א. אין ימי החנוכה פון היינטיקן יאר — איז פאראן א דבר הכי בולט 1 ,
אז עם זיינען דא צוויי שבתות חנוכה; און דאם דריקט זיר אויס
(אויר)
איו דעם חידוש אז מ׳זאגט דעמולט צוויי הפטרות של חנוכה 2 : דןם< ערשטן שבת חנוכה מפטירים,
בנרות זכרי׳" 4 ,
און דעם צווייטן שבת,
בנרות שלמה" 5 .
דארף מען פארשטיין:
"מפטיריף בכל שבת ושבת בנביא מעין שקרא בתורה" 6 ,
אדער
(במועדים
ספד השיחות - ה׳תשמ״ז
מיט "?נינו של יום": דארט רעדט זיך בארוכה
(בכמה פסוקים וכמה פרטים)
און מיט א הדגשה והפלאה וועגן "נרות וכרי׳״״ — "ראיתי והנה מנורת והב כולה וגולה על ראשה ושבעה נרותי׳ עלי׳ שבעה ושבעה מוצקות לנרות אשר על ראשה ושנים זיתים עלי׳ אחד מימין הגולה ואחד על שמאלה".
און דאס שטייט אין א נבואה — נבואת זכרי׳ אויף דער מנורה בבית שני 12 ,
און דערגאך ווי דער מלאך טייטשט אוים ■דער פירוש אין די נבואה
("זה דבר ה׳ אל זרובבל וגו׳"),
אז דאם גייט
(אויך)
אויף לעתיד לבוא 7 י.
משא״כ אין די הפטרה פון "ויעש חירום" זעט מען לכאורה ניט קיין שייכות מיט חנוכה,
כנ״ל.
די קשיא ווערט נאד שטארקער: אפילו אויב עם וואלט ניט געווען נאד אז ענין מפורש אין נביאים "מעין המאורע" פון חנוכה — וואלט אויר געווען די קשיא; עאכו״ב אז אין המשך הכתובים אין מלכים
(נאד סיום ההפטרה פון "ויעש חירום")
שטייט "ותשלם 14 כל המלאכה אשר עשה המלך שלמה בית ה׳ גו׳ ואת הכלים נתן באוצרות בית ה׳",
און דערנאד רעדט זיך בארוכה וועגן הבאת הכלים למקומם בבית המקדש,
און השראת השכינה במקדש
("מלא כבוד ה׳ את בית ה׳״יי),
און חנוכת בית
המקדש,
מיטן גאנצן שטורעם — וואם דאס איז דאך "מעין המאורע" פון חנוכה,
על שם חנוכת בית המקדש
(בזמן החשמונאים)
* 9 .
נאכמער: ס׳איז דא א דיעהי 1 אז די הפטרה בכל שבת חנוכה
(ניט בשבת שני׳ של חנוכה)
זאל זיין פון "ותשלם כל המלאכה"!
אעפ״ב איז די הלכה און מנהג ישראל בזמן הזה,
אז מפטירים
(דעם צווייטן שבת• חנוכה)
ניט וועגן חנוכת המקדש און ניט וועגן שלימות המקדש — הבאת הכלים למקדש והשראת השכינה במקדש,
נאר "ויעש חירום" ביז "להיכל הזהב" וואו עס רעדט זיך בלויז וועגן עשיית הכלים
(איידער מ׳ברענגט זיי אין מקדש און איידער ס׳איז דא השראת השכינה),
און מ׳איז אפילו ניט מוסיף איין פסוק,
ניט מסיים
(דעם קאפיטל)
מיט "ותשלם כל המלאכה אשר עשה המלך שלמה גו׳ ואת הכלים נתן באוצרות בית ה׳"
(און "אז יקהל שלמה גו׳",
התחלת חנוכת המקדש)
11 — וואם וואלט עכ״פ פארבונדן "נרות שלמה" מיט "ענינו של יום" פון חנוכה,
ווייל אין דעם המשך ווערט דערציילט ווי שלמה האט אריינגעבראכט די מנורות אין מקדשי!
