— עבר עוגיה והציגו כ•? צוגזג״ר עיויגז״צ והדבגיה הצוןגיה ג ׳נו — יבהו־ה — גזיגגגזיס גזבכא הצירגההי גויההה צוהה והוצגה הבגיה,
ביגגז ב׳,
כ "ח גגעג ה׳הפז׳ה — - אחרי תפלת מנחה,
ו
(המשכה)
אחרי תפלת ערבית -
א.
דער ענין מיוחד אין א יום זכאי - וואס דער גאנצער טאג ווערט אזוי אנגערופן
("יום זכאי" 2 )
צוליב א גוטע זאך וואס האט פאסירט אין דעם טאג
(אפילו ווען דער דבר זכאי האט פאסירט נאר אין א זמן מסויים פון דעם טאג,
בתחלה,
באמצע אדער בסוף היום)
- איז מרומז אין דעם נאמען און צאל פון דעם יום בחודש?
ובנדו״ד - כ״ח סיון: כ״ח - אותיות כחי - בחודש באדייט דער כח פון דעם גאנצן חודש.
און כ״ח סיון באדייט דער כח פון גאנץ חודש השלישי,
וועלכער איז אויסגעטיילט דערמיט וואם ער איז דער חודש פון מתן תורה
(וואס איז
פארבונדן במיוחד מיט "ירחא תליתאי",
כדלקמן/ ד.
ה.
אז דער יום זכאי פון כ״ח בסיון באווייזט אויח דעם כח פון גזוזן תורה.
ווי ס׳איז אויך מרומז אין דעם מספר היום - כ״ח: אמת׳ער כח
(ע״פ תורה)
איז פארבונדן מיט דעם מספר שלשה,
"בתלת זימני הוה חזקה" 5 ,
וכמ״ש* "והחוט המשולש לא במהרה ינתק״ - שלשה באווייזט אויף א כח קיים ונצחי,
דעם כח פון א דבר של קיימא.
תכלית השלי־ מות פון כח
(חזקה פון שלשה)
גופא איז - שלש פעמים שלש פעמים שלש = כ״ז
(אותיות ז״ר)
,
וועלכער מ׳האט בשלימות ביום הכ״ח,
וואם קומט תיכף נאך דער שלימות פון כ״ז
(ג׳ פעמים ג׳ פעמים ג׳)
.
ב.
ויש לומר אז דאם איז איינער פון די טעמים פארוואס מתן תורה איז גע־ ווען בחודש השלישי און איז פארבונדן מיט דעם מספר שלשה - כמאחז״ל 7 "בריך רחמנא דיהב אוריאן תליתאי לעם תליתאי על ידי תליתאי ביום תליתאי בירחא תליתאי"
[און רב נסים גאון* רעכנט אוים נאך ענינים של שלשה בקשר מיט מתן תורה]
- ווייל דורך מתן
ספר השיחות - ה׳תנש״א
תורה איז אריינגעגעבן געווארן א כח,
א קיום וחוזק אין אידן און אין דער גאגצער בריאה,
וכידועי אז דעמולט איז בטל געווארן די גזירה וואט האט פאנאנדערגעטיילט צווישן "עליונים" און "תחתונים",
און ס׳איז געגעבן געווארן דער כח צו ממשיך ומגלה זיין אלקות
(עליונים)
אין דער וועלט,
עולם הזה התחתון,
תחתון שאין תחתון למטה ממנו" 1 ,
ביז אז דאס זאל אינגאנצן דורכנעמען מציאות העולם בפנימיות,
אז די עניני העולם עצמם זאלן ווערן א חפצא של קדושה".
*
ואדרבא: תורה איז געגעבן געווארן
(בא מתן תורה)
דוקא אין עוה״ז התחתון שאין תחתון למטה ממנו
(ביז אז "לא בשמים היא" 12 )
,
ווייל דער עיקר כח ותוקף פון אלקות איז ניכר בגלוי דוקא אין גשמיות העולם הזה,
אין דעם תחתון שאין תחתון למטה ממנו,
און דוקא דורך עבודת התחתונים ווערט אויפגעטאן המשכת העצמות,
ביז אז דורך אויפהויבן דעם תחתון ביותר ווערט אויפגעהויבן דער גאנצער "בנין",
אויר די דרגות הכי עליונות,
פון סדר השתלשלותי■׳;
און די שלימות הגילוי פון דעם כח פון "ירחא תליתאי"
(דער כח פון מ״ת)
איז - כ״ח בסיון,
ווען מ׳האט די שלימות פון דריי מאל דריי מאל דריי טעג אין ירחא תליתאי.
ג.
וועט מען עם פארשטיין לויט דער שייכות מיט פרשת שלח - וועלכע
מ׳האט געלייענט לעצטן שבת,
שמיני׳ מתברך" כ״ח סיון
(ברוב השנים)
5 :
"שלח לך אנשים ויתורו את ארץ כנען" גייט אויף שליחות המרגלים דורך משה רבינו צו גיין באקוקו די לאגד בכדי פארלייכטערן די כניסה לארץ און כיבוש הארץ".
והיות אז דאם איז געווען א שליחות פון משה רבינו - טאקע אין אן אופן פון "שלח לך,
אני איני מצוה אותך",
נאר ״לך,
לדעתך״״ - איז דאם אבער לדעתו של משה רבינו
(און דער אויבערשטער איז מעיד אז דאס איז "לדעתך",
דעתו של משה)
,
וואס ענינו בכלל איז ספירת הדעת* 7 - איז פארשטאנדיק,
אז די שליחות
(מצד דעתו של משה)
האט זיך זיכער אויסגעפירט,
און דאם האט בפועל פארלייכטערט די וועג אז מ׳זאל דערנאך קענען אייננעמען און אריינגיין אין ארץ ישראל ווי דאס איז געווען דורך יהושע,
תלמידו וממלא מקומו של משהי 8 .
