א.
די אויסגעטיילטקייט און די מעלה פון ראש חודש ניסן איו א צוויי־ ענדיקע 1 : אין דעם יאר פון יציאת מצרים 2 — איז בראש חודש ניטן גע־ זאגט געווארזי פרשת החודשי,
די דינים פון קרבן פסח וכו׳ וואס זיינען פאר־ בונדן מיט יציאת מצרים; און אויך אין דעם יאר וואט נאד יציאת מצרים,
האט זיך אין דעם טאג אויפגעטאז או עניו עיקרי —,
ויהי בחודש הראשון בשנה השנית באחד לחודש הוקם המשכן" 5 .
און בכל שנה ושנה דערמאנט מען ביידע מאורעות: בראש חודש ניסן
(כשחל בשבת)
,
אדער בשבת שלפני ראש חודש — לייענט מען יעדן יאר פרשת החודשי; און אויר די מאורע פון הקמת המשכן,
וואט איז געווען •בשנה השנית",
דערמאנט מען יעדן יאר,
ווי עם ברענגט זיך אין שולחן ערוך 4 אז
ב.
וויבאלד אז אלע ענינים אין תורה זיינען בתכלית הדיוק — איז מסתבר,
אז דער עניו פון הקמת המשכן בראש חודש ניסן,
וואס איז געווען "בשנה השנית"
(ובסמיכות)
ליציאת מצרים,
האט א שייכות מיוחדת צו דעם וואס בראש חודש ניסן
(מיט א יאר פריער)
איז געזאגט געווארן פרשת החודש וואם איז פארבונדן מיט יציאת מצרים 12 .
ש״פ ויקרא,
פ' תחודש,
ר״ח מסן
ויש לומר,
אז די שייכות פון די צוויי ענינים איז מרומז אין גמרא: כנתק ראש חודש ניסן פון שנה השנית,
רועז ס׳איז געווען •הוקם המשכן•,
זאגט די גמראי■ "אותו יום נטל עשר עטרות/ און די צענטעי׳
(די לעצטע”)
עטרה איו —,
ראשון לחדשים/ דאם וואט ניסן איז,
ראשון גו׳ לחדשי השנה••■ — פרשת החודש.
און וויבאלד אז רובם ככולם פון די עטרות,
,
ראשון לנשיאים• וכו׳ ביז צו •ראשון לאיסור הבמות• זיינען
(ניט סתם מעלות,
נאר)
ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט הקמת המשכן — איז מסתבר,
אז אוירי! די ערשטע און די לעצטע עטרותיי,
,
ראשון למעשה בראשית• און,
ראשון לחדשים• זיינען
(ניט סתם מעלות,
נאר זיי זיינען)
שייך צום ענין המשכן.
ג.
דער ביאור בזה:
דער עניו פון משכן איז —
(כמפורש בקרא•■)
.
ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם".
וי*ל אז דאס איז דעד קשר און שייכות פון משכו מיט,
(ראשון ל)
מעשה בראשית/ ווייל דער תכלית הכוונה פון דער גאנצע בריאה איז אז אידן,
דורך זייער עבודה,
זאלן מאכן די גשמיות׳־ דיקע וועלט א,
משכן• און.
מקדש• פארן אויבערשטן.
ובלשון הידוע":
ד.
דער ביאור השייכות פון,
דירה בתחתונים•
(וואס האט זין■ אויפגעטאן בהקמת המשכן)
מיט,
אותו יום נטל עשר עטרות• בפרטיות יותר:
שוין גערעדט כמה פעמים אז אין דעם עניו פון,
דירה לו ית׳ בתחתונים• איז מודגש צוויי זאכן:
(א)
אז דער גילוי אלקות
(וואס ווערט אנגערופן כשם,
דירה•)
איו די התגלות פון עצמותו ית׳”,
און
(ב)
אז די הויבע התגלות איז
ספר השיחזת - ה׳תשמ״ח
,
בתחתונים• — ביז איו דעם נידעריקטטן תחתון שאין תחתון למטה ממנו 24 .
