די עבודה פון "אני לדודי"
(מלמטה למעלה)
,
ווארום היות אז נתאווה הקב״ה להיות לו יתברך דירה בתחתונים",
דארף די עבודה זיין לויט די גדרי התחתונים,
און דער אופן ווי דער אויבערשטער האט איינגעשטעלט די וועלט
(תחתונים)
בדרך הטבע איז,
אז מ׳דארף גיין מיט א סדר פון מלמטה למעלה,
מן הקל אל הכבד
(ובלימוד התורה - בן חמש למקרא,
בן עשר למשנה ובו׳ 32 "׳,
וכיו״ב)
.
ועפ״ז קומט אוים אז אע״פ וואם די עבודה פון מאכן א דירה בתחתונים פירט זיר אוים סיי דורך דער עבודה מלמטלמ״ע און סיי דורך דער עבודה מלמעלמ״ט - איז דאם אבער נאכמער בהדגשה אין דער עבודה מלמטה למעלה
(לפי גדרי התחתונים)
.
והגם אז א איד האט א נשמה וועלכע איז "מן העליונים" 33 ,
א "חלק אלוקה ממעל ממש"
(וואס מצד דעם האט ער דעם כח אויף עבודה מלמעלה למטה,
כנ״ל)
-האט אבער דער אויבערשטער אראפגע־ שיקט די נשמה למטה אין א גוף הגשמי,
וועלכער איז "מן התחתונים" 34
("עפר מן האדמה"/ אין עוה״ז התחתון שאין תחתון למטה ממנו",
ווארום אין דעם באשטייט דער תכלית הכוונה פון כל הענינים - אז א איד,
א נשמה בגוף,
זאל מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים.
און דעריבער באשטייט דער עיקר און קבוע׳דיקע עבודה פון א אידן - מיט זיין נשמה ווי זי איז מלובשת אין א גוף,
אן עבודה בדרך הטבע אפגעמאסטן לויט
גדרי הגוף הגשמי און טבע העולם -עבודה מלמטלמ״ע,
"אני לדודי".
און אויך די עבודה פון "ודודי לי"
(המשכה מלמעלמ״ט)
,
פון גילוי הנשמה,
דארף זיין ניט אפגעטראגן פון דעם מטה,
נאר בדרך המשכה מלמעלה למטה,
"ודודי לי",
אין מציאות האדם
(הגוף)
.
ועפ״ז יש לומר דעם טעם פארוואס עיקר מנין הזמן ביי א אידן איז - פון יום ראשון בשבוע,
דלכאורה: וויבאלד אז בריאת האדם איז געווען ביום הששי -און יעדער מענטש ווערט דאך פארגליכן צו אדם הראשון
(וואם "לפיכך נברא אדם יחידי״״ 7 )
- וואם דעמולט איז טאקע געווען דער "וייצר ה״א את האדם עפר מן האדמה",
אבער באופן אז "ויפח באפיו נשמת חיים" 71 ,
"חלק אלוקה ממעל ממש" - האט דאך מנין הזמן ע״י האדם זיך געדארפט אנהויבן פון יום הששי
(ד.
ה*אז דער יום הששי - "זה היום תחלת מעשיך״ 77 - האט געדארפט זיין יום הראשון)
?! נאר היות אז די כוונה איז צו מאכן א דירה בחחתונים,
אין תחתון שאין תחתון למטה ממנו,
דעריבער דארף זיך די עבודה אנהויבן
(ניט מיט שלימות העבודה
(דיום הששי/ לאחרי שלימות כל הבריאה,
"וירא אלקים את כל אשר עשה והנה טוב מאד״”,
און מ׳האט אלץ כשלימות "כדי שיכנס
(האדם)
לסעודה מיד" 74 ,
נאר)
פון דעם תחתון ביותר,
מן הקל אל הכבד,
מלמטה למעלה.
ואדרבה: דוקא אין תחתונים ווערט די
ספר השיחות - ה׳תנש״א
דירה לו יתברך,
לו לעצמותו 39 - 7 .
ע״ד ווי דאס איז בנוגע צו דער התהוות הבריאה,
אז דער כח העצמות פון דעם יש האמיתי ווערט נתגלה דוקא אין דעם יש הגברא" 7 ,
וואס "הוא לבדו בכחו ויכלתו לברוא יש מאין כו׳" 77 .