דער ענין אין עבודת השם:
יעדער איד דארף "כובש זיין" חלקו בעולם אין ארץ הלזו התחתונה און מאכן דערפון "ארץ ישראל"" 2 ,
בלשון
יום ב׳,
כ״ח סמן
הידועה - לעשות לו יתברך דירה בתחתונים.
ובכדי דאם אויספירן בנקל האט מען די שליחות "ויתורו את ארץ כנען" 22 ,
כמבואר דער פירוש אין דעםי 11 ,
אז "ויתורו" איז מלשון "ויתרון ארץ בכל היא"": דער יתרון ומעלה וואס איז דא דוקא אין ארץ
(תחתונים)
,
מער ווי אין שמים און אלע מדריגות למעלה
(כידוע 25 אז דוקא אין ארץ איז דא דער כח הצמיחה יש מאין וואס נעמט זיך מלמעלה פון סדר השתלשלות)
.
ובפרט דורך דער עבודה אין ארץ פון מברר זיין די בירורים למטה,
וואט דורך דעם ווערט א יתרון,
יתרון האור מן החושך 26 .
ובשרש הענינים 27 :
ארץ איז ספירת המלכות,
וועלכע האט אין זיך א יתרון ומעלה לגבי אלע ספירות שלמעלה ממנה.
און נאכמער -"ויתרון ארץ בכל היא": מלכות איז כולל אין זיך ״כל״,
ספירת היסוד,
וועל־ כע איז אין זיך כולל אלע
(כל)
ספירות שלפני זה,
און דער יתרון אין מלכות ווערט אויפגעטאן דורך דער המשכה פון "כל"
(אלע ספירות וואם זיינען נכלל אין ספירת היסוד)
אין ארץ
(מלכות)
,
אבער דערנאך,
בשעת דאם ווערט נמשך איו מלכות,
ווערט נתגלה דער יתרון וכח פון מלכות
(לגבי אלע ספירות)
,
"אשת חיל עטרת בעלה"* 2 ,
א יתרון שלא
בערך מער ווי ס׳איז דא אין די אנדערע ספירות
(שלמעלה ממלכות)
,
ביז אז עס ווערט דער ״יתרון ארץ בכל היא״ - אז דער "בכל" שטייט בגלוי אין מלכות דוקא,
כידוע אז ענינה של מלכות איז צו ארויסברענגען יעדער זאך בגלוי ובש־ לימות,
און אין אן אופן של תוקף וקיום
(ווארום דער כח ותוקף פון אלקות ווערט נתגלה דוקא אין און דורך ארץ,
און דער בירור פון דעם תחתון ביותר
(וואס נעמט זיך פון מלכות,
די ספירה האחרונה און שרש אויף עולמות בי״ע)
,
ביז אז דאס הויבט אויף אלע דרגות שלמעלה,
כנ״ל)
.
און דאס איז דעד פירוש אין "ויתורו את ארץ כנען": דורך דער עבודה פון א אידן אין ארץ
(כנען)
דוקא,
איז ער דארט מגלה דעם יתרון וואס איז דא אין ארץ,
"יתרון ארץ בכל היא",
וואם דאם גיט דעם כח צו כובש זיין און אריינגיין אין דעם ארץ און זיך דארט באזעצן באופן של קביעות,
ביז מאכן דארט
(אין די תחתונים)
א דירה לו יתברך.
עפ״ז איז פארשטאנדיק די שייכות מיט כ״ח סיון
(וועלכער ווערט געבענטש פון שבת פ׳ שלח)
- ווען עם שטייט בגלוי דער כ ח פון ״ירחא תליתאי״ -דער כח וואם איז געגעבן געווארן בא מתן תורה צו אויפטאן און מגלה זיין דעם יתרון אין ארץ
("ויתרון ארץ בכל היא")
,
וועלכער ערמעגלעבט אז מ׳זאל דערפון מאכן א דירה פארן אויבערשטן.
ד.
דערפון האט מען א לימוד מיוחד בדורותינו אלו:
ס׳איז ידוע דער פירושי 2 אין דעם וואס כלב האט געזאגט
(בפ׳ שלח 50 )
ספר השיחות - ה׳תנש״א
"עלה נעלה"
(ב׳ עליות,
וע״ד "ואנכי אעלך גם עלה״״■)
- אז דאס גייט אויף צוויי עליות: די ערשטע עלי׳ פון גלות מצרים אין ארץ ישראל ובנין בית המקדש,
און די צווייטע עלי׳ פון גלות זה האחרון אין ארץ ישראל בגאולה האמיתית והשלימה ובנין ביהמ״ק השלישי
(הנצחי)
: און "כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות״״■ - כשם ווי דער עיקר תכלית המכוון פון גלות מצרים איז בכדי מקבל זיין די תורה בא מתן תורה
(תורה הנגלית׳■'■)
,
"כך כל אריכות הגלות הזה הוא כדי לזכות לגילוי פנימיות התורה שיהי׳ לע״ל"
(ווי רש״י איז מפרש אויף "ישקני מנשיקות פיהו״׳•'■ - "מובטחים מאתו להופיע עוד עליהם לבאר להם סוד טעמי׳ ומסתר צפונותי׳" 5 ׳-)
.
און וויבאלד אז עס דארף זיין "טועמי׳ חיים זכו""׳■
(בסוף אלף הששי,
ערב שבת הגאולה״)
- דעריבער 1 " איז געווען דער גילוי פון פנימיות התורה והפצת המעינות חוצה אין
(מחצית השני פון)
אלף הששי,
אנהויבנדיק דורכן בעש״ט און מגיד
(תורת החסידות הכללית)
,
און דערנאך - באופן פון התלבשות אין חכמה בינה ודעת
(תורת חסידות חב״ד)
- דורך דעם אלטן רבי׳ן
(ובפרט נאך דער גאולה פון י״ט כסלו,
בחודש השלישי פון חדשי החורף,
ע״ד חודש סיון,
דער חודש פון מ״ת,
חודש השלישי פון חדשי הקיץ")
און רבותינו נשיאינו ממלאי מקומו - וואם גילוי תורת החסידות איז די התחלה - באופן של "טעימה" עכ״פ,
אבער דאס גיט א טעם אין דעם גאנצן ענין
(כפשטות ענין של טעימה)
- פון גילוי פנימיות התורה דלע״ל.
