א. מ׳געפיגט זיד איצטער אין די ערשטע טעג פון חודש ניסן וועלכע זיי־ נען ספעציעלע טעג:
דעם משבן אין מדבר האט מען אויפ־ געשטעלט אין דעם ערשטן טאג פון חודש,
ראש חודש ניסן*,
און אין די טעג פון ראש חודש ביז י״ב גיסן,
האבן די נשיאים פון די שבטים מקריב געוועז יעדן טאג יעדערער זיין קרבן לחנוכת המזבח,
נשיא אחד ליום 2 .
דעריבער איז היינט דער מנהגי אז פון ראש חודש ניסן ביז י״ב ניסן זאגט מען יעדן טאג די פרשה אין תורה 4 פון דעם קרבן נשיא השבט וועלכער האט יענעם טאג מקריב געווען פאר חנוכת המזבח 5 .
און דאם איז אויד דער טעם פאר־ וואט מ׳זאגט ניט קיין תחנון אין די טעג 6
— צוליב דעם וואט די נשיאים האבן דעמולט מקריב געווען זייערע קרבגות,
"וכל נשיא ביום שהקריב קרבנו הי׳ יום טוב שלו״י: און וויבאלד אז דערנאד קו־ מעז די טעג פון פסח,
קומט אויס אז ״רוב החודש בקדושה״״ — דערפאר זאגט מעז ניט קיין תחנון במשך דעם גאנצן חודש ניסן.
ב. וואט אין דעם ענין איז פאראן א חידוש:
כאטש אז אלע פאטירונגען אין תורה זייגען נצחיים 5 ,
געפינט מען ניט אז אויף יעדער פאטירונג איו תורה זאל מען מתקן זיין אין סדר התפלה
(וכיו״ב)
א זכר לדורות.
אדרבה: מ׳געפינט עס נאר ביי געציילטע ענינים — וועלכע זיינען יסודות און כללים אין אידישקייט — ווי "זכר ליציאת מצרים",
וכיו״ב.
און דער־ נאך "זכר למקדש".
אבער אויר בנוגע צום מקדש — האט מען ניט מתקן גע־ ווען א זכר אויף אלע עבודות אין מקדש,
כאמש מ׳האט
(א טייל פון} זיי געטאן מערערע מאל אין מקדש.
אבער בנוגע צו הקרבת הנשיאים בא חנוכת המזבח מאכט מען א זכר לדורות
לספרדים,
ובמכ״ש עבור ההולכים בדרכיו והגרים במדינתו של אדה־ז
(שרובם לא היו ספרדים)
• אלא י״ל ש״מנהג ספרד* בא להזסיף הדגשה מיוחדת בזה.
ואכ״מ.
ש״פ ויקרא,
ה׳ ניסן
— און 8 צווייענדיקער זכר 6 : דורך זאגן פרשת הנשיא,
און דורך ניט זאגן" תחנון 12 ,
און ביז למשך פון א גאנצן חודש — אע״פ וואס א)
הקרבת הנשיאים איז געווען נאר אן איין־און־ איינציקן מאל,
און ב)
דאם איז געטאן געווארן אין משכן,
וואט איז געווען ניט בלויז קודם דעם איצטיקן גלות,
נאר פאר דעם מקדש שני,
און פאר גלות בבל,
און פאר דעם מקדש ראשון!
ג. דער חידוש איז נאד גרעסער:
אלע פעולות און תפלות וואט זיינען א זכר צו א געוויסער זאך
(,
זכר ליציאת מצרים",,
זכר למקדש")
זייגען ניט א זכר בעלמא,
נאר דורך דעם איז מען ממשיך מלמעלה מעין פון דער זאד צו וועלכער דאם איז א זכר.
אין דעם קומט צו א חידוש ביי אמירת הנשיאים — וואט מ׳זאגט דערצו א ספעציעלע תפלה,
און אזא תפלה וואט מ׳געפינט ניט דוגמתה אין די תפלות פון כל השנה כולה:
נאך אמירת,
הנשיא" איז א מנהג צו זאגן דעם,
יהי רצון" 13 .