נאך א נקודה אין דעם,
וואס פאר־ שטארקט די קשיא:
□,
614□ 14141 £81140*!^ :□.
11?£ 1* □א ■
(!8111110 1111111)
(.
111. 011) ;40406 □00401 011.
140 1)
144:1 1130 14 ׳".
א□
0114)
מ״414' 41א '141□□ 0410 0)
11 4א 1*168א 11 11□ □0.
0□ X41: 3.
1 41)
£ □)
!1,
11440 — ״.
011X4□□! *,
4:4□ *104,
4 1)
1 /01 414□ 01 ;>)
□ □ג>400 1)
1 □0□□ 028328286 □□0X1* □א '□!□)
0 0)
□.
1) 401 □)
!40□£!! 11*
□404.
91*
1!
(□ □1.
41 1
(101 4X4□' '
(□14.
4X4.
. 31* 1א 141□ □14 0,
4400*0 11* □)
!! 1* 041 '״..
441□.
א,
! 141□ סד 41א,
4:04 0*11 □1א 41* א£□! * 3.
1 1□^).
041: 1 14□ :0 X41* ׳״□□384 1001X1 ';4040.
6 □:401 00:1 441;>!□)
0: 01 □4)
1: !□א 410 44;>!□,
£ א,)
* 01,
4□ *14 011.
4 !□0,
>4 101)
31 □:.
01 ״□4 401 £4 31* -31 *4* 1**0 א14' '0: □14 1)
!!!^0 41א 1*:□)
!! □א '141□□ □0011□□ ׳״״2803404 40:40□ 04 1*30' 11* ״,
4,
3404 411:40.)
0:0:* 041141
41א □^□0 'א□!□:^ £13□ *390□* — 41א □30□ 911 4!^□ 04,
4,
4 101□ □14
140 □101 04,
4,
4 911 □30□:
0' 3X0 041 £0 9*1280441 38148
□444*□;;'
א3 □0628□ ',
09164 □0812 □18 □א
*431; — 16□ '001.
*41 6011□ 14X1□
. 284: !:4□!:□ 04,
2811! ׳״!□04:44 0X6' — 28,
9□ 04,
28:1 ',
4,
9164 0306 1!9!16 4,
4011 □128044116*9 061 111*411)א
•;034,
0 '□□90□ 1114406 3414 □30□ 53 □284401 □06 0*□
(״□:
46101: 14 612806 □90□□
('□3 128034
09164,
160 061 4,
0X1□□ 91:410 9*□.
(60. 9 *1 6:4,
606 284401□)
=
□□90□ 612806 14 34 ״□3 ;282 633' 040 □284401 049616 3א 60616□ * □*: 01*□ 13*1 □30□ □280 01..
£11 □91116 □901□ 114* 144:*1230*9 41* ׳0281128.
41 064,
41' 911 04,
4 □16 4,
30
□3:10 □א! '346 5״8
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
מיט "נר מזווה ותורה אור"■ 3 ,
און מבטל ומתקן זיין די "תרמודאי"
(כדלקמן).
ג. בכדי קלערער דאס פארשטיין — דארף מעז פריער מבאר זיין דעם תוכן פון כללות עבודת האדם:
ס׳איז ידוע אז תכלית הכוונה בבריאת העולם איז — "נתאווה הקב״ה להיות לו דירה בתחתונים" 32 ,
אין "עוה״ז הגשמי והחומרי ממש",
"התחתון במדרגה שאין תחתון למטה ממנו בענין הסתר אורו ית׳ וחשד כפול ומכופל עד שהוא מלא קליפות וס״א שהן נגד ה׳ ממש לומר אני 33 ואפסי עוד" 34 ,
און א מענטש ע״י עבודתו בתומ״זג זאל מבטל זיין
(צו־ ברעכן)
33 די קליפות וסט״א,
און מאכן די דברים גשמיים שבעולם
(תחתונים)
כלים צו אלקות״ — "כד אתכפיא ם״א ואתהפך חשוכא לנהורא שיאיר אור ה׳ אין סוף ב״ה במקום החשך והס״א של כל עוה״ז כולו ביתר שאת ויתר עז ויתרון האור מן החשד כו׳" 34 .