ועד״ז יש לומר בנוגע צו דער נשמה וגוף,
אז די שלימות הגילוי פון דעם "חלק אלוקה ממעל ממש"
("ויפח באפיו נשמת חיים״)
- וואם דאם גיט דעם כה אז א איד זאל קענען טאן עבודתו בתכלית השליטות
(באופן פון "ודודי לי",
מלמעלה למטה)
- ווערט נתגלה דוקא אין דער נשמה ווי זי איז מלובשת בהגוף למטה
(בעולם הממשות)
,
און דורך דער עבודה מלמטלמ״ע פון "אני לדודי"
(לפי גדרי הגוף)
.
וע״ד "הכל הי׳ מן העפר"* 7 ,
אויך דער גלגל החמה,
לבנה וכוכבים - די צבא השמים׳■ 7 .
ועד״ז י״ל בנוגע צו דעם גוף שנעשה מן העפר,
וויבאלד אז אין אים
(דער יש הנברא)
איז דא דער כח העצמות
(יש האמיתי/ דעריבער ווערן דורך אים -התלבשות הנשמה בגוף - נמשך אלע ענינים,
אויך די ענינים נעלים בשמים ממעל
(וואם קומען אלע פון עצמותו ית׳)
"".
און דוקא דורך דער עבודה פון מעלה
זיין דעם תחתון ומטה ביותר
(דעם גוף)
,
ווערט אויפגעטאן די שלימות העלי׳ אויך פון דעם עליון ביותר,
דער "חלק אלוקה ממעל ממש".
וכידוע דער משל לזה׳"
(פון "ושקל בפלס הרים"־")
אז די עלי׳ פון די ענינים הכי נעלים ווערט אויפגעטאן דוקא דורך אויפהויבן דעם תחתון ביותר׳■".
ח.
ע״פ הנ״ל איז פארשטאנדיק אז דער תוכן החשבון והעבודה פון חודש אלול - ווי ארויסגעגעבן אין זיין ר״ת ״אני לדודי ודודי לי״ - באשטייט פון דריי ענינים: די עבודה פון
(א)
"אני לדודי",
(ב)
"ודודי לי",
און
(ג)
חיבור שניהם יחד,
אין איין ווארט און איין חודש -אלול:
"אני לדודי" באשטייט פון עבודת האדם בבירור התחתון
(הגוף)
מלמטה למעלה,
מן הקל אל הכבד.
וואס הגם אז דאם ברענגט דעם מענטשן צו דעם גילוי
ש״פ עקב,
כ״ג מנחם־אב,
מבוז״וז אלול
פון "דודי" נאר ווי דאם איז אפגעמאטטן לויט דער אתערותא דלתתא וגדרי המטה
(פון דעם "אני",
שלמטה פון "אנכי"/ האט עם אבער די מעלה אז דאם קומט דורך ויין אייגענער עבודה אוו דאם נעמט אים דורך בפנימיות.
"ודודי לי" ווערט אויפגעטאן דורך דער עבודה פון א אידן מעין זה,
בדרך המשכה מלמעלה למטה - דורך גילוי הנשמה שלו
(וועלכע איז א "חלק אלוקה ממעל ממש")
.
וואט דאם נעמט טאקע ניט אזוי אדורך דעם תחתון
(ווי די עבודה מלמטלמ״ע/ ווארום דאם קומט דורך א גילוי דלמעלה,
אבער דאם דערגרייכט א העכערע דרגא אין גילוי אלקות
("ודודי")
ווי דער גילוי פון "דודי" אין דעם "אני
(לדודי)
".
אוו שלימות הכל איז בשעת מ׳האט דעם חיבור פון ביידע עניגים - "אני לדודי״ און ״ודודי לי״ - צוזאמען: אז די דרגא פון אלקות
("דודי")
וואם איז העכער פאר דעם "אני"
(מציאות האדם למטה/ ווערט נתגלה בפנימיות אין דעם "אני",
אין גדרי התחתון.
ביז אז זיי ווערן איין זאך ממש,
בלי חילוק ביניהם - דורך גילוי העצמות
(שלמעלה מתחתון ועליון,
ומעליון ותחתון)
- וועלבער ווערט נתגלה דוקא אין און דורך דעם "אני"
(יש)
דלמטה.