און עד״ז איז בנוגע צו,
אותו יום נטל עשר עטרות• — אז איו דעם איז מודגש דער חיבור פון תחתון ביותר מיט עליון ביותר:,
יום•
(זמן)
איז תחתון ביותר
(כדלקמן)
,
און אעפ״ב,
האט דער יום,
גענומען*,
עשר עטרות• — עליון ביותר.
מ׳זעט בפשטות אז אן עטרה — א כתר,
א קרוין — וואס א קעניג טראגט,
איז אויף זיין ראש,
ד.
ה.
אז די עטרה איז העכער פאר דעם גאנצן ציור קומה פון דעם מלר,
העכער אפילו פון זיין ראש.
אזוי איז אויר פארשטאנדיק
(ובאופו שלא בערר לגמרי)
בנוגע צו אן,
עטרה• אין נמשל,
אין רוחניות הענינים" בא מלד מלכי המלכים הקב״ה — אז דאם גייט אויף די העכסטע דרגא אין אלקות,
אין דעם אדם העליון,
וועלכע איז העכער פון זיינע מדות און מוחין
(ראש)
.
ובלשון החסידות: עטרה גייט אויף בחי׳ כתר 24 ,
וואם איז העכער פאר די עשר ספירות
(וואט פון זיי ווערן נשתלשל די עשר כחותי 2 )
.
און אין עטרה
(בחי׳ כתר)
גופא — איז בר״ת ניסן געווען דער גילוי פון,
עשר עטרות•,
שלימות המספר 2 .
דאם הייסט,
אז אין,
עטרה•
(כתר)
גופא זיינען
ש״פ ויקרא,
פ׳ החודקז,
ר״ח ניסן
פון דעם איז מובן אז.
(אותו)
יום נטל עשר עטרות* איז דקר חיבור פון תחתון ביותר מיט עליון ביותר.
ה.
אין דעם קומט צו נאד א הדגשה — אז די שייכות פון,
יום* צו די.
עשר עטרות• איז אין א אופן פון.
נטל•:
בשעת א מענטש דערגרייכט צו א גע־ וויטע דרגא אין גילוי אלקות,
ויינעו דא אין דעם
(בכלל)
צוויי אופנים:
(א)
אז דער מענטש דערגרייכט צו דעם גילוי דורך זיין אייגעגער עבודה.
(ב)
אז ער באקומט עט מלמעלה בדרך מתנה
(וכיו״ב)
.
און אע־פ אז בשעת דער גילוי קומט מלמעלה איז ער ניט פארבונדן
(אזוי שטארק)
מיטן מענטשן ווי בשעת אז ער דערגרייכט צו דעם דויד זיין אייגענע עבודה — איז מובן,
אז דער גילוי וועל־ בער ווערט דערגרייכט דויד עבודה פון א מענטשן איז פיל נידעריקער ווי דער גילוי וואט קען ניס דערגרייכט ווערן דורך עבודת האדם און קומט מלמעלה.
ע״ד ווי ס׳איז מבואר אין חסידות 15 אויפן פסוק" •וספרתם לכם גו׳ תספרו חמישים יום•,
דלכאורה: מען ציילט דאר נאר ניין און פערציק טעג,
איז וואט איז דער פשט פון •תספרו חמישים יום•? שטייס אין חסידות,
אז דורך דער עבודה אין מ*ט שערי בינה,
ווערט נמשד דער שער החמישים.
און חסידות איז מבאריי,
אז אין שער החמישים זיינען דא צוויי מדריגות:
(א)
אחר,
איז זה.
תלישות־ נמזיאותו
(במקום שהוא נסו)
ו.
ויש להוסיף,
אז דער חידוש אין דעם איז נאד גרעטער:
אויך די נידעריקערע בחינה פון כתר וועלכע איז בערד קצת צו תחתונים,
איז ככדי אז א תחתון ואל דערגרייכן צו בחינת הכתר,
דארף ער ארויסגיין פון זיין נידעריקייט אזן זיד.