און די כוונה
(פון "נתאווה הקב״ה כו")
איז די סיבה ויסוד
(ולמעלה מזה)
18
99 ו
כר)
: איז דערפון מובן,
*ז די כוונה פון,
נתאוה הקב״ה כד" שמיים שטעגדיק אין יעדער פרט שבעולם
(בלי שינוי).
אבער היות אז די כוונה פון,
נתאווה הקב״ה" איז עם זאל זיין א,
דירה בתחתונים",
איז די התהוות העולם באופן כזה אז גדר העולם
(פון עולם שנה נפש)
באשטייט פון א התחלקות בריבוי פרטים" וואט זיינען
(בגלוי)
ניט דומה זה לזה".
און דעריבער דארף אויך די עבודה פון לעשות לו יתברך דירה בתחתונים זיר אויסשטעלן אין א איור פון א ריבוי פרטים*,
א ריבוי מעוות
(וריבוי בני אדם המקיימים המצוות בכל זמן ומקום)
וריבוי אופני עבודה בהתאם לכל מקום ומקום שבעולם 19 / וכל זמן וזמן — כל יומא ויומא עביד עבידתי" שלו" 4 ,
ועאכו״ב די ימים טובים במשך השגה,
וואס יעדער מצוה און יום טוב פירט דורך באופן מסויים
(לויט די דינים מיוחדים פון יעדער מצוה)
די כוונה כללית פון לעשות לו ית׳ דירה בתחתונים.
דערפון איז פארשמאנדיק אז אין יעדער מצוה און יום טוב שפיגלט זיך אפ די כוונה כללית פון לעשות לו ית׳ דירה בתחתונים* 4 ,
און אויך די פרסים
ד. אזוי איז אויר מובן בנוגע צו חנוכה:
די כללות הכוונה פון,
לעשות לו ית׳ דירה בתחתונים" שפיגלט זיך אפ אין חנוכה אין דעם ענין הנרות,
וועלכע מ׳צינדט אן,
משתשקע החמה עד שתכלה רגל מן השוק כר,
עד דכליא רגלא דתרסודאי״ — בכדי צוברעכן די קליפות וסט״א וואם זיינען,
נגד ה׳ ממש"
(תרמודאי,
מורדים במלכות שמים)
וואס געפינען זיר אין עוה״ז הגשמי והחומרי,,
התחתון במדרגה שאין תחתון למטה ממנו בענק הסתר אורו ית׳ וחשך כפול ומכופל",
אק מאכן די דברים גשמיים שבעולם
(תחתונים)
א כלי צו אלקות דויד,
נר מצוה וחורה אור״ —,
כד אתכפיא ס״א ואתהפך חשוכא לנהורא שיאיר אור וד אק סוף ב״ה במקום החשד והס״א של כל עוה״ז כולו ביתר שאת ויתר עז ויתרון האור מן החושד כר".
ה. דערפון אק פארשטאנדיק אין וואט עם באשטייט די עבודה פון מאכן א דירה לו יתברך בתחתונים:
לכאורה וואלט מעז געקענט לערנען,
אז די עבודה פון מאכן א דירה בתחתונים באשטייט פון צוויי גלייכע
סהתחלקות)
— ראה המסך חרס׳ו ע׳ חקכב.
הנמר העריב ודב ע׳ בסו.
קרע ודל ע׳ 4־153 והערה 59.
חת.
ספר השיחות - ה׳חשמ״ז
שלבים,
ביידע מיט די זעלבע וויכטי־ קייט: א)
איין ענין — מאבן פון די דברים גשמיים שבעולם א כלי צו אלקות,
דברים וואס זיינען ראוי לקדושה.