כמדובר לעיל,
אז שלימות הגילוי פון "ודודי לי"
(דער גילוי פון דעם "חלק אלוקה ממעל ממש"/ ביז פון דעם יש האמיתי,
עצמותו ית׳,
ווערט אויפגעטאן און נתגלה דוקא דורך און אין דעם "אני
(לדודי)
",
(די עבודה פון דעם)
יש הנברא,
יש דעולם העשי׳,
וואט מצ״ע
(בתחלת העבודה)
גייט ער אין א סדר העבודה פון מלמטה למעלה
(עשי׳,
יצירה,
בריאה אצילות)
,
אבער דערנאך - דורך דעם וואט דער "אני לדודי" ברענגט דערנאך
די עבודה פון ״ודודי לי״
(מלמעלמ״ט -אצילות,
בריאה,
יצירה,
עשי׳)
,
ווערט נתגלה אלקות שלמעלה מהבריאה אויך אין דעם "אני",
ביז אז עם ווערט "ודודי לי",
"כל מקום שנאמר לי אינו זז לעולם" 4 ",
אז אין "לי" פון דעם "אני"
(דער יש הנברא)
ווערט א יש האמיתי ונצחי
(למעלה מגדרי הזמן והמקום פון דער בריאה 5 ",
וועלכע זיינען מצ״ע פארבונדן מיט שינויים)
.
ט.
דערפון איז פארשטאנדיק א נקודה עיקרית וואט דארף זיין אין דעם חשבון הנפש פון חודש אלול: דער חשבון צדק פון דער עבודה במשך כל ימי השנה דארף זיין אין דריי ענינים"":
(א)
ווי א איד האט געטאו די עבודה פון "אני לדודי" בדרך מלמטה למעלה,
וויפל אייגענע כחות ויגיעה ער האט אריינגע־ לייגט איו דער עבודה,
און בכללות -דער חשבון בנוגע צו דער עבודה בבירור הגוף וחלקו בעולם.
(ב)
דערצו אויך - א איד דארף זיך ניט באגוגעגען נאר מיטן חשבון הנפש בנוגע צו זיין עבודה מן הקל אל הכבד,
גאר ער דארף אויר מאכן א חשבון ווי ער האט געטאן די עבודה פון "ודודי לי" בדרד מלמעלה למטה,
א שלימות׳דיקע
(שבת׳־ דיקע)
עבודה וואט יעדער איד קען און דארף פוז זיר פאדערן מצד דעם וואט ער האט א נשמה
(וואט דער אויבערשטער אליין,
"מלך חי וקיים" 7 ",
האט אים געגעבן און גיט אים בכל בוקר)
.
ספר השיחות - ה׳תנש״א
(ג)
דערצו דארף ביי אים אויך זיין דער חיבור פון ביידע ענינים צוזאמען: אפילו ווען ער האלט בא שלימות העבודה,
דארף דאם זיין פארבונדן מיט "
(ודודי)
לי",
מיט דעם אדם
("אני")
ווי ער געפינט זיך א נשמה בגוף למטה.
ואדרבה: דוקא דורך דעם "אני לדודי" ווערט דער גילוי פון "ודודי לי",
כנ״ל.
וכשם ועי״ז וואט א איד מאכט דעם חשבון צדק בנוגע צו זיין אייגענער עבודה
(פון דעם עולם קטן זה האדם"")
-מאכט ער אויך דעם חשבון פון חלקו בעולם,
ביז - אז ער האט דעם כח צו מאכן דעם חשבון פון כל העולם,
"בואו ונחשוב חשבונו של עולם" 48 ",
כפס״ד ה־ רמב״פ״י,
אז דורך א מצוה אחת האט א איד בכח צו מכריע זיין "את עצמו ואת כל העולם כולו לכף זכות וגרם לו ולהם תשועה והצלה".
י.
עפ״ז וועט מען אויך פארשטיין די שייכות מיט דער פרשה פון דעם שבת מברכים אלול,
פ׳ עקב:
אין דעם ווארט "עקב" בריש פרשתנו זיינען פאראן כמה פירושים.
צווישן זיי -פירושים מן הקצה אל הקצה: רש״י איז מפרש אז "עקב" מיינט "מצוות קלות שאדם דש בעקביו" 49 .
אנדערע פשטני המקרא זיינעו מפרש אז "עקב" מיינט "אחרית וסוף"
["יקראו בלשון הקודש תחלת כל דבר בלשון ראש כו׳ וכן יקראו אחרית כל דבר עקב,
כי הלשון יתפוס דמיונו באדם והראש תחלה והעקב בו אחרית וסוף" 50 ]
,
"כמו לעולם עקב,
שכר
באחרונה" 51 .
