א. פוז דעם שבת ווערט געבענטשט
(מיני׳ מתברכיף)
דער טאג פון י״ט בסלו,
דער חג הגאולה פון דעם אלטן רבי׳ן,
כ״ק אדמו״ר הזקן.
דאס הייסט: אין צוגאב דערצו וואט י״ט כסלו פארמאגט מצד עצמו,
ובפרט זייענדיק "חג החגים" 1 און "ראש השנה לחסידות" 3
(מיט אלע תוארים ברשימות ושיחות רבותינו נשיאינו וואס בא־ צייכענען י״ט כסלו)
— באקומט ער א תוספת ברכה והמשכה* פון דעם שבת 5 .
און אין דעם גופא קומט צו נאך א שטארקערע השפעה וברכה
(בגלוי)
בקביעות שנה זו — ווען י״ט כסלו קומט אוים במוצאי שבת
(יום הראשון) 6 ,
וואס
דעמולט באקומט י״ט כסלו די ברכה פון שבת בלי שום הפסק זמן ובלי שום הפסק פון עובדין דחול,
במילא האט די ברכה דעמולט נאר א שטארקערעז תוקף.
נוסף לזה וואס בשעת י״ט כסלו קומט גלייך במוצאי שבח
(בלי שום הפסק פון עובדין דחול/ איז די עבודה פון י״ט כסלו באופן נעלה יותר — קומענדיק גלייך פון אן "ערב" י״ט כסלוי וואם איז א יום קודשי,
יום השבתי.
ובפרט אין שבת עצמו — פון דעם סיום וחותם פון שבת,
(און)
זמן רעוא דרעוין,
וואם דאם איז די העכסטע דרגא אין שבת גופא,
כמאחז״ל" 1 "הכל הולך אחר החיתום",
ובפרט בנוגע צו דער
25 ו
חיתום פון שבת — רעוא דרעוין" — כמבואר בכ״מ 2 אז אין דער שלימות פון שבת עצמו איו רעוא דרעוין תכלית השלימות 5 ׳.
ב. לויט דעם כלל" אז המעשה הוא העיקר 15 ,
איז פארשטאנדיק,
אז דער עילוי פון דעם שבת,
שמיני׳ מתברר י״ט כסלו וכו; דארוי מען אראפברענגען אין עבודה ומעשה בפועל.
ובפשטות: פון דעם שבת
(וואט בענטשט,
איז ממשיך תוספת ברכה והמשכה אין י״ט כסלו)
דארף מען נעמען א תוספת כח והמשכה צו טאן אין די עבודה פון י*ט כסלו
(א הוספה אפילו לגבי די עבודה פון י״ט כסלו מצ״ע)
— ״ראש השנה לחסידות* — די עבודה פון "יפוצו מעינותיך חוצה• 16 ,
וואס עיקרה האט זיר אנגעהויבן בי*ט כסלו 17 .
ובמיוחד — כמנהג ישראל — דורר מאכן התוועדויות בי״ט כסלו בכל מקום ומקום",
און זיר אלע צוזאמען
26 ו
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
ג. איו דעם לימוד הנ״ל פון דעם שבת שמברך
(וערב)
י״ט כסלו — קומט צו א תוספת הדגשה מצד די פרשה אין תורה וואם מ׳לייענט דעם שבת — פ׳ וישלח,
כידוע דברי השל״ה“ אז אלע מועדי השנה זיינען מרומז אין די פרשיות התורה וואס ווערן געלייענט אין די זמנים אין וועלכע די מועדים זיינען חל”.
דערפון איז פארשטאנדיק בנוגע דעם מועד 24 פון י״ט כסלו,
וואט קומט אויס אלעמאל בסמיכות צו פ׳ וישלח• 2
(ובשנה זו — בערב י״ט כסלו)
— אז ד ער תוכן פון י״ט כסלו איז מרומז אין פ׳ וישלח:
די כללות העבודה פון "יפוצו מעינותיך חוצה"
(דער תוכן עיקרי פון י״ט כסלו)
באשטייט פון "וישלח" 3 : די מעינות
(פון פנימיות התורה)
זאלן ניט בלייבן במקומן
(א מקום של קדושה ביותר),
נאר ארויסגעשיקט
("וישלח")
ווערן ממקומן און פאנאנדערגעשפרייט ווערן באופן פון •יפוצו" ביז אין "חוצה".
ובסגנון אחר: "וישלח" איז מדגיש צוויי קצוות: מ׳שיקט א צוויינון אלם שליח
(ניט זיר אליין)
; אבער צוזאמען
משתה ושמחה של מצוה
(אגרות קודש שלו ח׳א ס״ע תקנב).
ד. ויש לומר אז דאס
(יפוצו מעינותיר חוצה)
האט א שייכות
(ניט נאר מיט דעם פירוש פון דעם ווארט •וישלח״
(אבל — שם כל הפרשה),
נאר אויר)
מיט דעם תוכן פון "וישלח" בפרשה זו 33 :
דער תוכן כללי פון סיפור יעקב ועשו בפרשתנו איז — עבודת הבירורים בעולם הזה הגשמי והחומרי,
די עבודה פון יעקב צו מברר זיין עשו אחיו בארצה שעיר שדה אדום.
און פון דעם סדר ואופן פון עבודת יעקב ווי דער־ ציילט אין די פרשה קען מען ארויס־ נעמען 34 דעם סדר ואופן ווי יעדער איד דארף מאן די עבודה אויר היינט.