ב) דערנאך דארף זיין שימוש הכלי לתכליתו בפועל — בעניני קדושה.
אבער פון דעם ביאור הנ״ל אין תניא,
איז משמע אז
(די התחלה ו)
עיקר עבודה באשטייט פון דעם ערשטן ענין:
ווען עם רעדט זיך וועגן אן עולם דקדושה
(ווי די עולמות עליונים),
וואם איז לכתחילה א כלי צו אלקות
(אדער — עכ״פ אן עולם של רשות,
וואו ס׳איז ניטא קליפות וסט״א וועלכע זיינען מנגד לאלקות),
נאר א כלי צו א נידעריקערע דרגא אין גילוי אלקות
(ווי אין אן עולם שלמעלה ממנו),
דארף מעז בלויז מגלה זיין ווי דער עולם איז א,
כלי* וואם איז ראוי צו מקבל זיין א העכערן אור,
דער־ נאך איז זי מקבל דעם אור,
און פירט אוים תכליתה;
וויבאלד אבער אז עוה״ז התחתון איז מעלים ומסתיר אויף אלקות,
און דאס איז זייז עצם מהות"־ ווי ער איז לכתחילה באשאפן געווארן — "שנברא עוה״ז הגשמי והחומרי ממש והוא התחתון במדרגה שאין תחתוז למטה ממנו בענין הסתר אורו ית׳ וחשך כפול ומכופל" 51 ,
ית׳ — ווארום עוה״ז איז מעלים ומסתיר אויף אלקות,
און איז "מלא קליפות ום״א" — נאר דערצו דארף מען אנקו־ מען צו א חידוש גמור 54 ,
בכדי צוברעכן און מבטל זיין די קליפות וסט״א,
און ארויסנעמען מתחת ממשלתם די דברי רשות שבעולם
(און די גיצוצי קדושה וועלכע זיינען געווען באהאלטן אין די קליפות)
און זיי איבערמאכן פאר "כלים" צו אלקות 55 ,
"כגון קלף התפילין כו׳ וכן אתרוג בר,
ומעות הצדקה כו׳" 56 .
ולאחרי ווי מ׳טוט אויף די עבודה עיקרית בדרך התחדשות,
פון איבער־ מאכן דעם "תחתוך ער זאל קענען זיין א "דירה" און "כלי" צו אלקות,
דעמולט ברעכט דאם אויר דורך די וועג אויף קענען אויפטאן
(מן ההעלם אל הגילוי)
אז די "כלי" לאלקות זאל אויספירן תפקידה — קיום מצות תפילין
(מיט דעם קלף גשמי,
וכיו״ב) 57 .
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
. ויקחו לי — לשמי — תרומה*": דןר גיורי
(וכוונתו)
של הקב״ה איז — דער עצם עניו פון נעמען די י״ג"
(ט״ו")
דברים גשמיים שבעולם
(.
והב וכסף ונחושת וגר״“)
און ויי אפגעבן פאר.
תרומה* לה/ מאכן דערפון,
כלים* או אלקות,
נאד איידער מ׳סום עפעם וואם מיט די דברים און מ׳מאכט פון זיי א משכן און כלי המשכן וואס זיינען משמש תפקידם בפועל בעבודת זד
[ועד״ז.
ועשו לי מקדש",.
ועשו לשמי בית קדושה": דער עצם ענין פון עשיית המקדש,
נאד איידער מ׳טוט אן עבודה אין משכן].
ו. וכשם ווי דאם איו אין כללות העבודה פון מאכן א דירה בתחתונים,
אזוי שפיגלט ויד עם אויד אפ אין די עבודה פרטית פון חנוכה — בענין הנרות
(תוכן הכללי פון חנוכה):
דער נם פון חנוכה אין געווען,
אז ניט קוקנדיק אויו> דער התגברות החושך פון די יוונים
(שנכנסו להיכל וטמאו כל השמנים שבהיכל),
האט פאסירט א נם אז,
מצאו פך אחד של שמן שהי׳ מונח בחותמו של כהן גדול"
(און ערשט דער־ נאד ובכח זה" איז געווען דער נם אז אע״פ וואם.