דאס הייסט,
אז "והי׳ עקב תשמעון" מיינט דער שכר וואם מ׳באקומט באחרית וסוף העבודה
(שלימות העבודה)
.
וואם דאם איז מתאים מימן פירוש הפשוט,
אז ״עקב״ מיינט ״בעבור״ 52 : ״והי׳ עקב -צוליב דעם וואס - "תשמעון את המשפטים האלה ושמרת ועשיתם אותם",
וועט מען באקומעו דעם שכר "ושמר ה׳ אלקיך לך את גו"׳.
וויבאלד אז ביידע פירושים זיינען אין דעם זעלבן פסוק,
און נאכמער - אין זעלבן ווארט,
איז פארשטאנדיק אז זיי האבן א שייכות וקשר צווישן זיף 53 .
דארף מען פארשטיין: וואס איז די שייכות צווישן די צוויי פירושים הנ״ל - לכאורה זיינען זיי ניט נאר באזונדערע פירושים,
נאר גאר פירושים הפכיים: לויט פרש״י באדייט "עקב" א נידעריקע דרגא אין עבודה,
ביז התחלת העבודה
("מצוות קלות״x וועגן א מענטשן וואס דארף האבן א זהירות אז ער זאל ניט זיין "דש בעקביו" אויף די "מצוות קלות": משא״כ לויטן צווייטן פירוש באדייט "עקב"
(דער שכר וואם קומט אויף)
גמר ושלימות
(סוף ואחרית)
העבודה
(פון "תשמעון ושמרתם ועשיתם",
מחשבה ודיבור ומעשה")
?!
די שאלה איז אויד אויף פרש״י עצמו: עם שטייט שוין פריער אין תורה 54 "עקב אשר שמע אברהם בקולי",
און רש״י איז דארטן גאוניט מפרש,
וויילע עם איז פשוט מעצמו,
דער פירוש הפשוט אין ״עקב״ איז - "בעבור" אדער "בגלל"
(בעבור זה וואס "שמע אברהם בקולי" באקומט ער דעם שכר)
.
וואס איז מכריח
ש״9 עקב,
ב״ג מנחם־אב,
מבה״ת אלול
ו76
רש״י׳ן בפרשתנו צו ארויסנעמען דעם ווארט "עקב" פון פירושו הפשוט און מפרש זיין אז "עקב" דא מיינט "מצוות קלות שאדם דש בעקביו".
ויש לומר הביאור בזה ע״פ הנ״ל: דער גילוי פון גמר ושלימות העבודה
("עקב" בפירושו סוף ואחרית)
,
"ודודי לי״ ׳ ווערט אויפגעטאן דוקא דורך התחלת העבודה אין דעם תחתון ביותר"*
(מצוות קלות)
,
"אני לדודי".
ע״ד ווי דאם איז בנוגע צו כללות חודש אלול - אז הגם ער איז דער לעצט־ ער חודש אין יאר
(לאחרי כל העבודה במשך השנה/ איז התחלתו מיט דעם אות אל״ף
(ר״ת אלול/ ווייל דורך התחלת העבודה
(ווען מ׳האלט נאד בא דעם אל״ף)
דערגרייכט מען צו שלימות העבודה.
יא.
דערפון קומט צו א לימוד אין דעם חשבון הנפש פון חודש אלול במיוחד בקשר מיט אן ענין שהזמן גרמא - די גאולה האמיתית והשלימה,
כמדובר כמ״פ ובפרט לאחרונה,
וויבאלד אז "אחכה לו בכל יום שיבוא״יי,
און לויט אלע סימנים
איז "הנה זה
(משיח)
בא""",
דעריבער האלט מעז איו איין טראכטן און רעדן וועגן דער גאולה,
און מ׳זוכט צו פאר־ בינדן אלע ענינים פון דעם זמן מיט דער גאולה,
און די עבודה פון אידן איז צו ממהר זיין די גאולה.
ובעניננו: "עקב" האט אין זיך אויר דעם פירוש",
אז דאם גייט אויף "עקב" אין זמן - דרא דעקבתא דמשיחא,
ובפרט עקבתא דעקבתא דמשיחא - דער איצטי־ קער זמן.
וע״ד די צוויי פירושים הנ״ל אין "עקב" זיינען אויך דא צוויי פירושים אין "עקב" בפירושו עקבתא דמשיחאי•׳:
(א)
מלשון עקביים 2 • 1 ,
די נידעריקסטע דרגא.