וז״ל:,
יהי רצון
מלפניך ה׳ אלקי ואלקי אבותי שבאם אני עבדך משבט
(פלוני)
שקראתי בתורתך פרשה של הנשיא היום,
אזי יאירו נא עלי כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות הכלולות בקדושת זה השבט להבין ולהשכיל בתורתך וביראתך לעשות רצונך כל ימי חיי אני וזרעי וזרע זרעי מעתה ועד עולם אמן",
יואט צווישן אלע תפלות
(און עניני זכר)
בכל השנה — געפינט מען ניט אזא פעולה 14 ,
אז יעדער איד
[ניט נאר יחידי סגולה]
זאל בעמן אז,
יאירו נא עלי כל ניצוצין קדישין וכר הכלולות בקדושת זה השבט״,
און נאכמער — די בקשה איז אז דאם זאל ניט בלייבן בהעלם והסתר,
נאר ווירקן אין זיין עבודה בפועל,
להבין ולהשכיל בתורתך וביראתך לעשות רצונך
(און נאכמער —)
כל ימי חיי אני
(און נאכמער —)
וזרעי וזרע זרעי מעתה ועד עולם"!
נאכמער: א תפלה דארף ניט זיין אויף מעשה נסים 15 .
מוז מען זאגן,
אז די תפלה
(של כאחא מישראל)
קען מקויים ווערן בדרך הטבע,
אין חושך כפול ומכופל פון זמן הגלות!
און אויך,
בכלל — א תפלה פון א אידן ווערט דאך מקויים בפועל,
ובפרט א תפלה ע״י רבים,
כמ״ש",
הן א־ל כביר ולא ימאס".
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
ובפרט אז מ׳איז מסיים "אמן"
(מלשון אמת 17 ),
וואט דאס גיט צו א חיזוק מיוחד איו דער ברכה,
דאם טוט זויף דער גמר "הנצחון" 18 .
קומט אויס,
אז דער זכר לדורות פון הקרבת הנשיאים בא חנוכת המזבח
(דורך אמירת פ׳ הנשיאים)
איז ניט נאר א זכר בכלל
(אויף עפעם וואט האט פאסירט אמאל),
נאר דאס איז נצחי און עד כדי כך,
ביז מ׳באקומט בפועל "כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות הכלולות בקדושת זה השבט",
און דאס ווירקט "להבין ולהשכיל בתורתך וביראתך לעשות רצונך כל ימי חיי אני וזרעי וזרע זרעי מעתה ועד עולם"!
ד. אין דעם קומט צו נאך א גרעסערער חידוש:
דער מנהג איז אז יעד ער איד זאגט אלע י״ב נשיאים,
יעדער טאג זאגט ער דעם נשיא פון דעם באטרעפנדן טאג,
און אויך דעם "יהי רצון".
שטעלט זיך די שאלה: אין דעם "יהי רצון" זאגט מען דאו איו א לשון של ספק "באס אני עבדך משבט
(פלוני)
כו׳"",
ד. ה. אז ס׳איז א ספק און עם קען גאר זיין אז דער זאגער האט קיין שייכות ניט מיט דעם שבט מסוייס
(ווארום יעדער איד געהערט דאך גאר צו איין שבט)
— קומט דאך אויס אז אין עלף פון די צוועלף טעג זאגט מעז א תפלה וואט איז ניט שייך צום מתפלל 70 ?!
מוז מען זאגן,
אז יעדער איד איז
(אפשר אז ער זאל זיין)
כלול פון אלע אנדערע אידן
(שבטים),
און דערפאר איז אפשר אז יעדער איד קען מקבל זיין די אורות פון אלע שבטים.
און מ׳קען דאם ערקלערן לויט דער הוראה פון דעם רבי׳ן
(מהורש״ב)
נ״ע 77 ,
אז אפילו א כהן ולוי דארף זאגן דעם "נשיא" און דעם "יהי רצון" בכל יום
(כאטש זיי געהערן זיכער צום שבט לוי 77 )
— "כי זה שייך לעיבור",
ומצד "עיבור" 73 קען א איד האבן א שייכות צו יעדן שבט און צו אלע שבטים.
דעריבער זאגט יעדער איד בכל יום דעם "נשיא" און דערנאך דעם "יהי רצון״,
און אפשר שתהי׳ על הודאי — אז "יאירו נא עלי כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות הכלולות בקדושת זה השבט כו׳",
מצד דעם וואט אפשר אז ער האט* 7 א שייכות צו יעדן שבט 75 .
סקצ׳א.