לא הי׳ בו אלא להדליק יום אחד נעשה בו נם והדליקו ממנו שמונה ימים").
ד. ה. דער עצם ענין אז אין א חושך כפול ומכופל זאל זיין.
גם חושך לא יחשיך",
און די מנורה
(ושמן)
זאל זיין א כלי ראוי להדלקה
(דערנאך,
ובכח
ז. והביאור בזה:
אין די ערשטע הפטרה רעדם זיד וועגן דעם תוכן כללי פון חנוכה,
כנ״ל; אבער לאחרי ווי מ׳לייעגט
(און לערנט)
די ערשטע הפטרה — דעמולט קומט מעז צו נאד א טיפערער הבנה אין די עבודה פון חנוכה,
וואט מ׳לערגט ארוים פון די צווייטע הפטרה: אז די
(עיקר)
עבודה וחידוש באשטייט
(ניט אזוי פון אויסנוצן די דברים שבעולם לשמש תפקידם,
נאר)
אין איבערמאכן די דברים שבעולם זיי זאלן זיין.
כלים" צו אלקות.
ובנוגע לחנוכה
(שקבעוה בנרות)
— בנוגע צו מאכן פון דברים שבעולם א "מנורה":
אין די הפטרה רעדט זיר ניט וועגן הבאת הכלים במקדש,
און שימוש הכלים לעבודת ה׳,
און אויך ניט וועגן חנוכת המקדש וכר
(כנ״ל בארוכה)
; דארט רעדט זיך וועגן
(דעם סיום וסך־ הכל פון)
עשיית הכלים,
"ויעש חירום את הכידרות וגר",
"ויעש שלמה את כל הכלים אשר בית ה׳",
ובמיוחד
(בהדגשה בחנוכה)
— "ואת המנורות גר": געמען דברים גשמיים פון עוה״ז הגשמי החומרי
(וואו ס׳איז דא א חושד כפול ומכופל,,
מלא קליפות ום״א")
און מאכן פון זיי "כלים" פאר דעם מקדש של הקב״ה.
דערנאך איז געקומען נאד אן עניז: "ותשלם כל המלאכה אשר עשה המלך שלמה וגר ואת הכלים נתן באוצרות בית ה׳",
און דערנאך חנוכת המקדש והשראת השכינה
(בגלוי),
און די עבודה בפועל אין מקדש מיט די כלי המקדש.
אבער דער תוכן ההפטרה איז וועגן די עבודה עיקרית פון חנוכה
(און פון כללות עשיית דירה בתחתונים)
— צו מאכן פון חושך העולם א "כלי" און "דירה" צו דעם אויבערשטן,
נאר איי־
דקר מ׳ברענגט זיי אריין אין מקדש״י און מ׳באנוצט זיר מיט זיי צו דינען דעם אויבערשטזיי — ווארום אין דעם בא־ שטייט דער עיקר חידוש ושינוי בעולם,
וואט ברענגט דערנאד דעם המשך,
דאם נוצן די כלים.
און איו דעם גופא — גיט ארוים די הפטרה כמה פרטים:
"ויעש"
(התחלת כל ההפטרה)
: דער עיקר חידוש פון מאכן א דירה בתחתונים איז
(ניט דורך כוונה במחשבה,
נאר)
דורך 27 מעשה בפועל 28 .
ספר השיחזת - ה׳תשמ״ז
און דער טעם לזה איז: כח העשי׳ שבהאדם איז דער כח הכי תחתון,
בחי׳ "תושר* שבו
(בערך צו שאר הכחות).
ובפשטות: אין דעם כח העשי׳ איז אס־ ווייניקסטן׳ם ניכר מעלת האדם,
ווייל גם קטן יש לו מעשה 29 ,
ואפילו בהמה
(להבדיל)
יש לה מעשה 75 .