אויפהויבן• כמה וכמה דרגות,
כיז ער וועט דער־ גרייכן צו בחינת הכתר.
ספר השיחות - ח׳וזשמ״ח
משא*כ,
אותו יום נטל כר 11 מיינט,
אז דער,
יום* ווי ער איז במציאותו,
אז קיינע הכנות,
האט בכת צו נעמען,
און נעמט בפועל.
וואט דאם איז מדגיש נאבמער רעם חיבור פון תחתון ביותר מיטן עליון ביותר: אז דער,
יום* ווי ער פאר■ בלייבט במהותו,
תחתון ביותר —,
נעמט*,
עשר עטרות*,
בחינה העליונה שבכתר.
ז.
ע*פ כל הנ*ל איז מובן די שייכות פון,
אותו יום נטל עשר עטרות* מיטן ענין פון הקמת המשכו:
בעת הקמת המשכן האט זיר אויפגע־ טאן השראת השכינה בתחתונים".
ןואע*פ או אויר בא מתן תורה איז גע■ ווען,
וירד ה׳ על הר סיני*״■ — איז דאם אבער ניט געווען באופן קבוע וכו׳ ווי בהקמת המשכן 4 ]
,
דירה לו ית׳ בתחתונים.
און דאס דריקט זיר אוים איו דעם וואט,
אותו יום נטל עשר עטרות* — דער חיבור פון,
יום*,
תחתון שאיו תחתון למטה ממנו
(כנ*ל)
,
מיט די,
עשר עטרות*,
די דרגא אין אלקות וואט איז נעתק ומובדל פון דער בריאה.
ח.
עפ*ז קען מעו אויר מבאר זיין וואט די ערשטע און לעצטע פון די,
עשר עטרות*
(,
ראשון למעשה בראשית* און,
ראשון לחדשים*)
זיינען ענינים וועלכע זיינען נים פארבונדן
(לכאורה)
מיטן משכן
[וכדמוכח פון דעם גופא וואט זיי זיינען געוועו אויר פריער)
:
ש״פ ויקרא,
פ 13 החודש,
ר״ח ניסן
חודש אשר גדול מזה לפיכך נקרא ראשון'.
עם איז נאר וואם נאד דעם ווי ס׳איז נמשך געווארן דער חידוש אין וועלט,
האט עם דורכגענומען די וועלט אויף אווי פיל כאילו ווי דאם וואלט געווען א טייל פון דער בריאה,
,
ראשון למעשה בראשית•.
נך
ט.
וע*פ כל הנ׳ל יש לבאר דעם קשר פון הקמח המשכן בר*ח ניסן בשנה השנית,
מיט התחלת עניו יציאת מגרים וואט איז געוועו בר״ח ניסן בשנה הראשונה:
דער טעם אריח דעם וואט ניסן
(דוקא)
איז דער •ראשון לחדשים• — איז ווייל חודש ניסן איז פארכונדן מיט ניטים 5 ,
ביז מיט •נסי ניטים•",
און היות אז דער גדר פון עולם איז טבע — איז מובן,
אז •נס•
(ובפרט •נסי ניטים•)
איז אן ענין של חידוש.
וואט דאס איז אויד דער טעם וואט בניסן דוקא איז געווען יציאת מצרים — ווייל דער גדר פון וועלט איז.
מצרים• מלשון מיצר וגבול",
און דער ענין פון יציאת מצרים,
ארויסגיין פון מיצרים והגבלות — איז אז ענין פון,
חידוש•".
און אע״פ אז פון דעם גופא וואט יציאת מצרים איז געווען פאר מתן
י.
והימים האלה נזכרים ונעשים 51 .
דער עילוי פון ראש חודש ניסן — וואט.
אותו יום נטל עשר עטרות* — חזר׳ט זיר איבער בר״ח ניסן מדי שנה בשנה 52 .
[וי*ל שבהדגשה יתירה ווען דאם קומט אוים אין יום השבת — ווייל אויך בשבת זיינען דא ביידע קצוות: דעמולם ווערט אז עלי׳ באופן פון.