שו״ת מנחת אלעור חיו טנ״ח,
הובא בדרכי חיים ושלום סתקל־ח).
ש״פ ויקרא,
ה׳ ניסן
קומט אויס,
אז נאד דעם ווי מ׳פאר־ ענדיקט זאגן אלע נשיאים
(בי״ב ניסן)
מיט דעם "יהי רצון" של כאו״א
("יאירו נא עלי כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות הכלולות בקדושת זה השבט")
— ווערן מקויים בקשות פון די אלע "יהי רצון׳ם",
אוו א איד ווערט בא־ לויכטן מיט "כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות הכלולות" בכל שבט ושבט — וואט זיי זיינען כולל אלע ניצוצות קדושות בכל העולם כולו
(וואט זיינען אלע באשאפו געווארן "בשביל ישראל״“,
וואט "ישראל" טיילט זיר אין י״ב שבטים),
כידוע" אז די י״ב שבטים זיינען' כולל אלע מעגלעכע אופני עבודה• 2
(י״ב אופנים כלליים).
איז דאר פארשטאנדיק די פעולה וואט דאם האט איו "להבין ולהשכיל בתורתך וביראתך לעשות רצונך כו׳״ — ווי־ באלד אז דאס קומט פון אל ע ניצוצות קדושות פון אלע שבטים!
ה. ויש לומר דעם טעם אויף דעם חידוש אין הקרבת הנשיאים
[א)
אז מ׳מאכט דערפון א זכר לדורות,
ב) עד כדי כך אז מ׳בעט און עט ווערט מקויים
די תפלה ״יאירו נא עלי וכו׳״ — א חידוש וואט מ׳געפינט ניט בא קיין אנדער זאך]:
הקרבת הנשיאים פאר חנוכת המזבח איז א יסוד והתחלה אויף דער עבודה פון אלע אידן במשך כל הדורות 2 — כידוע" 3 אז חנוכת המזבח איז אזוי ווי ד ער עניו החינוך.
אזוי ווי ד ער ענין החינוך שטעלט אוועק דעם יסוד פון דער גאנצער עבודה פון דעם מענטשן 31 ,
אזוי האט חנוכת המזבח אוועקגעשטעלט דעם יסוד אויף דער עבודה פון משכן — דער תכלית פון גאנץ עבודת האדם 32 — "ועשו 33 לי מקדש ושכנתי בתוכם" 34 .
און דערפאר האט חנוכת המזבח גע־ דארפט זיין דורך אלע שבטים — וואס זיי נעמען ארום אלע מעגלעכע סוגים
(פרטיים)
אין עבודת ה׳
(כנ״ל),
און דוקא דורך די נשיאים פון די שבטים,
ווארום "הנשיא הוא הכל" 35 ,
כל השבט שלו,
און דורך דעם — כל השבטים כולם
(אלע אידן).
ספר השיחות - ת׳תשמ״ז
און דעריבער איז הקרבת הנשיאים לחנוכת המשכן א דבר נצחי בכל הדורות 36 ,
און דערפאר מאכט מען פון הקרבת הנשיאים א זכר נצחי לדורות — דורך אמירת פ׳ הנשיאים מר״ח ניסן עד י״ב בו,
און דורך ניט זאגן דעמולט תחנון.
ביז א זכר נצחי וואט ווערט נמשך בפועל דורך דעם וואט מ׳זאגט דערביי "יהי רצון וכו׳ יאירו נא עלי כל ניצוצין קדישין וכו׳ להבין ולהשכיל בתורתך וביראתך לעשות רצונך כל ימי חיי אני וזרעי וזרע זרעי מעתה ועד עולם אמן".
ו. דערפון איז פארשטאנדיק די בא־ זונדערע אויסגעטיילטקייט פון די איצטיקע ימי סגולה:
די טעג צייכענען זיך אויס ספעציעל דערמיט וואט אין זיי איז אונטער־ שטראכן א)
די נצחיות פון נשיאי ישראל 37 ,
ווייל יעדער נשיא בדורו איז כנשיא הראשון בדורו 38 ,
און ב)
די התקשרות וכו׳ פון יעדער איד
(בכל דור ודור)
מיט די נשיאי ישראל וואט ווערט נמשך פון דער התקשרות וכו׳ — וועלכע איז געווען בזמן חנוכת המשכן — התקשרות וכו׳ נצחית.