וכשם ווי בא מתן תורה
(בירחא תליתאי)
איז בכללות געגעבן געווארן דעם כח פון "ויתורו את הארץ",
צו איבערמאכן עולם הזה התחתון,
ביז אז די וועלט זאל מסייע זיין און מגלה זיין אלקות - אזוי ווערט עם אויך אויפ־ געטאן דורך דעם גילוי פון פנימיות התורה והפצת המעינות חוצה ובפרט באופן של התלבשות בהשגה
(חב״ד)
אין שכל האדם,
ביז אין שכל פון נה״ב ושכל העולם,
וואם דאס גיט דעם כח אז טבע העולם און די ענינים שלמטה זאלן זיין כלים לאלקות 20 ".
ואדרבא: דורך גילוי פנימיות התורה
(באלף הששי)
קומט צו א חידוש לגבי מתן תורה,
אז מ׳באקומט נאך א טיפערן כח צו מגלה זיין אלקות אין עולם,
מער ווי ס׳איז געווען
(בגלוי)
בא מתן תורה
(נאר דאם גופא איז אויך געגעבן גע־ ווארן בכח ובהעלם בא מ״ת,
ע״ד "כל מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש ניתן למשה מסיני"")
: דורך נתינת התורה הנגלית,
גליא דאורייתא
(וואם איז געווען בעיקר בא מ״ת)
באקומט מען
יום ב',
כ״ח סיון
בעיקר דעם כה צו מגלה זיין גליא דקוב״ה און גליא דישראל",
און דורך דעם אויך - גליא דאלקות אין עולם; דורך גילוי סתים דאורייתא באקומט מעז דעם כה צו מגלה זיין סתים דקוב״ה און מתים וישראל״,
און דורך דעם -סתים דאלקות בעולם,
די דרגות הכי נעלות פון אלקות וואם זיינען באהאלטן אין ארץ
("ויתרון ארץ בכל היא")
,
ביז דער כה העצמות וואט איז דא אין עולם הזה הגשמי דוקא
(וואם "הוא לבדו בכחו ויכלתו לברוא יש מאין כו׳")
".
ה.
דער ענין
(אז גילוי תורת החסידות גיט דעם כח צו מגלה זיין אלקות אין עולם וביתר שאת וביתר עוז)
איז אונטערשטראכן אין דעם לשון" "יפוצו מעינותיך חוצה"":
מ׳האט גערעדט מערערע מאל,
אז יעדערער פון די דריי ווערטער גיט ארוים א גאנצן עניו וביאור אין תוכן העבודה,
און זייענדיק לשונות אין תורה",
באדייט יעדער לשון די אמיתית ושלימות פון תוכן לשון זה: "יפוצו" כאמיתית ובשלימות,
"מעינותיף׳ כאמיתית ובשלימות,
אין "חוצה" באמיתית וב־ שלימות".
וואס הייסט ״חוצה״ בשלימות - לכאורה איז "חוצה" פונקט פארקערט פון שלימות
(וואט איז נאר איו פנים,
אין קדושה און אלקות)
?!
איז דער ביאור אין דעם: וויבאלד אז "חוצה" איז א לשון בתורת אמת,
באווייזט עם אויף אמיתית הענין פון "חוצה"
(כנ״ל)
- וואט כאמיתית הענינים איז ניטא קיין "חוץ" פון דעם אוי־ בערשטן ח״ו
(כמ״ש "אין עוד מלבדו" 47 ,
"אין עוד"• 4 )
; און דאס וואט עם שטייט אין תורה דער לשון "חוצה" מיינט דאם דער אמת פון דער ״חוצה״ - ווי "חוצה" איז מגלה אלקות,
ואדרבא: דוקא אין און דורך דעם חוץ
(תחתונים בהסתר אורו ית׳י 4 )
איז ניכר בגלוי ובשלימות ובתכלית השלימות דער אמת פון אלקות,
אז "אין עוד
(מלבדו)
" אפילו אין "חוצה"
[וע״ד די מעלה פון נסים המלובשים בטבע" 5 ]
.
און דער כח אויר דאם מגלה זיין אין ״חוצה״ איז - דורך "יפוצו מעינותיח,
די הפצה פון די מעינות פון פנימיות התורה,
כאמיתית ובשלימות,
באופן אז עט ווערט נתגלה דער יתרון וכח נעלה אין "חוצה",
אז דאם איז מסייע און מגלה אלקות,
ואדרבא - באופן נעלה יותר ווי אין "פנים".
ו.
ויש לומר אז דער כח אויף דעם איז געקומען פון דעם מאסר וגאולה פון דעם אלטן רבי׳ן בי״ט כסלו
(בחודש השלישי)
,
כידוע
(בשיחות רבותינו נשיאינו)
51 אז דעמולט האט זיך אנגע־ הויבן דער עיקר ענין פון "יפוצו מעינו־ תיך חוצה":
בקשר מיט זיין גאולה שרייבט דער
ספר השיחות - ה׳תנש״א
אלטער רבי־ 5 : "כשקריתי בספר תהלים בפסוק״ פדה בשלום נפשי.
.
יצאתי בשלום"
[וואם דערפאר איז בא חסידים אנגענומען דער ניגון פון "פדה בשלום נפשי" בקשר מיט דער גאולה]
.
וי״ל איינער פון די ביאורים איו דער שייכות פון "פדה בשלום נפשי" מיט דער גאולה והתחלה פון דעם עיקר פון הפצת המעינות חוצה: נאך "פדה בשלום נפשי" שטייט" "כי ברבים היו עמדי".