און דערפאר קומט דער בח העשי׳ אין פארבינדונג מיט עולם העשי־
(עוה״ז הגשמי והחומרי)
— בכדי מאכן דארט א דירה לו ית׳ בתחתונים,
כלים צו אלקות..
"ויעש חירום": חירום איז געווען פון שבט דן
(מצד אמו)
76 — הירוד שבשבטים 77 .
ד. ה. אז אין.
ויעש" גופא
(דער כה הכי תחתון)
איז דאם געווען דורך איינעם וואט קומט פון הירוד שבשבטים.
און עבודה
(בעיקר)
מיט נחושת
("לעשות כל מלאכה בנחושת""),
התחתון ביותר 79
(בערך צו זהב וכסף).
און דוקא דורך 1)
"ויעש 2)
חירום",
3) ״בנחושת״ — זיינעז אויפגעבויט גע־ ווארן פון נחושת העולם "כלים" פארן מקדש לה׳.
ולאידך גיסא: אפילו בא שלמה המלך
(און פון שבט יהודה,
מגדולי השבטים),
ח. דער לימוד דערפון אין עבודת כל אחד ואחת 34 :
חנוכה לערנט א אידן,
אז זיין שליחות בעולם באשטייט דערפון,
אז "גם החושך לא יחשיך": ער זאל ארויסגיין אין וועלט און מאכן פון אלע דברים גשמיים שבעולם •כלים"
(.
מנורות")
לאלקות.
דערנאך קומט צו די עבודה אז די "מנורות" זאלן לייכטן,
און "יתרון האור
(מן החושך)״,
לפנ״ז — קומט דער חידוש ושינוי בעצם — די עבודה מיט דעם "חושך" עצמו,
איבערמאכן אים פאר א "מנורה" פון דעם אויבערשטן.
ובמיוחד — ווי כ״ק מו״ח אדמו״ר האט אנגעזאגט אז די שליחות פון יעדער אידן בדורנו זה איז — צו ארויס־ גייז אין גאם און טרעפן נאך א אידן
(וואם דער חושך העולם והגלות איז מעלים ומסתיר אויף זיין "נר ה׳ נשמת אדם״ 35 )
און מאכן פון אים א "כלי",
א "מנורה".
אין דעם אליין באשטייט שוין א שליחות: נאך איידער מ׳רעדט מיט יע־ נעם וועגן ווערן א "נר להאיר" אפילו בביתו
(עאכו״ב — "על פתח ביתו מבחוץ" 4 •),
נאך איידער מ׳רעדט מיט עם
וועגז עפעס יתום פארבונדז מיט תורה און אידישקייט — דקר קצם מך וואט מ׳טרעפט זיד מיט דעם אידן,
און מ׳זאגט אים "גוט שכת",
אדער "גוט מארגן•
(כימי החול),
אדער מ׳זאגט אים הער דך איין — דו ביסט א איד אוו איד בין א איד,
לאמיר זיר צונויפרעדן,
וכיו״ב — אט דאס אלייו בריינגט ארוים די שייכות ביניהם,
און דאם אליין מאכט פון יענעם א "מנורה"
(א "כלי"),
און איו דעם ליגט א כוונה עיקרית,
וואט דערלאנגט גאד טיף!