עד כדי כך,
אז כאטש די הקרבה פון די נשיאים פאר חנוכת המזבח איז גע־ ווען מיט אזויפיל טויזנטער יארן צוריק,
און אין א באשטימטן מקום וזמן
(זמן
המשכן אין מדבר),
און נאר אן איין מאליקע זאך — מאכט מען דערפון א זכר נצחי לדורות דורך אמירת הנשיאים פון ר״ח ביז י״ב ניסן,
און דורך ניט זאגן תחנון,
און ניט בלויז א זכר,
נאר יעדער איד — כולל אפילו אין חושך כפול ומכופל פון גלות — באקומט בפועל דורך די נשיאים "כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות" פון אלע שבטים,
און דאס ווירקט אויף זייער עבודה בפועל
(פון "ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם",
בתוך כאו״א)
"להבין ולהשכיל בתורתך וביראתך לעשות רצונך כל ימי חיי אני וזרעי וזרע זרעי מעתה ועד עולם" 39 !
און דער עניו איז נאכמער אונטער־ שטראכן ווען מ׳שטייט אין דעם טאג פון שבת
(בתוך די טעג פון אמירת הנשיאים),
וואם איז כולל אין זיר אלע י״ב נשיאים: שבת זיינען עולה די טעג פון דער פארגאנגענער וואך
(בולל פון ר״ח ניסן ביז ה׳ ניסן),
און מיני׳ מתברכין די טעג פון דער קומענדיקער וואך
(ו׳ ניסן ביז י״ב ניסן).
ז. דערפון האט מען אויר א לימוד בנוגע צו נשיאי ישראל בכל דור ודור,
ש״פ ייקרא,
ה׳ ניסן
ביז דורנו זה ונשיא דורנו כ״ק מו״ח אדמו״ר — אז אין חודש ניסן
(און בפרס אין די טעג)
איז אונטערשטראכן זייער נצחיות,
און די התקשרות פון אלע אידן מיט דעם נשיא הדור:
צווישן די טעג פון אנהויבס חודש גיסז
(ווען מ׳זאגט דעם,
נשיא")
איז אויר דער מאג פון ב׳ ניסן
(וואט ווערט נתעלה איו דעם שבת),
דקר יום ההילולא פון דעם נשיא דער רבי
(מהורש״ב)
ח",
און יום התחלת הנשיאות פון
(בנו ממלא מקומו 41 )
כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו 41 — מתאים דערמיט וואס
(התחלת)
חודש ניסן איז פארבונדן ספעציעל מיט נשיאים
(כנ״ל)
— וואם אויר בא זיי זעט מען ד עם ענין הנצחיות
(נוסף אויף נצחיות ברוחניות,
אויר)
בגשמיות העולם,
און זייער התקשרות נצחית מיט אלע אידן דא 43
(און אלע אידן מיט זיי):
ס׳זיינען באדרארטט די ווערטער וואס ד ער רבי נ״ע האט געזאגט פאר זיין הסתלקות 44 — "*יד גיי אין חימל,
די כתבים לאז איר אייר".
וואס דער פירוש אין דעם איז 45 : דויד די,
כתבים"
(וואס איד לאז אייר)
האט מען דעם רבי׳ן נ״ע
(,
איד״)
ווי ער שטייט אין הימל — ווארום,
צדיקים דומיו לבוראם" 46 ,
און אזוי ווי באם אויבערשטן איז,
אנא נפשית כתבית יהבית" 4 ,
דער אוי־ בערשטער האט כביכול זיד,
אריינגע־ געבן" אין תורה• 4 ,
איז עד״ז ביי צדיקים,
אז זיי גיבן זיך אינגאנצן אריין אין זייער תורה
(.
כתבים״)
; און דעריבער — דורך זיינע.
כתבים"
(זיין תורה),
וואס מ׳לערנט אין זיי און מ׳נוצט זיי בפועל,
ביז מ׳איז זיי מפיץ
(המעינות)
חוצה — האט מען דעם רבי׳ז נ״ע אליין
(וועל־ בער האט זיך דארט אריינגעגעבן).
און וויבאלד אז מ׳האט די,
כתבים" בגשמיות העולם — האט מען דורך זיי דעם רבי׳ן נ״ע בגשמיות העולם.
ד. ה. א התקשרות נצחית בגשמיות צווישן דעם נשיא דער רבי נ״ע און אלע אידן.