וואם דאם באווייזט אויף כללות הענין,
אז דער "רבים" און "רשות הרבים" פון דער גאנצער וועלט
(עלמא דפרודא)
ווערט אין א מצב פון "היו עמדי" 54 ,
אז ניט נאר וואס מ׳דארף ניט הארעווען און עכ״פ עפעם טאן אז דער "רבים" זאל ניט שטערן,
נאר אדרבא: דער "רבים" שטייט "עמדי",
ביז אז דאס איז מסייע,
נאכמער מסייע צו דעם "רשות היחיד" ליחידו של עולם,
אז דאס זאל זיין בתכלית השלימות ובתכלית האמיתיות
(כנ״ל)
.
און דעריבער טוט דאם אויף "פדה בשלום נפשי",
אז די פדי׳
(וגאולה)
איז בדרך שלום
(בלי קיין מלחמה/ וע״ד ווי ס׳איז געווען בימי שלמה,
אז אלע פעל־ קער זיינען בטל געווארן לגבי שלמה
(אן קיין מלחמה/ ביז אז זיי האבו אים מסייע געווען
("עמדי"/ און דערפאר ווערט ער אנגערופן בשם שלמה ווייל שלום 55 הי׳ בימיו 55 .
ביו או דאם
("פדה בשלום נפשי")
גייט אויף תכלית ה־
שלימות אין שלום,
אז די וואס זיינען פריער געווען מנגדים "נעשים אוהבים גמורים",
ווי ס׳וועט זיין כשלימות בגאולה האמיתית והשלימה,
כמ״שי־ "אז אהפוך אל עמים
(לשון רבים)
שפה ברורה גו׳ לעבדו שכם אחד"
(ווי דער מיטעלער רבי איז מבאר• 5 )
.
ז.
אין דער שלשלת פון "יפוצו מעינותיך חוצה" עצמה
(דורך רבותינו נשיאינו)
זיינען געווען כמה דרגות ושלבים - במשך השבעה־תשעה דורות פון דעם בעש״ט און דעם אלטן רבי׳ן ביז דורנו זה:
נאכדעם אלטן רבי׳ן
(וועלכער האט געלעבט אין ליאזנאי 5 און דערנאך אין ליאדי" 5 )
זיינען רבותינו נשיאינו גע־ ווען כמה דורות אין ליובאוויטש* 5 .
און דערנאך
(בדור השביעי פון בעש״ט)
- האט מען זיך איבערגעקליבן אין ראסטאוו 42 ,
און דערנאך - לעניג־ גראד"
(אדער פעטערבורג,
ווי עם האט אמאל געהייפן״/ ולאחרי זה - אין
יום ב',
כ״ח סיון
פולין״,
ביז - דער לעצטער שלב -רועו מ׳איז אנגעקומען אין ארצות ה־ ברית**,
אין "חצי בדור התחתון",
און דארט גופא בכמה מקומות,
ביז מ׳איז אנגעקומען אין דעם ארט און בנין וואו מ׳געפינט זיר איצטער,
ביהכנ״ס וביהמ״ד ליובאוויטש - אין ״770״
(ווי עם ווערט אנגערופן)
.
זעט מען בפועל,
אז אע״פ וואס בכל דורות ומקומות אלו איז געווען התגלות החסידות והפצת המעינות חוצה - איז דוקא אין "חצי כדור התחתון",
וואו מתן תורה איז ניט געווען
(בגלוי)
67 - גע־ ווארן די התגלות החסידות והפצת המעינות חוצה ביתר שאת וביתר עוז,
מער ווי אין די דורות ומקומות שלפני זה,
ביז באופן אז דאם דערגרייכט אין חוצה שאין חוצה ממנה - ווי מ׳זעט בפשטות"׳.
און דער טעם לזה איז - כנ״ל בנוגע צו דעם גילוי פון מ״ת דוקא למטה -ווייל דוקא אין דעם תחתון ביותר ווערט
נתגלה דער "יתרון ארץ בכל היא",
ועד״ז איז פארשטאנדיק לאחרי מתן תורה עצמו,
אז דוקא אין דעם "חצי כדור התחתון",
וואו מ״ת איז ניט געווען בגלוי,
ווערט די שלימות ההתגלות פון דעם "יתרון ארץ בכל היא",
די שלימות גילוי התורה ופנימיות התורה באופן פון יפוצו מעינותיך חוצה.
ווי ס׳איז מרומז אויר אין דעם מספר הכתובת פון דעם בנין
(דער מרכז פון ליובאוויטש בחצי כדור התחתון,
פון וואנעט אורה יוצאה לכל העולם כולו בהפצת המעינות חוצה)
- 770,
כידוע אז 770 איז די גימטריא פון "פרצת"
(ווי אידן האבן מפרסם געווען)
.
ויש לומר השייכות: מספר שבעה באווייזט אויר דער שלימות פון שבעת ימי ההיקף,
שבעה מדות - די השפעה אין אלע דרגות
(פון חסד ביז מלכות)
.
און די שלימות פון שבעה איז - מאה פעמים שבעה
(700)
צוזאמען מיט עשר פעמים שבעה
(70/ וואס צוזאמען ווערט דאס - 770.
און דעריבער איז דאם בגימטריא ״פרצת״ - ווייל די שלימות פון "פרצת",
די פריצה פון אלע הגבלות פון זמן ומקום
("ופרצת ימה וקדמה וצפונה ונגבה״י*)
- ביז באופן פון "פרצת" בתוך ״פרצת״ - ווערט
(ניט דורך ארויסגיין פון זמן ומקום,
נאר אדרבא -)
דוקא אין און דורך שלימות הזמן
(והמקום)
- 770,
די שלימות פון מספר שבעה
(זיבן הונדערט און זיבעציק)
.