כשם ווי עקב הרגל איז דער חלק הכי תחתון אין גוף האדם,
אזוי איז דרא דעקבתא ד־ משיחא דער דור הכי תחתון במשך כל הדורות,
ווען אין דער וועלט הערשט א חושך כפול ומכופל.
וכמבואר בחז״ל'-•׳ די סימנים בלתי רצויים אויף דעם חושך פון עקבתא דמשיחא
(ווי "בעקבות משיחא חוצפה יסגא" וכיו״ב)
.
(ב)
מלשון סוף ואחרית,
אז דאס גייט אויף סוף ואחרית הגלות והימים,
תיכף ומיד,
גלייר ממש פאר ביאת המשיח 4 " 1 ,
ווארום ס׳איז שוין "כלו כל הקיצין" און מ׳שטייט גרייט צו דער גאולה.
ובפרט בדורנו זה ובזמננו זה,
כמדובר
ספר השיחות - ה׳חנש״א
כמ״פ,
אז כ״ק מו״ח אדמו״ר האט מעיד געווען און מודיע געווען,
אז מ׳האט שוין פארענדיקט אלע ענינים,
פארענדיקט אויד דעם "צופוצן די קנעפלעך",
און די איינציקע זאך וראם איז געבליבן איז - די תנועה אחת פון דעם אויבערשטן ער זאל ארויסנעמען אידן פון גלות און זיי ברענגען אין ארץ הקודש.
.
.
און דעריבער בעטן און שרייען אידן נאכאמאל און ווידעראמאל - און איצטער נאכמער בתוקף ווי אמאל - ״עד מתי״?!.
.
.
און דער חיבור פון די ביידע פירושים איז,
אז דוקא מצד דעם וואס עקבתא דמשיחא איז דער תחתון כיותר בבחי׳ עקביים
(און מ׳דארף דערפון עולה זיין מלמטה למעלה/ ווערט נתגלה די שלימות פון ביאת המשיח בגאולה האמיתית והשלימה
(מלמעלה למטה)
.
ביז אז עס ווערט דער חיבור פון ביידע זאכן צוזאמען
(אז אין דעם תחתון ביותר פון גלות ווערט די גאולה -״גולה״ בתום׳ אל״ף־״י)
- אין דעם בית המקדש השלישי,
וועלכער איז אויך א בית המקדש המשולש
(ע״ד חוט המ־ שולש*")
,
הכולל אויך דעם בית ראשון
(וואט איז געווען בבחי׳ מלמעלה ל־ מטה 7 ׳")
און בית שני
(בבחי׳ מלמטה למעלה 7 " 1 )
,
און א בית נצחי""׳,
אין דער גאולה נצחית שאיו אחרי׳ גלותי"׳,
ווען עם וועט זיין די שלימות הגילוי פון עצמותו ית׳ בתחתונים"",
ושלימות החי־
בור פון "אני לדודי ודודי לי",
"כל מקום שנאמר לי אינו זז לעולם".
יב.
דערפון האט מעו אויד א לימוד בנוגע צו דעם חשבון צדק פון חודש אלול - אז דאם דארף זיין במיוחד בנוגע צו דעם מצב פון "עקב",
עקבתא דמשיחא:
א איד האט בכח צו מעורר זיין זיר און מעורר זיין אנדערע אידן,
און בעיקר מעורר זיין כביכול דעם אויבערשטן - אז "בואו ונחשוב חשבונו של עולם": לויט אלע חשבונות
(וואט דער אויבערשטער האט אנגעוויזן בתורתו און אין די נסים וואט ער מאכט אין דער וועלט)
האט דער אויבערשטער שוין פון לאגג געדארפט ברענגען די גאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו
(כנ״לx ובפרט בשנה זו,
וואט לויט אלע חשבונות וסימנים איז דאם די "שנה שמלך המשיח נגלה בו"׳"
(כמדובר כמ״פ בחדשים האחרונים/
ובפרט קומענדיק פון די "דריי וואכן",
ווען אידן האבן זיך עוסק געווען בלימוד הלכות בית המקדש
(בית הבחירה/ וואט דורך דעסץאגט דער אויבערשטער 2 " "אני מעלה עליהם באילו הם עוטקין בבנין הבית",
ובפרט אז דער בית איז שוין עומד ובנוי למעלה,
און ער דארף נאר יורד זיין למטהי ",
און מ׳שטייט שוין נאך חמשה עשר באב,
וואט "מכאן ואילך מאן דמוטיף יוסיף",
"מחמשה עשר באב ואילך דמוטיף לילות על הימים לעסוק בתורה יוסיף חיים על חייו" 4 ",
און מ׳שטייט שוין
(קרוב לסיום)
שתי
ש״פ עקב,
כ״ג מנחם־א4 מבה״ח אלול
שבתות נאד ט״ו באב,
וואם דורך שמירת שתי שבתות כהלכתן איז תורה מבטיח אז "מיד נגאלים" 5 ",
און דערצו איז דאם שבת מברכים חודש אלול,
דער חודש ווען דער אוי־ בערשטער שטייט ווי א "מלך בשדה",
"ואז 5 ׳ רשאין
(ויכולים*")
כל מי שרוצה להקביל פניו,
והוא מקבל את כולם בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות לכולם",
ונוסף לזה - געפינט מען זיף אין בית הכנסת ובית המדרש ובית מעשים טובים,
און צוזאמען מיט א ציבור פון אידן,
און פון כו״כ ציבורים
(עשיריות)
מישראל -
באקומט א איד
(במקום וזמן זה)
די גרעסטע כחות און ער האט אויך דעם גרעסטן זכות און אחריות צו בעטן און שרייען צו דעם אויבערשטן: "עד מתי"?!.