און אזוי איז דאס אויר בנוגע צו בנו ממלא מקומו* 4 — אז דורך זיינע כתבים,
ספרים און נכסים וגם הגשמיים
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
(כדלקמן)
— האט מען אים אליין ובגשמיות 50 .
ח. ויש לומר אז כ״ק מו״ח אדמו״ר נשיא דורנו האט עס מדגיש געווען אין זיין ערשטן מאמר
(תורה)
חסידות 51
(בתור נשיא)
52 — וואס באווייזט אז דאם איז א התחלה ועיקר ויסוד אין זיין גאנ־ צער נשיאות — ו״ח ראשית גויס עמלק ואחריתו גו׳ 53 :
ומקום התורה והעבודה של צדיק בקדושתו הוא גם לאחר עלותו מחיי הגופות לחיים האמיתיים והארת אור עבודתו נשאר במקומו,
די״ל שהמקום שבו למד ועסק בתורה וכל כליו שהשתמש בהם לצרכי העבודה קדושתו עליהם מחלקי בירורו בעולם.
און ער ברענגט אויף דעם א
(ביאור -)
סיפור וועגן זיין פאטער דער רבי נ״ע
(וואם איז דעמולט ערשט נסתלק געווארן)
"וראיתי פעם כי כ״ק אאמו״ר הרה״ק הכ״מ נכנס לחדר אביו כ״ק אאזמו״ר זצוקללה״ה זי״ע 54 והיו
עוד סדרי החדר כמו שהיו בחייו
(זה הי׳ בעיר בשנת מ״ה או מ״ו)
ונכנס לבוש בחגורה ועמד אצל השולחן למול כסא שבתו,
ושפתיו נעות כמדבר,
ובכה הרבה".
און דער ביאור בזה איז פארשטאנ־ דיק ביותר פון המדובר ומבואר בהמאמר שם — וואס דער עניו
(וועגן נצחיות מקום עבודתו כו׳ של הצדיק)
קומט בהמשך צו דעם וואם ער איז מבאר אין מאמר וועגן דעם אונטער־ שייד צווישן קדושה און לעו״ז
(להבדיל),
אז אין די עשר ספירות דקדושה ווערט דער אור נתאחד מיט די כלים
(און די כלים זיינעו בטל צום אור),
און דערפאר האבן די כלים א קיום עצמי,
אזוי ווי דער קיום עצמי פון דעם אור 55
(מצד דעם וואס ער איז דבוק בהמאור,
עצמותו ית׳ שמציאותו מעצמותו כו׳ וקיים בבחי׳ קיום עצמי).
וואם אזוי איז דאם אויך ביי אלע מצוות "שנתלבשו בעניניס גשמיים,
קלף הגשמי וצמר הציצית וכהאי גוונא וכל מה שברצונו ית׳ כלים ראוים להארת אור העליון — ה״ה קיימים בבחי׳ קיום עצמי".
"וי״ל שזהו״ע דקדושה לא זזה ממקומה 56 ,
ותשמישי קדושה 5 בקדושתן
ש״פ ויקרא,
ה׳ ניסן
הם עומדים כר".
און אויף ד עם ברענגט ער וועגו דעם מקום התורה והעבודה וכלי תשמישו פון א צדיק אז קדושתם לא זזה ממקומה.
דערפון קומט אוים,
אז דער קיום נצחי פון קדושת מקום הגשמי "וכל כליו שהשתמש בהם..
(הצדיק)
לצרכי העבודה״ — איז "גם לאחר עלותו מחיי הגופות" איז עם ע״ד וכדוגמת ד ער קיום עצמי
(ונצחי)
פון די כלים מצד זייער ביטול און אחדות מיט דעם אור.
ויש לומר נאכמער — אז דאם איז פונקט די זעלבע זאך ווי די אורות וכלים דאצילות.
וי״ל אז דאס איז אויר מובן ממש״ב בתניא• 5 בביאור מחז״לי 5 "האבות הן הן המרכבה",
אז בכל עניניהם זיינען זיי געווען א מרכבה דאצילות,
איז עד״ז בנוגע צו די צדיקים ונשיאים וועלכע זיינען דוגמתם.
