א. ס׳איז ידוע דער מנהג ישראל זו זאגף און לערנען פרקי אבות אין די שבתות זווישן פסח ועזרת
(שבועות) 2 ,
אנהויבנדיק פון פרק ראשון היינטיקן שבת,
דער ערשטער שבת מר פסח.
אויף דעם מנהג זיינעז פאראן כמה וכמה טעמים 2 ,
וביניהם — אז דער לימוד
(וקיום)
ההוראות בפרקי אבות אין די שבתות איז א הכנה זו זמן מתן תורתנו
(בעזרת) 4 .
ואולי יש להוסיף,
אז דער לימוד פרקי אבות
(אלט הכנה זו מ״ת),
וואט כללות תוכנו איז,
מוסרים ומדות" 5 ,
איז בדוגמת העבודה פון ספירת העומר — בירור המדות
(פון נפש הבהמית•)
פון
חסד שבחסד ביז מלכות שבמלכות — אלס הכנה זו זמן מתן תורתנו.
מ׳דארף נאך אויך פארשטיין: פון דעם וואם דעם ערשטן שבת נאד פסח לערנט מען
(אויד)
התחלת מסכת אבות,
וואט דארטן רעדט זין■
(ניט וועגן דער הכנה זו קבלת התורה,
נאר)
וועגן קבלת התורה עזמה —,
משה קבל תורה מסיני בו״
(און דערנאד — וועגן דעם סדר המסורה ושלשלת הקבלה פון תורה מדור לדור),
און מ׳לערנט
(אויך דאם)
פאר מתן תורה
[און — בלשון עברי,,
משה קיבל״)
— איז מסתבר זאגן,
אז די הכנה
(פון לימוד פרקי אבות נאד חגה״ם)
איז אין אן אופן אז אין דעם איז אויר פאראן
(בכה)
דער ענין פון קבלת התורה עזמה.
דארף מען פאר־ שטיין וואם איז די הסברה בזה — דלב־ אורה איז דער לימוד בפרקי אבות בהמשך לחג הפסח ולא
(שהעיקר)
הכנה למתן תורה?
ב. ויש לומר דער ביאור אין דעם:
יזיאת מזרים
(בחג הפסח)
איז א הכנה זו מתן תורה,
כמ״ש• "בהוזיאד את העם ממזרים תעבדון את האלקים על ההר הזה".
סמר השיחות - ה׳תשמ״ט
ווי ערקלערט אין מערערע ערטערי,
אז פאר
(— אלם הכנה צו)
מתן תורה
(ווען דער אויבערשטער האט געגעבן תורה צו אידן)
און קבלת התורה
(ווען אידן האבן,
גענומען׳ די תורה)
— האט געדארפט זיין די הכנה פון יציאת מצרים,
דורך דעם וואם "נגלה" 1 עליהם מלך מלכי המלכים הקב״ה — בכבודו ובעצמו״ — וגאלם',
ובלשון החסידות 6 — גילוי אתערותא דלעילא מעצמו,
וואט דאס גיט דעם כח אז דערנאך זאל זיין די עבודה פון אידן אין די מ״ט ימי הספירה,
"וספרתם לכם ממחרת גו׳" 12 ,
די עבודה
(אתערותא דלתתא)
פון דעם תחתון מלמטה למעלה
(בבירור וזיכוך המדות פון חסד שבחסד ביז מלכות שבמלכות),
און דורך דעם קומט דערנאד מתן תורה ביום החמשים,
דער גילוי פון שער הנו״ן
(נוסף צו דער המשכה פון די מ״ט שערים),
און ביידע דרגות ואופנים אין דעם שער הנו״ן
(נוסף אויף דער בחינה תחתונה שבו,
וועלכע האט א שייכות צו די מ״ט שערים,
אויך די בחינה עליונה שבו שלמעלה משייכות צו די מ״ט שערים) 3 ,
ביז — דאם וואס איז העכער פאר גדר דרגא ואופן; און דער גילוי בא מתן תורה,
וויבאלד אז דאס איז געקומען לאחרי הקדמת
(שלימות)
העבודה פון אידן בימי ספירה,
ווערט נמשך בפנימיות.
ועפ״ז יש לומר,
אז די התחלה
(בכללות)
און דער כח״י אויף דעם ענין פון מתן תורה
(דער גילוי פון שער הנו״ן)
איז אין דעם "נגלה עליהם מלך מלכי המלכים הקב״ה״ בחג הפסח — ווייל דעמולט איז געגעבן געווארן דעם כח אויף
(דער עבודה אין די מ״ט ימי הספירה,
וואס האט געבראכט)
מתן תורה; נאר וויבאלד אז דאס איז געווען א גילוי מלמעלה,
איז דאס געווען דע־ מולט א גילוי לפי שעה
(מצד המקבלים למטה),
און מ׳דארף אנקומעז צו דער עבודה פון אידן
(די מקבלים)
בספירת העומר,
עבודת התחתון מלמטה למעלה צעד אחר צעד
(בכח האתעדל״ע ב־ יצי״מ),
בכדי דאס זאל נמשך ווערן בקביעות ובפנימיות,
ביז צו מתן תורה
(דער גילוי שער הנו״ן למטה בפנימיות),
ווען דער אויבערשטער האט גע־ געבן אידן די תורה בפועל; וואס דע-מולט איז דער גילוי נעלה פון יצי״מ
(נגלה עליהם ממה״מ הקב״ה בכבודו ובעצמו)
נמשך געווארן למטה בקביעות ובפנימיות 5 .
ובפרט בחג הפסח מדי שנה בשנה,
לאחרי מתן תורה,
וואם דעמולט האט מען שויו* 10 בפסח דעם גילוי וחידוש פון