דאם הייסט,
אז צוזאמען דערמיט וואם מ׳האט די פריצה שלמעלה ממדידה והגבלה
(״פרצת״)
- האט מען אויך דעם מקום וזמן,
ווי דער דין איז בפשטות אז דער מקום ובנין דארף
ספר השיחות - ה׳תנש״א
האבן ד׳ כתלים און א גג ותקרה וכר,
נאר דער זמן ומקום עצמו שטייט באופן של "פרצת"
(ואדרבא: דוקא זמן ומקום למטה טוט אויף שלימות ענין הפריצה כנ״ל)
.
ע״ד ווי עם שטייט אויף ירושלים"? אז "פרזות תשב ירושלים" און צוזאמען דערמיט "ואני אהי׳ לה חומת אש סביב".
און דער ארט - ״770״ גימטריא ״פרצת״ - ווערט דער מקור ונתינת כח אויף יפוצו מעינותיך חוצה בכל העולם כולו,
באופן אז מ׳טוט אויר דעם "פרצת" און דעם יפוצו מעינותיך אין "חוצה",
ביז אין חוצה שאין חוצה ממנה,
אזוי אז מ׳איז דארט מגלה דעם "יתרון ארץ בכל היא".
ולהוסיף: דער סך־הכל ושלימות" פון די שבעים
(70)
שנה פון כ״ק מו״ח אדמו״ר" איז געווען דוקא אין "חצי כדור התחתון״,
אין ״770״,
וואו ער איז אנגעקומען און געלעבט במשך די עשר שנים האחרונות בחיים חיותו בעלמא דין; און דאס גיט דערנאך דעם כח צו דעם דור השביעי שלאחרי זה
(כנגד ספירת המלכות)
- עס זאל זיין די שלימות הגילוי פון שבעים
(עשר פעמים שבעה)
צוזאמעו מיט שבע מאות
(מאה פעמים שבעה)
= 770,
ושלימות הגילוי פון "ויתרון ארץ
(מלכות)
בכל
(יסודי• 7 )
היא".
וע״פ המדובר לעיל איז מובן,
אז דער ענין קומט ארויס בגילוי ביום כ״ח סיון,
וועלכער איז מגלה דעם כח פון דעם חודש - "ירחא תליתאי",
און דעם כח פון "אוריאן תליתאי",
און דעם כח פון "עמא תליתאי",
און פון אלע ענינים של "תליתאי" פארבונדן מיט מתן תורה
(ווי רב נסים גאון 74 רעכנט אוים)
,
ובכללות - דער כח פון מלכות,
"ויתרון ארץ בכל היא",
וואם איז מגלה "כל" כשלימות ובאופן של קיימא
(שלש פעמים שלש פעמים שלשא 7 ,
און דוקא אין גשמיות העולם,
באופן של ממש
(ממשות)
.
ח.
ע״פ הנ״ל איז פארשטאנדיק די שליחות
("שלח לך")
פון דעם דור:
אע״פ וואס מ׳געפינט זיך אין עוה״ז התחתון אין גלות,
אין גלות זה האחרון,
און דארטן גופא - אין חצי כדור התחתון
[דער מקום פון רוב מנין ובניו פון אידן בזמננו]
- איז אדרבא: דוקא פון און אין דעם מצב ומקום התחתון
לאחרי החמש מדות כנגד החמשה נשיאים שלפניו - ראה ם׳ השיחות תש״ה ע׳ 60.
ועוד.
וי״ל שכל דורנו האנשים נשים וטף הוא ספירת המלכות.
יום ב',
ב״ת סיזן
והגלות,
ביז אין דעם תחתון שאין תחתון למטה ממנו - ווערט אויפגעטאן די גרעסטע עלי׳ ארן פון אלן דרגות און דורות שלפני ושלמעלה זה,
כולל אויר פרן חצי כדור העליון און פון די דורות נעלים ביותר
(דור דיעה של משה רבינו וכיו״ב)
,
ביז די עלי׳ פון דער גאולה האמיתית והשלימה,
א גאולה פאר כל העולם כולו
(אויר חצי כדור העליון)
,
און פאר אלע דורות כולם.
וכידוע אז דער ווארט "גאולה" ווערט אויפגעמאכט דוקא דורך דעם ווארט ״גולה״ בתוספת אל״ף - ווייל די גאולה ווערט נמשך אין און קומט פון און דורך
(דער עבודה פון)
אריינשטעלן דעם אל״ף פון אלופו של עולם אין גלות
(גולה)
4 :
און וויבאלד אז די גאולה קומט דוקא פון דעם מצב הבי תחתון,
דערי־ בער טוט עם אויך אויף אז עם זאל זיין א גאולה האמיתית והשלימה,
א גאולה נצחית שאין אחרי׳ גלות,
אויף וועלכע מ׳זאגט "שיר חדש" לשון זכר”
[ניט ווי די גאולות שלפני זה,
וועלכע האבן דערנאך געהאט א הפסק! ווארום דוקא דורך דעם וואט דאס קומט פון דעם תחתון ביותר,
ווערט נתגלה דער אמת ושלימות הענין,
אז דאם איז א דבר של קיימא,
און באופן גלוי דוקא - די מעלה פון ספירת המלכות
(שענינה גילוי באופן של קיימא,
כנ״ל ס״ג/ וואם ווערט נתגלה כשלימות בגאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו
(ממלכות בית דוד/ כידוע אז דער אויפטו פון גאולה
איז - גילוי אלקות למטה בעוה״ז התחתון שאין תחתון למטה ממנו,
א דירה לו
(לעצמותו)
יתברך בתחתונים,
וראם אין א דירה שטייט דער עצם בגלוי.
- וי״ל אז דאם איז אריך דער שרש פון ווארט ״גאולה״ און ״גולה״ -מלשון גילוי.
ט.