דאס הייסט: חיי הצדיק זיינען נצחיים"? און ניט נאר ברוחניות הענינים,
נאר דאם נעמט דורך זיין מקום גשמי און זיינע כלים גשמיים,
זיין טיש און בענקל כר — ווי פארשטאנ־ דיק פון דעס לשון "קדושה לא זזה ממקומה",
אז די קדושה רירט זיך ניט,
און ״ממקומה״׳* — מקום הגשמי ב״חדר אביו״,
און אויר מקום הרוחני — מעלה ומדריגה 62 .
וכדברי המאמר,
אז דער "מקום שבו למד ועסק בתורה וכל כליו שהשתמש בהם לצרכי העבודה קדושתו עליהם" — אז אויר דער מקום וכלים שהשתמש בהם לצרכי העבודה 3 * ווערן זיי דורב־ גענומען און באקומען די קדושה נצחית פון דעם צדיק.
ביז נאכמער — אז דער מקום און די כלים כר זיינען פ ונקט ווי דער זמן ווען דער צדיק האט זיר באנוצט מיט זיי בפועל אלם א נשמה בגוף — ווי פאר־ שטאנדיק פון דעם סיפור אין מאמר,
אז ער איז אריין אין דעם חדר פון זיין פאטער,
"והיו עוד סדרי החדר כמו שהיו בחייו כר ונכנס לבוש בחגורה ועמד אצל השולחן למול כסא שבתו,
ושפתיו נעות כמדבר,
ובכה הרבה״ — פונקט "כמו שהי׳ בחייו" ווען ער פלעגט אריינגיין צו יחידות — שי״ל שענינה אז די יחידה פון דעם וואט גייט אריין ווערט פאראיינציקט מיט יחידה פון דעם רבי׳ן — בחיים חיותו פון דעם רבי׳ן מהר״ש!
און דער ביאור בזה איז פארשטאנ־ דיק פון דעם גופא וואם דאם איז ״קדושה
(לא זזה ממקומה)
״: קדושה — הייליקייט — נעמט זיך דוקא פון דעם מקור הקדושה,
דער אויבערשטער אליין.
איז כשם ווי דער אויבערשטער איז קיים בבחי׳ עצמי
(ונצחי 4 *)
(ווארום
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
מציאותו מעצמותו כי׳),
אזוי איז אויך זיין קדושה ואור
(וואס איז דבוק ומעין המאור)
— קיים בקיום עצמי ונצחי; און וויבאלד אז די קדושה ווערט נתאחד מיט די כלים
(און די כלים זיינען בטל דערצו)
— באקומען אויד די כלים א קיום עצמי ונצחי.
ט. און דער קיום עצמי ונצחי פון קדושת הצדיק ונשיא — ווערט נמשך צו כל ההולכים "בדיד 65 ישרה אשר הורנו מדרכיו ונלכה באורחותיו נצח סלה ועד" 66 ,
דורך דעם וואס זיי פאר־ בינדן זיד
(התקשרות)
מיט דעם נשיא,
נשיא דורנו,
כולל אויך דורך "פאר־ בינדן זיר" מיט זיינע כתבים,
ספרים וכר,
"די כתבים לאז איר אייך",
אין וועלכע דער נשיא
("איד" ווי ער שטייט אין הימל)
האט זיר אינגאנצן "אריינגע־ געבן" למטה,
ובפרט דורר דעם וואט זיי לערנען אין די כתבים וספרים,
און ברענגען דאס אראם אין מעשה בפועל,
בא זיר אלייו׳ איו אויר — הפצת המעינות חוצה,
פון די כתבים וספרים.
וואם דויד דעם ווערט יעדער איד
(וואם פארבינדט זיר מיט ד עם נשיא)
באלויכטן מיט "כל ניצוצין קדישין וכל האורות הקדושות הכלולות" אין דעם נשיא — וואס בנוגע לנשיא דורנו,
איז ער כולל "הכל",
ווייל הנשיא הוא הכלי",
און דאם ווירקט "להבין ולהשכיל
שיומשד זמו בלי סוף,
אבל מה שאינו בבחי׳ וגדר הזמן לא שייר בו המשך הזמן בר
(לקחת שבת שובה סז,.ג)
בתורתד
[כולל ובפרט בנדו״ד אין די כתבים וספרים פון דעם נשיא]
וביראתד לעשות רצונר כל ימי חיי אני וזרעי וזרע זרעי מעתה ועד עולם
(נצחי)".
יו״ד.