ויכולו* 55 אין אלע עולמות,
ביז איז תכלית השלימות —,
ויבולו* מלשון תענוג 5 ,
ספירת
ספר השיחות - ח׳תשמ״ח
הכתר.
וביחד עם זה — ווערט חם נמשך אין מצוה לענגו באכילה ושתי׳ כו׳י/ ויש לומר אז הא בהא תליא: ווי־ באלד אז בשבת איז דא אזא הויכע עלי׳ וגילוי,
דעריבער נעמט עם דורך אויד גשמיות העולם.
־'
ובסגנון אחר: ביום השבת לייכט דער אמת אין יעדער זאד שבעולם•/ כידוע אז איינער פון די טעמים אויף מצות שבת איז,
בכדי "לקבוע בנפשותינו אמונת חידוש העולם"" — מגלה זיין דעם אמת אין אלע נמצאים שבעולם,
אז "מאמיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים"•/ ד.
ה.
אז אע״פ וואס בחיצוניות זעט אויס אז די וועלט איז א מציאות בפ״ע,
און אלקות איז בהעלם — ווערט נתגלה בשבת די אמת׳ע מציאות פון וועלט,
אז זי איז אלקותי 5 ]
.
דאם הייסט,
אז אין דעם טאג
(מדי שנה בשנה)
האט יעדער איד בכח צו "נעמען" די העכסטע ענינים,
ביז צו ״עשר עטרות״ — די שלימות
(עשר)
אין בחי׳ כתר
(עטרה)
שלמעלה.
און אין אן אופן פון "נטל",
אז ער דארף ניט אנקו־ מען אז מ׳זאל אים געבן די עטרות,
נאר ער קען זיי אליין "נעמען",
ווייל זיי בא־ לאנגען צו אים.
ובמכ״ש וק״ו: מה־דאן אז "אותו יום נטל עשר עטרות",
וואט זמן איז א נברא׳* וכר,
עאכו״ב אז א איד
ש״פ ויקרא,
פ׳ תחודש,
ר״ח ניסן
אין אן אופן פון,
ממש*,
זוז די עשר עטרות ממש קומען אן אין דער נשמה ווי זי איו,
ממש*,
פארבונדז מימן גוף הגשמי.
יא.
אזוי ווי אלע ענינים פון תורה זיינען א הוראה בחיי היום יומיים",
אזוי איז אויר בנוגע צו דעם וואם תורה דערציילט אז,
אותו יום נטל עשר עטרות*,
אז מ׳דארף ארוימעמען דער־ פון א הוראה,
ביז א הוראה בנוגע למעשה,
וואט המעשה הוא העיקר".
!ובפרט אז מ׳קאכט זיר לאחרונה אין,
והחי יתן אל לבו*",
וואט ראם מיינט,
אז בשעת עט קומט צו איו דעם לעבן פון,
החי*,
ובפרט ווען עם קומט צו א ספעציעלן מאורע פארבונדו מיט תומ*צ וואט,
הם חיינו ואויר ימינו*",
ובנדר׳ד — דער מאג פון ר*ח ניסן — דארף דע־ מולט צוקומען אין דעם,
יתז אל לבו*,
ולבא פליג לכולא שייפין",
אין אלע כהות הנפש,
ביז אין די שלשה לבושים,
מחשבה דיבור ביז אין מעשה — והמעשה הוא העיקר]
.
וע*פ הנ*ל אז דער ענין פון •נטל עשר עטרות* איז פארבונדן מיט דער נשמה,
,
חלק אלוקה ממעל ממש*,
וואט זי איז דא בא יעדער אידן — איז מובן,
אז אויר די הוראה וואט מעז דארף א9־ לערנען דערפוז,
איז פאר יערער אידן,
אנשים נשים וטף.
יב.
איז די הוראה דערפון:
איינער פון די פירושים אין,
ועשו לי מקדש• איז,
אז,
ועשו*,
יעדער מעשה
ספר השיחות - ח׳תשמ״ח
הרשות פון א אידן — ד ער.