ויש לומר,
אז כשם ווי דאם איז בנוגע צו כללות ענין הגלות וגאולה,
אזוי איז דאם אויך בנוגע צו דעם מקום פרטי וראו מ׳געפינט זיך אין "חצי כדור התחתון״ - אז היות אז דאם
(דער "מקדש מעט״”)
איז דער ארט וואו ב״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורגו האט קובע גע־ ווען מקומו,
אלם דער מקור אריח הפצת המעיגות חוצה בכל העולם כולו,
ווערט דוקא אין און פון דעם ארט אויפגעטאן די גאולה און בנין בית המקדש השלישי,
"מקדש" אד׳ כוננו ידיך"",
דאע״ם אז מקומו איז אין ארץ הקודש,
אין ירושלים עיר הקודש,
על הר הקודש - איז אבער וויבאלד אז דאס ווערט אויפגעטאן דורך "מעשינו ועבוד־ תינו כל זמן משך הגלות" יי,
ובפרט אין סיום פון זמן הגלות דורך דער עבודה פון ״יפוצו מעיגותיך חוצה״ -האט מען אין דעם ארט,
און דוקא אין דעם ארם,
די גאנצע צוגעגרייטקייט צום "מקדש אד׳ כוננו ידיך",
ספר השיתות - ה׳תנש״א
ביז אז תיכף ומיד ווערט אין דעם ארט דער גילוי פון "מקדש אד׳ כוננו ידיך״ - וואם דאס קען דאך כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו מאנען און אוים־ פירן,
אז צום אלעס ערשטן ווערט דער גילוי פון "מקדש אד׳ כוננו ידיד" אין דעם ארט
("זיבן הונדערט און זיבעציק")
וואו ער האט געלעבט און געטאן עבודתו במשך עשר שנים האחרונות שלו,
דער סך־הכל פון כל עבודתו
(כנ״ל)
.
און דוקא דורך דעם סיום העבודה אין חצי כדור התחתון,
ביז אין דעם תחתון תחתון ביותר - "הויבט מען אויף" און מ׳איז מגלה דעם גאנצן בנין פון "מקדש אד׳ כוננו ידיך",
ביז אויך דעם גג של הבנין,
וואט ״מלך המשיח.
.
עומד על גג בית המקדש והוא משמיע להם לישראל ואומר ענוים הגיע זמן גאולתכם״ 2 * - ווערט דאם אלץ " אויפ־ געהויבן"
(אויפגעטאן)
דורך דער עבודה
(הגבהה)
פון דעם תחתון ביותר.
ותיכף ומיד ממש - "ארו עם ענני שמיא"" - ווערן אלע אידן,
"בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו״״,
איבערגע־ שטעלט אין ארצנו הקדושה,
צוזאמען מיטן בית המקדש השלישי וואם מ׳האט דא,
און מ׳נעמט דאם אלץ מיט צוזאמען,
צוזאמען מיט "כספם וזהבם אתם" 5 ",
די עבודה פון אהבת ה׳ ויראת ה׳*",
וואס דאם איז כולל אלע מצוות עשה און אלע מצוות לא תעשה 7 *.
י.
דער לימוד דערפון:
שטייענדיק אין א זמן ומקום זכאי -בחודש השלישי,
און א בית משולש,
בית תורה תפלה ומעשים טובים
(דער "חוט המשולש" פון תורה עבודה וגמילות חסדים)
,
און דעמולט גופא,
אין דעם טאג פון כ״ח סיון - ווען עם שטייט בגלוי דער כח פון גאנץ חודש השלישי
(ג׳ פעמים ג׳ פעמים ג׳/ שענינו: המשכת וגילוי אלקות למטה באופן של קיימא -
באקומט יעדער איד א תוספת כח און שטארקייט צו מקיים זיין די שליחות פון אונזער דור - וועלכער האט די שליחות און אנזאג פון כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו,
אז מ׳דארף שטיין "עמדו הכן כולכם""" אויף מקבל זיין די גאולה האמיתית והשלימה,
ובראשם - משיח צדקנו,
דוד מלך ישראל.
און זייענדיק די שליחות פון דעם דור - דער חידוש פון דעם "תלמיד ותיק" בדורנו
(וואם כל מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש שניתן למשה מסיני)
-איז פארשטאנדיק,
אז בשעת אפילו א קליין קינד זאגט בימינו אלה אז ער האפט און בעט אז משיח וועט קומען -איז דאם א חידוש אמיתי אין תורה,
ביז אז דאס ווערט א חלק פון דעם "חידוש תורה" וואס "מאתי תצא״י",
פון דעם אויבערשטן אליין,
ווארום דער אויבער־ שטער איז מסכים צד די ווערטער און בקשות פון אידו - "נער ישראל ואוהבהו""*,
און דער אויבערשטער איז מגלה זיין אהבה בפשטות ממש,
באופן שלמעלה ממדידה והגבלה,
וביחד עם זה - בגלוי למטה מטה,
אין עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה ממנו.
יום ב',
כ״ח סיון
ובפרט אז מ׳האט דערצו דעם סיוע פון כל עניני העולם - "ברבים היו עמדי״ - אזוי אז אלע עניני העולם זיינען מסייע און פירן צו דער איין און איינציקער מטרה: די גאולה האמיתית והשלימה.
יא.