ובנוגע לפועל:
מען דארף זיר פארבינדן מיט נשיא דורנו כ״ק מו״ח אדמו״ר.
און דורד דעם באקומט ער די נצחיות פון דעם נשיא,
ביז אז דאס ווירקט "להבין ולהשכיל בתורתר",
לערנעז תורה,
נגלה און חסידות,
תורה פון רבותינו נשיאינו,
ותלמוד גדול שמביא לידי מעשה• 6 — "לעשות רצונד
(דהקב״ה)
כל ימי חיי",
קיום המצוות בכלל,
און ספעציעל אין די צייט — די ענינים שהזמן גרמא: "מבצע פסח",
גרייטן זיר,
און אנדערע אידן און כלל ישראל — צו חג הפסח,
דויד שאפן פאר זיר און פאר אנדערע אידן אלע צרכי החג,
סיי די גשמיות׳דיקע און סיי
(ובעיקר — המעשה אשר יעשה)
— די רוחניות׳דיקע,
וויסן די הלכות החג ומצוות החג,
אנהויבנדיק פון דער התחלה
(הלכות ערב פסח),
און פון דעם ליל הסדר.
יא. אין דעם אלעם קומט צו א ספעציעלע הדגשה בנוגע צו דעם ענין וואס מ׳רעדט לעצטנס 6 : "ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם״ — וואם דער כח אויף די עבודות פון בל המשכן קומט פון חנוכת המשכן דורך הקרבת הנשיאים
(כנ״ל ס״ה)
— ו״כל מקום שנאמר לי אינו זז לעולם" 7 ,
ש״פ מקרא,
ה׳ ניסן
אז יעדער איד,
מאן,
פרוי און קינד,
מאכט זיין הויז און חדר וכו׳ — ע״ד א "מקדש מעט" 7 ,
א בית תורה תפלה וגמ״ח
(וצדקה),
אזוי אז דער בית גשמי און די כלים גשמיים
(דער טיש און ביינקל וכיו״ב)
ווערן כלים צו קדושה
(תורה,
תפלה וצדקה),
א "בית מלא ספרים" 72 וכו׳,
ווי אונטערשטראכן אויך אין חג הפסח — "אשר פסח על בתי בני ישראל" 73 .
און ספעציעלע אכט זאל מען אין דעם לייגן בנוגע צו חיבור פון קינדער,
וואס זיי נעמען א הויפט־איינטייל אין דעם סדר של פסח
(מ׳טוט פארשידענע זאכן נאד פאר פסח,
און מ׳מאכט שינויים בכדי שלא יישנו התינוקות ובכדי שישאלו התינוקות 74 ),
כולל אויך — אז יעדער קינד זאל האבן זיין אייגענעם סידור,
חומש און
(להכדיל)
צדקה־ פושקע,
אוו אויר אן אייגענע "הגדה של פסח" 75
(מיט ציורים* 7 ),
און דורך דעם אלעם מאכט דער קינד זיין צימער און טישל און בעטל כו׳ — א "מקדש מעט",
א בלי צו קדושה.
וואם דעמולט באקומט דער חדר גשמי און די כלים גשמיים און דער גאג־
צער בית — א קיום עצמי,
ווארום "קדושה לא זזה ממקומה"
(כנ״ל).
און מ׳גייט אהינצו אריין "אנגעטאן מיט א קאפאטא און א גארטל,
און מ׳שטייט לעבן טיש",
באופן פון "דע לפני מי אתה עומד" 77 ,
און מ׳רעדט,
מיט דמעות של שמחה — ווי א זון צו זיין פאטער,
א בן יחיד צו הורים זקנים 78 ,
א איד
(בנים אתם לה׳ אלקיכם 79 )
צו אבינו שבשמים,
וואס דאם פארשאפט דעם פאטער דעם גרעסטן תענוג,
און דער תענוג בורא ווערט תענוג נברא".
ביז אז דאם קומט ארויס בתכלית הגילוי ושלימות — אין דעם "מקדש גדול",
ביהמ״ק השלישי,
און דארט גופא — אין קודש הקדשים,
יחידה שבמקום
(שבעולם),
וואו יחידה של כל נפש מישראל,
פארבינדט זיך מיט יחידה שלמעלה,
יחידו של עולם,
בגאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו — יחידה הכללית 81 ,
ותיכף ומיד ממש.