יום"
(תחתון ביותר כנ״ל)
,
דארף זיין פאר־ בוגדן מיט די.
עשר עטרות״ — די העכטטע דרגות פון קדושה,
און דער פארבונד דארף זייז איו אן אופן פון.
נטל": אז דער פארבונד פון,
ועשו" מיט.
מקדש*
(.
יום" מיט,
עשר עטרות")
איז ניט באופן אז אין,
ועשו"
(עשיית דברי הרשות)
ווערט נמשך קדושה ממקום אחר,
נאר אז די עשיית דברי הרשות גופא איז אין אן אופן פון,
מקדש",
ע״ד שנתבאר לעיל
(סעיף ה)
בענין,
אותו יום נטל עשר עטרות",
אז דער •יום" גופא נעמט די עטרות
(און ניט אז זיי ווערן נמשך אין אים מל־ מעלה)
6 .
ויש להוסיף נאף א הוראה ולימוד פון,
אותו יום נטל עשר עטרות״ — אז די עבודה פון.
ועשו לי מקדש" דארף זיין אין אן אופן פון,
עטרה״ — בשלימות,
כדבעי למיעבז־”,
און נאכמער — מיט יופי
(מלך ביפיו תחזינה עיניך 6 ,
בפרט
ש״פ ויקרא,
פ׳ החודש,
ו״ח מסן
און ניט נאר בימי החול,
באר אויר בשבת
(ויום טוב)
,
ווייל אע*פ אז בנין המשכן והמקדש האט נימי• דוחה גע־ ווען שבת",
איז אבער די עבודה רוחנית פון "ועשו לי מקדש• שייד אויד שבת.
ואדרבה: אין שבת איז לייכטער אוים־ טאן אז די דברים גשמיים ואלן ווערו קדושה,
ווארום בשבת ווערן די דברים גשמיים
(מאכלים ומשקאות כר)
א חלק פון מאות עונג שבח,
כנ״ל
(סעיף יויד)
.
את אזוי אויד בנוגע או אידן — איז די עבודה פון.
ועשו לי מקדש* שיין־ או אלט אידן,
אנשים נשים וטף",
יעדע־ רער און יעדערע קען און דארף מאכן פון זיין הויז,
זיין אימער,
און פון אלע זיינע חפאים וענינים,
א משכו ומקדש לזד,
כדל בארוכה.
און בכדי נאכמער מאליח זיין אין דעם — איי אויר כדאי או יעדערער
(ספעאיעל קינדער)
זאל האבן זיין אייגענעם סידור,
חומש,
אדקה פושקע
(להבדיל)
,
און עד*ז אנדערע ספרים,
ובעניו שהזמן גרמא — א.
הגדה של פסח**
[ומה טוב ~ אז פאר יום סוב זאל מען קויפן א קינד א נייעם סידור וכיו*ב.
במכ*ש דערפון וואס ע*ם דין" דארף מען אים קויפן קליות ואגחים —
87)
יבמות ו,
ט.
ודאה •בחנות סו,
נ.
ועז הל׳ מהבית פז הי״ב.
88)
פזות מת •לחד — לדעת חדי ותום׳
(סונה 48 <)
•ירד פז מאוים,
ולוו יבנה די מעזה ידי אדם.
89)
להעיר •גס הנאים התנדבו למסכן
(ואדרבה —.
ויבואו האנזים על הנסים־ — ויקהל לה,
בב וברמבין •ס.
ועוד)
,
ונו סו■
(אדר־נ ראיזב וראה זסע־נ מהד״ח ג,
4
90)
ראה גם טיהת סורים תזפ׳ן.
91)
רפמם הל׳ ירט ס׳ו הייה.
סוטויע ודאדורו ארה ממנים סח.
דברי רשות)
.
וואם דאם וועט בא עם צו־ געבן נאכמער חיות און מרץ אז ער זאל דאס נוצן בפועל.
יד.