.
.
* * *
יג.
וויבאלד אז מ׳האט שוין פאר־ ענדיקט אלע ענינים פון "מעשינו ועבו־ דתינו" 7 ",
ובמילא שרייט מעז און מ׳מאנט ״עד מתי״
(כמדובר לעיל)
- שטעלט זיך גלייר די שטורעס׳דיקע פראגע: וויבאלד אז מען האט שוין אפגעטאן אלע ענינים -איז ווי קומט עס,
אז משיח צדקנו איז נאך ניט געקומען?!.
.
.
יד.
ואולי יש לומר:
עם איז באוואוסט דער בריוו פון בעש״טי" וואו ער גיט איבער דעם ענטפער פון מלר המשיח אויף דער שאלה
(פון בעש״ט)
״אימתי אתי מר״ - "לכש־ יפוצו מעינותיד חוצה".
ד.
ה.
אז ביאת המשיח איז אפהענגיק אין הפצת המעינות חוצה,
אז מעינותיד פון תורת החסידות זאלן זיך פארשפרייטן און דערגרייכן ביז אין ״חוצה״ - אין די אויסנווייניקסטע און ווייטסטע פרטים און אנגעלעגנהייטן פון דער בריאה.
וויבאלד אז לאחרי הריבוי פעולות פון רבותינו נשיאינו ביז איצטער אין הפצת המעינות חוצה,
ובריבוי הכי גדול,
ביז בכל חוגי ישראל
(כדלקמן)
איז משיח עדיין לא בא - לייגט זיר אפשר צו זאגן,
אז ס׳איז דא נאך א סוג אידן וואו הפצת המעיגות האט ניט דערגרייכט,
כדלקמן.
מ׳דארף דאך ניט מאריך זיין אין וויפל רבותינו נשיאינו במשך הדורות האבן אויפגעטאן אין הפצת המעינות חוצה -ווארום יעדערער קען דאם זען,
אנהויבנדיק פון גילוי תורת החסידות דורך דעם בעש״ט,
און דערנאך - די הוספה וואס איז אין דעם צוגעקומען מדור לדור דורך רבותינו נשיאינו,
ביז צו אונזער דור,
אין וועלכע די עבודה פון הפצת המעינות חוצה איז פארברייטערט געווארן - דורך כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו
(ובפרט נאד זיין אנקומען אין חצי כדור התחתון)
- אין נאך א העכערן אופן לגבי ווי ס׳איז געווען פריער:
נוסף אויף די אלע ביאורים והסברים וכו׳ בפנימיות התורה וועלכע זיינען צוגעקומען בדורנו זה
(מיוסד אויף די כללים פון פנימיות התורה שניתנו לפני זהי"/ איז הפצת המעינות חוצה גע־
ספר השיחות - ה׳תנש״א
ווארן" 1 אין אן אופן - אז דאם נעמט ארוס און געמט דורך די ברייטסטע קרייזן פון אידן אומעטום,
אידן פון אלע סוגים שיכטן אין לעבן; און א הפצה בכל קצוי תבל,
אין אלע טיילן און עקן פון דער וועלט.