ט׳איז מובן ופשוט,
אז דערנאד דארף זיין
(און זיבער וועט זיין)
א המשר און מ׳דארף אויף יענעם משפיע זיין צו לערגעז תורה און מקיים זיין מצוות,
און ווערן א "נר להאיר"
(ווי ס׳איז געווען דער המשך בא עשיית הכלים במשכן ובמקדש);
אבער ביחד עם זה דארף מען וויסן,
אז דער יסוד והתחלת העבודה בא־ שטייט פון יענעם מאכן א "כלי",
און
(דאס איז נוגע ניט בלויז אלם א הכנה צו קענען פון אים מאכן א "נר להאיר",
נאר)
אין דעם ליגט
(עיקר)
הכוונה,
ווייל איו דעם באשטייט דער עיקר
(און די שווערסטע)
עבודה,
און אין דעם בא־ שטייט דער עיקר חידוש ושינוי
(אין דעם צווייטו אידן)
— צו נעמען א אידן וואט איז נאר ניט א "מנורה"
(בגלוי)
מצד דעם העלם והסתר פון עוה״ז הגשמי ה״מלא קליפות וס״א",
און מאכן פון אים
(בגלוי)
א "מגורה" פון דעם אויבערשטן,
און
(בעיקר)
דאס אלייז ברעכט דורך די וועג אז ער זאל דערנאד טראכטן
(אדער ער זאל קענען הערן פון א צווייטן)
ווער ער איז און וואס זיין שליחות בעולם איז בעבודת ה׳ ע״י תומ״ג.
ט. ואיני מבקש כר אלא לפי כחן",
מ׳גיט יעדערן די כחות דאם דורכצו־ פירן,
סיי אזא וואס שטייט בדרגת "חירום"
(משבט דן כר),
און סיי אזא וואם שטייט בדרגת שלמה המלך
(משבט יהודה כר).
ואין הדבר תלוי אלא ברצונו.
און דורך דעם וואם עם וועט זיין "יגעת" וועט זיכער זיין "ומצאת״“,
ביז — למעלה מן המשוער.
ווי מ׳האט גע־ זעז בעבר,
ובפרט אין די ימי החנוכה — ווי ס׳איז אהערצו אנגעקומען די ידיעות פון ארצות הברית און נאד מדינות — אז אין "מבצע חנוכה" בשנה זו,
ובפרט אין אז אופן פון "פרסומי ניסא״”,
דורך אנצינדן מנורות אין מקומות מרכזיים בכמה עיירות — האט מען אין דעם גע־ טאז כדבעי למיעבד" און מ׳האט מצליח געווען מער וויפל מ׳האט משער גע־ וועז.
דערביי דארף מען אבער צוגעבן,
אז אע״פ וואס מ׳האט אין דעם געטאן כדבעי למיעבד,
זאל מען זין איצטער ניט "לייגן שלאפן",
נאר פון חנוכה זאל מעז נעמען דעם לימוד און די כחות צו ארויסגיין ממשיך זיין טאן אין די עבודה פון לעשות לו ית׳ דירה בתחתונים,
כמובן — ניט דורך נרות חנוכה כפשוטן
(ווי מ׳איז מקיים די עבודה בימי חנוכה),
נאר דורך די אנדערע אופנים ופעולות בעבודה דורך וועלכע מ׳מאכט א דירה בתחתונים איז די קומענדיקע טעג,
כל
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
יומא ויומא עביד עבידתי׳
(כמדובר לעיל אז אין דעם,
נתאוה כר* זיינען ניט שייד קיינע שינויים בזמן ומקום כו׳).
ויה״ר אז מ׳זאל אויסנוצן די הוראה ונתינת כה פון חנוכה אויף די עבודה במשך די קומענדיקע טעג ובמשך כל השנה כולה,
און צוזאמען דערמיט — האט מען אויר די הבטחה אז פונקט ווי בימי חנוכה איז געווען.
על הנסים כו",
גיט דאם כח אין דער עבודה במשך כל השנה אז אויב מ׳דארף אנקומען צו,
נסים וכו",
באקומט מען דאם אויך.
ביז מ׳וועט אויפטאן די מעשה אחד וואט וועט מכריע זיין,
עצמו ואת כל העולם כולו לכך זכות וגרם לו ולהם
תשועה והצלה*",
ביז די תשועה והצלה העיקרית — די גאולה האמיתית והשלימה ע״י משיח צדקנו.
און עם וועט זיין,
להודות ולהלל לשמך הגדול*״,
בבית הגדול — ביהמ״ק השלישי ”,
דורך —,
קהל גדול* 37 ,
ובמהרה בימינו ממש.
©פר השיחות - ה׳תשמ״ז