איינער פון די דרכים צו פועל׳ז דעם עניו פון.
ועשו לי מקדש*,
אז אויך די דברי הרשות פון א אידן ואלן זיין איו אן אופן פון ״מקדש• — איז די הצעה וואס מ׳האט גערעדט",
אז ס׳איז כדאי אז יעדער איד,
אנשים נשים וטף,
זאל אנהאלטן דעם מנהג טוב צו פראווען זיין יום הולדת באופן וואס איז פאר־ בונדן מיט תורה ומצוות:
יום הולדת מצד עצמו איז לכאורה אן עניו של חול.
יעדער מענטש — אויר פון אומות העולם — האט א יום הולדת,
ווען.
מזלו גובר״”.
און מ׳זעם אז כמה וכמה
(אייר פון אוה*ע)
פראוועז זייער יום הולדת.
ביז אז דער איינציקער מאל וואו עס ווערט דערמאנם בפירוש אין תושב״כ א יום הולדת — איז דאם בנוגע צו פרטה,
.
יום הולדת אח פרעה ויעש משתה• 4 .
א איד האט אבער ככח צו אויסנוזן זיין יום הולדת — אז אנשסאט ער זאל פארביי גיין סתם אזוי אלם א יום חול כר,
זאל ער דערפון מאכן א •יום סוב*,
אין טוב אלא תורה" ומצוותי׳,
דורך דעם וואס ער נוצס אוים דעם מאג אויף.
להעלות זברונותיו ולהתבונן בהם והצריכים תיקון ותשובה ישוב ויתקנם•",
און ביום זה מוסיף זיין" אין
92)
טיהת מה טור
(לעיל ע׳ 332 *לד)
93)
חוה ידוטלסי רן סיג היה ומודע.
94)
פיזז ס.
נ ונפרדי.
95)
זונות פיו,
ג.
96)
.
ודוס יוסי י׳ו ניסן.
97)
יטה ס׳ הסנהגיס המד ד 31
ספד הש״חזת -
ה׳תשמ״ח
לימוד התורה,
עבודת התפלה,
נתינת הצדקה וקיום המצוות בהידור.
און דערצו — מאכן ביום זה א התוועדות של א אידישע שמחה,
צוזאמען מיט בני ביתו און אויר זיינע חברים וכר,
בכדי די החלטות טובות ביום ההולדת זאלז זיין מתיר שמחה,
ובמילא — וועט עם צו־ געבן אין הצלחת קיום ההחלטות.
וואט דערביי האט מען א גאלדענע״י געלעגנהייט אויף מעורר זיין אידו צו מוסיף זיין אין תורה ומצוות,
ווארום יעדערער האט א יום הולדת און דאז איז ביי אים מזלו גובר,
א טפעציעלער טאג וכר,
קען מען אויף אים דעמולט לייכטער פועל׳ן צו מוסיף זיין אין עניני טוב וקדושה,
תורה ומצוות.
און ווי מ׳האט אויר צוגעגעבן,
אז די הצעה איז געווענדעט צו אלע אידן,
אנשים און נשים,
און אויר טף,
ביז קטני קטנים — אז זייערע עלטערן זאלן זיי מסביר זיין אז אין א יום הולדת דארף צוקומען א חידוש אין אלע עניני טוב וקדושה,
און די עלטערן זאלן אויך מסדר זיין אז די קינדער זאלן פראווען זייער יום הולדת מיט א התוועדות של אידישע שמחה,
צוזאמען מיט זייערע פריינט
(ועד״ז מיידעלער — מיט זייערע פריינטינעם)
,
אז די החלטות טובות להוסיף בתומ״צ שביום ההולדת זאלן ויין מתיר שמחה.
ויש להוסיף בכל זה,
אז שטייענדיק בראש חודש ניסז,
האט מעז אויף דעם נאכמער כחיי — ווייל נוטף צו דעם
1
(191 19
011)
111.
(1*' X'
(149 9091• 141' — 401
'.
4049 0)
1 41* ש0ס *14 11141! 93 111111.