כולל ובמיוחד - דורך די איבערזעצונג פון ענינים אין חסידות אין שפראכן פון אומות העולם,
וועלכער מאכט זיי צוגענגליך צו יעדן איינעם*";
וואס דורך דעם אלעם - האבן די מעיכות פון תורת החסידות דערגרייכט יעדן סוג
(עכ״פ)
פון אידן אין "חוצה",
ביז אויר איו "חוצה" שאין חוצה הימנו,
אזוי אז יעדער איד - אין וואם פאר א ארט און דרגא ער זאל נאר ניט זיין - האט
(עכ״פ)
דעם כת און די יכולת
(אפילו אויב לעת־ עתה האט ער נאד ניט קיין שייכות גלוי׳ צו דעם)
צו האבן א שייכות און זיך פארבינדן מיט די מעינות החסידות אין זיין לעבן.
וויבאלד אז לאחרי כל זה,
די אלע ריבוי פעולות איו הפצת המעינות חוצה ביז איצטער,
ובריבוי הכי גדול,
איז משיח עדיין לא בא - אולי יש מקום לומר
(לכאורה)
,
אז ס׳איז נאך געבליבן א געוויסער סוג ותחום אין "חוצה" צו וועלכע די "מעינות" האבן נאך ביז איצט ניט דערגרייכט.
און אפשר איז דאם די לעצטע מניעה אויף "אתי מר"
(וועלכע קומט אלס תוצאה פון הפצת המעינות חוצה.
הדבר,
המיוסדים וכלולים
(בהעלם)
בהתורה שניתנה למשה מסיני
(ראה לקו״ש חייט ע׳ 252 ואילך.
וש״נ)
.
טו.
איז מיר איינגעפאלן א סברא -אז עם איז דא א גאנצער סוג אותיות הכתב - אין וועלכע די מעיבות פון תורת החסידות האבן נאד ניט דערגרייכט
(לויט די ידיעות וואס זיינען דא דא)
:
פאר מענטשן - ל״ע - וועלכע האבן ניט די מעגלעכקייט צו זעהן ר״ל
(זייענ־ דיק "סגי־נהור״“ 1 / האט מען ממציא גע־ ווען א ספעציעלן כתב,
וועלכע ווערט אנגערופן
(בלשון המדינה)
"כרכיל",
אין וועלכע די אותיות הכתב זיינען בולטות,
אזוי אז אויר איינער וועלכער איז א סגי־ גהור ר״ל,
קען טאפן און פילז מיט זיינע פינגער די אותיות,
און דורך דעם וויסן וואם דארט שטייט.
ס׳איז זעלבסט־פארשטענדלעך,
אז דאס איז א פולשטענדיקער מעמד ומצב פון ״חוצה״,
און נאך מער - א "חוצה" שאין חוצה הימנו" 1 ,
ווי פארשטאגדיק פון דעם גופא - אז נאד די אלע השתדלויות און פעולות אין הפצת המעינות חוצה,
דורך וועלכע מען האט דערגרייכט אומעטום
(כנ״ל סי״ד)
,
האט מען
(ביז איצטער)
ניט דערגרייכט אין דעם "ארט".
טז.
איצטער איז צוגעקומען דער חידוש,
אז אין די לעצטע טעג האט זיד אפגעדרוקט א ספר התניא אין ״ברייל״ -וואס דורך דעם האט זיך אויפגעטאן א חידוש אין הפצת המעינות,
אז דאם דער־ גרייכט אויר אין דעם נייעם סוג "חוצה"
(פאר "סגי־נהור")
!
והגם אז דער תניא האט לע״ע ניט
ש״פ עקב,
כ״ג מנחם־א4 מבה״ח אלול
דערגרייכט צו אלע אידן השייכים לזה -איז אבער דער עצם ענין רו^ם עס עקזיסטירט אין וועלט די מציאות פון א תניא אין ״ברייל״ - דאס אליין בריינגט אריין דעם "מעיין" פון חסידות אויר אין דעם סוג 24 ׳ פון "חוצה"; און גיט די מעג־ לעכקייט אז די קוואלן פון חסידות זאלן זיין צוגעגגלעך אויר פאר די אידן וועל־ בע געפינען זיך ר״ל אין דעם מעמד ומצב,
אז אין זייער לעבן זאלן זיי האבן א שייכות צו תורת החסידות.
ובפרט - אז דער תניא איז שוין אויר אנגעקומען אין דעם ביח,
דער בית הכנסת,
בית המדרש,
ובית מעשים טובים וועלכע געפינט זיך אין די ד׳ אמות פון כ״ק מחח אדמו״ר נשיא דורנו בעשר שנים האחרונות שלו בעלמא דין
(ד״קדושה לא זזה ממקומה" 115 )
- דער מקור אויף הפצת המעינות חוצה בכל קצוי תבל.