אין דעם אלעם קומט צו נאכמער דורך דעם וואם מ׳וועט געבן יעדערן א שליחות - מ׳מאכט יעדערן פון די נמצאים כאן פאר א שליח מצוה לצדקה,
דורך געבן אים א שטר לצדקה און ער איז דערנאך מוסיף מדילי׳,
וגדולה צדקה שמקרבת את הגאולה׳ 43 ,
ביז אזא קירוב וזירוז אז עם כלייבט ניט קיין איין רגע פנוי,
נאר גלייד פון אונזער צוזאמענטרעפן זיך איצטער דא - "כאיש אחד בלב אחד" 2
[ווי דאס איז געווען שוין בראש חודש סיון,
און פון ראש ווערט עס נמשך על וככל ימי החודש,
ועאכו״כ ביום כ״ח בו - דער טאג וואט ער איז דער כח פון דעם גאנצן חודש]
- גייט מען אין ארץ הקודש,
ותיכף ומיד,
ועוד והוא העיקר -ממש,
באופן של ממשות,
אנהויבנדיק פון דעם גילוי פון דעם "חלק אלוקה ממעלי 45
(און ווי דער אלטער רבי איז מוסיף 4 :)
ממש",
און דוקא אלס נשמות בגופים צוזאמען,
ואדרבה - מיט א הוספה אין בריאות הגוף און בריאות הנשמה,
און אויך - אין בריאות כל העולם כולו,
ביז אז עם ווערט נתגלה ווי דער גאנצער וועלט ווערט באשאפן בכל רגע ורגע מאין ליש פון עצמותו
ית׳'■ 4 ,
דורך תורה - אסתכל באורייתא וברא עלמא 5 .
ועוד והוא העיקר: פון דעם דיבור בכל ענינים אלו,
וועלכער איז פארבונדן מיט דיבורו של הקב״ה - איז דיבורו של הקב״ה חשיב מעשה",
ווערט די מעשה של הקב״ה,
וואס די מעשה העיקרית שלו איז - גלייך אראפברענ־ געז און מגלה זיין
(מיט אלע פירושים שבדבר)
די גאולה האמיתית והשלימה,
תיכף ומיד ממש בפשטות.
♦ • *
[התפללו תפלח ערבית,
ולאחרי התפלה המשיך 7 כ״ק אדמו״ר שליט״א:)
יב.
נוסף אויף דעם וואם כ״ח סיון איז א המשך צו כ״ז
(זך)
סיון
(כנ״ל ם״א/ וואם דאס רעדט זיך בעיקר וועגן דער עבודה פון א אידן אין וועלט
(ביז אין חצי כדור התחתון)
,
איז ער אויך א הכנה והקדמה צו דעם יום שלאחריו - כ״ט סיון,
ערב ראש חודש
(תמוז/ וואס רעדט זיר בעיקר וועגן דער התאחדות פון א אידן מיט דעם אויבערשטן
(וואם קומט בכח פון דער עבודה בכ״ח סיון)
.
דער ענין אין דעם:
בערב ראש חודש ווערט דער אור הלבנה נעלם לגמרי אלם הכנה צו דעם מולד חדש בראש חודש.
ובלשון
ספר השיחות - ה׳תנש״א
הכתוב״י: דורך דעם "יפקד מושבך"
(העלם הלבנה)
בערב ראש חודש
("מחר חודש")
,
ווערט דער "ונפקדת"
(מולד הלבנה בראש חודש)
,
דער יחוד שימשא וסיהראיי.
ובעבודת השם פון אידן - וועלכע זיינען דומין ומונין ללבנה״״י: בערב ראש חודש איז די שלימות העבודה פון א אידן,
ווען ער שטייט בתכלית הביטול
(בדומה צו דער לבנה וואט איז דעמולט בהעלם/ און דאם ברענגט גלייך די עלי׳ פון דער נשמה
(״ונפקדת״)
- דער יחוד וזיווג פון כנסת ישראל
(מלכות,
סיהרא)
און דעם אויבערשטן
(ז״א,
שמש)
,
און אזוי אויך דעם יחוד פון יעדער איד אלם יחיד
("ואתם תלוקטו לאחד אחד״׳״■)
מיט עצמות ומהות - אזוי אז זיי ווערן איין מציאות ממש,
באחדות אמיתית - "והיו לבשר אחד"־"׳,
ביז אין אן אופן פון יחידי-״י,
ביז - נאך העכער פאר יחיד.
וואט דעמולט איז דאך זיכער ניט שייך קיין ענין פון הפסק ח״ו 50 י,
ווארום אדרבא: ס׳איז דא דוקא נאר אן ענין פון התאחדות,
און התאחדות בתכלית השליטות.
ונוסף אויף דעם ענין ההתאחדות
(צווישן אידן מיט דעם אויבערשטן)
אין ״והיו לבשר אחד״ - איז דא א צווייטער ענין אין "והיו לבשר אחד": די תוצאות וואט קומען דערפון ארויס - אז עם
ווערן געבארן ״תולדות״ - "תולדותיהם של צדיקים מעשים טובים"'■•!,
ביז אזוינע מעשים טובים
(וואט זיינען ניט קיין באזונדער זאך פון "והיו לבשר אחד",
נאר מעשים טובים)
דורך וועלכע א איד
(בגופו ונשמתו)
ווערט א "שותף להקב״ה"
(באופן של התאחדות)
אין אלע דעם אויבערשטן׳ם ענינים,
כולל ועיקר - אין ברענגען די גאולה האמיתית והשלימה,
וואט כדי דער אויבערשטער זאל דאס דורכפירן בשלימות דארף ער
(כביכול)
האבן די השתתפות פון יעדער איד,
און דוקא אלט נשמה בגוף,
אז דורך "מעשינו ועבודתינו" קומט די גאולה,
און מ׳דארף כביכול אנקומען אז דער איד זאל מסכים זיין,
און נאכמער - ער זאל וועלן און מכריז זיין,
אז ניט נאר וואס "הגיע זמן גאולתכם"*"׳,
נאר ס׳איז שוין דא די גאולה בפשטות,
כמדובר לעיל
(סו״ס ח)
אז גאולה איז מלשון גילוי - דער גילוי פון אלופו של עולם אין "גולה"
(וואם ווערט דורך דער עבודה פון א אידן אין גלות)
.
יג.