0*4 ׳
(1 '*)
1.
09 40 1*44 !141
(601
801)
1X11 01.
0111 4
(' 0'
(00X4 00
(4 1.
009' 40'
4.
0)
0 0041 94 0440
(1' 9X0 ״014
(401 '1411 440 009.
4 0.
0 040,
0 0041)
0409 *041 4.
0 '1)
0140 4*1 49.
0
(901 '0 ׳04 149
(501
044*' 1X0.
0' 0040
(— 11 499' 404-0 4* 04.
0 0009111
'161 49 9X0*□! ׳,
)
9 9X0191
0
(1911 ׳X10 '991*.
11 *56 611 11*0/ *1 111 41 4090 *4,
0 *
(20 0
(210.
(
(*1168001 1020 21X4,
'1.
91* *4,
020.
11.
91X110,
*510/ *11 1111 020 — 11X10
(021.
1X1
11 11X0X1 0,
0*0 9X0)
'
(90 X0 *191 *4 * 6
(5099
(*51 1X0 001519 10
(1:4,
0' *11
(11*0X1 1X1050 11*0 □*115510 *1 1*0 *51 4,
0X4,
!
(2050,
24 161*□ 0*915 * 51□ ׳X0״״' *
(200 □
(10 1* 4,
000 *51 1X0 02□! 915*0 *9 1X2041 *1 029 !□91 *4,
0 611 *9X 2019 191*150 □150/ *11 15 4X0101 100191 59/ 11*0 *51 0X0X1 115510 *1 15 915*0 *51 4X910X1 611
.
*□ /״.
!□091 *01 45* *0911 *01 5)
*' ׳
(.
*0911 *01 95' 50)
20550 ^X
*104,
91X1 260201: '1591*.
(090 *11 51911)
^ ׳
(X □1 '1591* *4,
020.
*51
101101 4X4,
0 ׳151* 0*1 51* 115* ׳205)
*4,
919 24,
0X4,
9 0X14,
0 *51 1X0 0201 *51 02□! *51 □*20*4X1 *51
(5^15
11*0 □20 05 04,
4,
19 021X9 02099 □*01 4,
0112.
(1.
9 4501)
'
11*0 *51
(X11X1 '□0112 01*211
(1,
0X41.
0 4094,
9' ׳X41 404□ 101□! X01.
)
020 4,
□!* *4,
*109 01X1 □5 201 X951
'0 י.
ט
(511
44.
4 110.
0 4.
150 41441)
— '0411411 0X114 041
(4 4,
0.
11 44.
4.
(400.
0 114,
04114 09.
0' 14X4 411)
000104 0401X9.
1114X4
(011' 91 41441.
)
(11)
0411 110.
4' 410 4X449 40' 0' 111)
400.
0 041■ 114,
414.
441'
014.
4141 10114 0941)
0 111
(1 >141 6,
* 010 41)
0*141 ׳,
״.
44194)
400 94)
00
*9X *9.
1' '0
(41.
94 4040
(94
(4,
׳600111 0101 □04 1441 004.
9 101*1 11* ׳*1144
61*11X1 0
(416041 *41 0441 4100011
א5
501)
0״1 '90112,
6 '*1541 6״2
346 ספד השיחות - ה׳תשמ״ח
(.
מקדש מעט*)
פון חוץ לארץ"*,
וי׳ל ביז אז עתידה ארץ ישראל שתתפשט אויר זייערע רכושים" 23 וחפצים בכל הארצות" 2 ,
אז חוץ לארץ וועט גשמיים" 1
(ווארום תורה חטה על ווערן ארץ ישראל,
ארץ הקודש,
ממונם של י שר א 28 י״>׳ ובפרט די י*” בגאולה האמיתית והשלימה ע*י משיח 30 זיי האכז געמאכט פאר א מקדש ליל׳ צדקנו,
ומתוך שמחה וטוב לבב,
שלמעלה ממדידה והגבלה,
ובפשטות
ספר השיחות - ה׳תשמ״ח