און מיר האבן זוכה געווען ממשיך זיין עבודתו אין דעם ביהכ״נ וביהמ״ד ובית מעש״ט
(אויך דורך מאכן אין דעם ארט חסיד׳ישע פארברענגענס וכיו״ב/ כולל ובמיוחד -די עבודה פון הפצת המעינות חוצה,
און מיט א הוספה באופן פון מעלין בקודש״י.
ויש להוסיף,
אז וריבאלד דער ספר התניא איז ״תורה שבכתב פון חסידות" 72 ,
איז פארשטאגדיק אז אין דעם תניא זיינען
כלול אל ע ענינים פון די מעינות הבעש״ט פון תורת החסידות" 1
[אזוי ווי אין תושב״ב איז כלול גאנץ תושבע״פ,
"ליכא מידי דלא רמיזי באורייתא" 74 ]
.
ובפרט שיש לומר,
אז אין תניא איז דא אויר תורה שבעל־פה פון חסידות
(תושבע״ם - אין תושב״ב גופא)
- חלק החמישי* 15 ,
קונטרס אחרון 151 ,
ע״ד ספר דברים
(ספר החמישי/ ״משגה תורה״ - וועלכע ווערט אנגערופן
(און איז דער מקור אויר*)
"תורה ש־ בןן״2״2נ1.
יז.
דער עיקר נקודה אין כל האמור לעיל - איז דאך די גאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו בפועל ממש.
במילא - איז צי דאם אויבענגעזאגטע האט יע א שייכות צו דעם,
צי ניט - איז איצטער
(לאחרי וואס מ׳האט שוין אויך אויפגעטאן דעם ענין אין הפצת המעינות חוצה)
א זיכערע זאך,
אז תיכף ומיד ממש דארף שוין קומען די גאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו!
ספר השיחות - ה׳תנש״א
און דעמאלט וועט אויך זיין די שלימות הרפואה פון אלע אידן,
אויר פון די אידן - כמארז״ל"׳ "לעתיד לבוא העודים מתרפאים שנאמר♦" אז תפקחנה עיני עורים״.
און נאכמער - "כשיבוא
(הקב״ה)
לרפאות העולם אינו מרפא תחילה אלא העוררים""׳,
אזוי אז זיי ווערן "סגי־נהור" למעליותא,
זיי האבן ריבוי אור בפשטות"׳
(אין אן אופן אז דאם איז ניט ממעט ח״ו דעם כח הראי׳ ה־ גשמיx און במילא האבן זיי די מעגלעב־ קייט לייענען און לערגען תורה אויר פון אותיות הכתב הרגילות - כאחד העם.
ולהעיר,
אז דעמאלט
(בזמן הגאולה)
וועט מען ניט דארפן אנקומען צו אותיות הכתב - וויבאלד אז אלע אידן וועלן הערן תורה פון עצמות ומהות,
כמ״ש "תורה חדשה מאתי תצא" 7 ",
דורד דעם ״תלמיד ותיק״ האמיתי - משיח צדקנו,
וועלכער "ילמד כל העם"*" די "תורה חדשה" פון עצומ״ה בתוספת ביאור והסברה וכר,
ולימוד בבחינת ראי׳ דוקאי",
אזוי אז מ׳וועט ניט דארפן אנקומען צו אותיות הכתב,
וכמובן בפשטות פון דעם וואס עם שטייט"" "ולא ילמדו עוד איש את רעהו כי כולם ידעו אותי למקטנם ועד גדולם".
- ויהי רצון,
אז תיכף ומיד נאד דער רגע - זאל דאם זיין א רגע קודם הגאולה - דורד דעם לימוד בספר התניא הנ״ל ע״י הזקוקים לזה עתה - זאל דער אויכער־ שטער תומ״י אויסהיילן זיי דערפון,
זיי זאלו גלייר ווערן "סגי-נהור" למעליותא כנ״ל•*׳,
און לייענעז און לערנען תורה,
ביז תכלית השלימות בלימוד התורה בגאולה האמיתית והשלימה,
"תורה חדשה מאתי תצא",
כג״ל.
ועוד והוא העיקר - גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו תיכף ומיד ממש.
ש״פ ראה,
א׳ דר״וז אלול