און דער כח אויף דערגרייכן די התאחדות בערב ראש חודש
[הן מלמטה למעלה,
די התאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן,
ווי אידן דארפן אנקומען צו דעם אויבערשטן,
און הן מלמעלה למטה - דער אויבערשטער מיט אידן,
ווי דער אויבערשטער דארף כביכול אנקומען צו אידן]
- קומט פון דעם יום שלפניו,
כ״ח בחודש,
וועלכער איז פארבונדן מיט דעם כח פון
(מתן)
תורה
(ענינו פון חודש השלישי)
,
ובפרט פון גילוי פנימיות התורה למטה
(כנ״ל בארוכה)
:
דורך תורה ווערט די התקשרות
יזם ב׳,
כ״ח סיון
והתאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן,
כמאמר הידוע 7 "׳ "תלת קשריז״י" אינון מתקשראן דא בדא,
קוב״ה אורייתא וישראל,
וכל חד דרגא על דרגא סתים וגליא כו׳",
און דורך דער התקשרות פון ישראל ואורייתא ווערן ישראל פאר־ בונדן מיט קוב״ה,
ביז אז ישראל וקוב״ה כולא חד
(באך העכער ווי די התקשרות ע״י אורייתא,
וואט דערפאר זיינען דא "תלת קשריך"!)
.
און אין דער התקשרות גופא זיינען פאראן צוויי אופנים וסדרים,
כידוע"":
(א)
גליא דישראל פארבינדט זיך מיט גליא דתורה און מיט גליא דקוב״ה,
און סתים דישראל פארבינדט זיר מיט סתים דתורה און סתים דקוב״ה"׳,
(ב)
גליא דישראל פארבינדט זיך מיט סתים דישראל,
אוו סתים דישראל מיט גליא דתורה,
און גליא דתורה מיט סתים דתורה,
און סתים דתורה מיט גליא דקוב״ה און גליא דקוב״ה מיט סתים דקוב״ה.
ואלו ואלו דברי אלקים חיים 52 ״ -מ׳האט ביידע אופנים וענינים צוזאמען אין א לעבעדיקן
(אלקים חיים)
אופן באופן של קיום נצחי - סיי דער "חוט המשולש"
(תלת קשרין)
פון גליא
(גליא דישראל,
גליא דתורה און גליא דקוב״ה/ סיי דער "חוט המשולש" פון סתים
(פתים דישראל,
סתים דתורה און סתים דקוב״ה)
,
און סיי דער "חוט המ־
שולש״ באופן שני - גליא בסתים,
וסתים בגליא וכו׳ - אזוי אז מ׳האט די אמת׳ע התאחדות פון אלע דריי,
אזוי אז מ׳האט אלע ענינים פון גליא,
אלע ענינים פון סתים,
און אלע ענינים פון סתים ווי זיי שטייען בגלוי
(שלש פעמים שלש פעמים שלש)
,
- אלם אן איין און איינציקע מציאות פון "יחידה ליחדך"׳■".
און דער כח אויף דעם קומט פון כ״ח סיון,
ווען מ׳האט די שלימות פון שלש פעמים שלש פעמים שלש
(די אלע דריי אופנים אין דער התאחדות פון "תלת קשריו")
,
דער טאג וואס איז פארבונדן מיט דעם שלימות גילוי הכח פון
(מתן)
תורה,
און אויר פון פנימיות התורה,
ובאופן אז אויר די סודות התורה שטייען בגלוי
(ביז אין חוצה פון חצי כדור התחתון)
- דויר וועלכער עס ווערט די שלימות ההתאחדות פון אידן מיטן אויבערשטן
(יחוד שימשא וסיהרא)
,
סיי בבחי׳ גליא און סיי בבחי׳ סתים.
און דויד דעם - ווערט נמשר די אחדות אויר אין עולם,
סיי אין גליא שבעולם און סיי אין סתים שבעולם,
און סיי אז דער סתים שבעולם - ביז כח העצמות שבו - שטייט בגלוי.
יד.
ועוד ועיקר,
אז דויד דעם גילוי פון יחידה שבנפש שבכל אחד ואחת מישראל - וואם דאס איז דער
(חלק ה)
משיח אין יעדער איד"׳,
ובפרט אין כללות עם ישראל ווען מ׳קלייבט זיר צוזאמען
(כמה פעמים עשרה)
אין א בית משולש
(תורה תפלה ומעשים טובים)
-זאל זיין דער גילוי פון יחידה הכללית,
משיח צדקנו 5 ",
ספר השיחות - ה׳תנש״א
און עס ווערט ״יחידה ליחדך״ - די התאחדות פון כל הענינים ביחד אין אן איין און איינציקער נקודה,
וועלכע שטייט בגלוי אין דעם זמן ומקום פון גאולה האמיתית והשלימה,
אנהויבנדיק דוקא פון דעם דאזיקן מקום און דעם איצטיקן זמן,
ביז אז עם ווערט נתגלה די תכלית השלימות ותכלית האמיתית פון כל הענינים בכל העולם כולו - אז עם ווערט א דירה לו יתברך בתחתונים,
און מ׳האט בשלימות דעם בית משולש,
בית המקדש השלישי,
"מקדש אד׳ כוננו ידיך",
צוזאמען מיט דעם פארבונד פון יע־
דער איד מיט זיין יחידה שבנפש,
וואם פארבינדט אים מיט יחידה הכללית,
משיח צדקנו,
יבוא ויגאלנו ויוליכנו קוממיות לארצנו,
און אידן גייען צוזא־ מען מיט דער תורה,
מיט "תורה חדשה" פון משיח צדקנו■״׳,
און דער המשך -דורך דעם אויבערשטן,
"תורה חדשה מאתי תצא״,
ועוד ועיקר - תיכף ומיד ממש.
[אח״ב חילק כ״ק אדמו״ר שליט״א לכל אחד ואחת מהנוכחים שיחיו קובץ ״כ״ח סיון - יובל שנים",
ובצירוף אליו שטר של דולר,
לתת אותו
(או חילופו)
לצדקה]
.
(נסמז בלקו״ש חכ״ט עי 360 הערה 27)
.
וראה שערי תשובה שבהערה 58.
ועוד.
ספר השיחות - ה׳תנש״א