דער סדר בזה איז: לכל לראש — "וישלח יעקב מלאכים לפניו אל עשו
ש״פ וישלח,
ח״י בסלו
אחיו ארצה שעיר שדה אדום,
ריצו אותם לאמר כה תאמרון לאדוני לעשו כה אמר עבדך יעקב עם לבן גרתי גר,
ויהי לי שור וחמור גו׳ ואשלחה להגיד לאדוני למצוא חן בעיניך" 35 .
ווי חסידות איז מבאר או דער טעם אויף דעם "וישלח" איז געווען,
בכדי מודיע ויין עשרו או יעקב האט שויז פארענדיקט די בירורים פון עולם התיקון וייענדיק אין גלות בא לבן אין חרז,
און אויד די ניצוצות שנפלו ע״י שבירת הכלים בעולם התהו בעולמות בי״ע
("ויהי לי שור וחמור גר"),
און איצטער קען ער
(און ער וויל)
אויר מברר זיין עשרן וואם שרשו איז מבחי׳ שבירת הכלים דתהו* 3 ,
ולמעלה מזה: "יעקב חשב שעשו נתברר כבר וחזר לשרשו הנעלה בחי׳ המקיפים דתהו שלפני התקון",
און דערפאר האט ער געשיקט מלאכים צו עשרן בכדי "להמשיך בחי׳ המקיפים דתהו אליו למטה בתקוז שהוא בחי׳ האו״ם ויאיר המקיף בפנימי ויתייחדו יחד" 4 .
און בשעת יעקב האט דערהערט פון די מלאכים אז עשו איז נאך ניט מוכן לזה
(אע״פ וואם יעקב איז שוין געווען מוכן),
און אדרבה "הולך לקראתך וארבע מאות איש עמו"• 3 ,
האט יעקב פארשטאנען אז ער דארף עם אליין ממשיך זיין,
דעריבער "ויקח מן הבא בידו מנחה לעשו אחיו" 4 ,
דער ענין פון העלאת מ״ן לשרשו של עשו
(בחי׳ תהו) 40 ,
און דורך דעם וועט ער מבטל
אוו מברר זיין עשו דלמטהי 4 ,
און צו־ גרייטן די וועלט צו "ועלו מושיעים בהר ציון לשפוט את הר עשו והיתה לוד המלוכה" 43 ,
"אז אהפוך אל עמים שפה ברורה לקרוא כולם בשם ה׳ לעבדו שכם אחד" 43 .
והיות אז עשו איז נאך ניט געווען מוכן לזה
(ואדרבה,
כנ״ל),
האט יעקב אליין ניט געקענט גיין ברענגעז די מנחה צו עשו׳ן,
דעריבער האט ער אויף דעם
(ווייטער)
געשיקט שלוחים
(זיינע עבדים)
לפניו מיט די מתנות בידיהם,
"ויאמר אל עבדיו עברו לפני גו׳",
"דרך יום או פחות ואני אבוא אחריכם",
און איר זאלט זאגז עשו׳ז אז איר זייט עבדים
(שלוחים)
"ליעקב",
און "מנחה היא שלוחה לאדוני לעשו והנה גם הוא
(יעקב)
אחרינו" 44 .
און דער טעם פאר־ וואט יעקב האט אזוי געטאן איז,
כי אמר אכפרה פניו
(אבטל רוגזו)
במנחה ההולכת לפני ואחרי כן אראה פניו אולי ישא פני" 45 .
אבער לאחרי ווי די שלוחים
(עבדים)
שלו גרייטן צו די וועג,
דעמולט איז דער "אני אבוא אחריכם" און דער בירור פון עשו אויף א העבערו אופן
(ווי עם וואלט געווען אן די שלוחים).
ווי ס׳איז געווען בפועל,
אז דאם האט טאקע גע׳פועל׳ט א בירור אין עשו,
"וירץ עשו לקראתו ויחבקהו גו׳ וישקהו
28 ו
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
גו" 6 *.
ביז אז עשו האט אים געזאגט אז ער זאל קומען אין ארץ שעיר.
נאר וויבאלד אז.
הילדים רכים והצאן והבקר עלות עלי גו" 7 *,
ד. ה. אז דער בירור האט זיד נאד ניט אויפגעטאן בשלימות — האט יעקב געזאגט אז.
ואני אתנהלה לאטי לרגל המלאכה אשר לפני ולרגל הילדים עד אשר אבוא אל אדוני שעירה"•*,
בשעת עם וועט זיין דער שלימות הבירור בימי המשיח
(ווען עם וועט זיין ועלו מושיעים בהר ציון לשפוט את הר עשו)
י*.
און בינתיים איז.
ויעקב נסע סוכתה ויבן לו בית גו״ 50 — די עבודה
(כולל — אין זמן הגלות)
צו משלים זיין די עבודת הבירורים בעולם
(בירור ותיקון עולם התהו — עשו).
ה. פון דעם סיפור בתורה
(מלשון הוראה 51 )
האט מען דעם לימוד בנוגע צו די עבודה פון אידן בכל הדורות 52 :
יש לומר אז דער ענין פון.
וישלח יעקב מלאכים גו׳ אל עשו",
בכדי מברר זיין עשו׳ן
(בג״ל)
— איז בדוגמת די שליחות 55 וואם דער אויבערשטער* 5 גיט
ו. אין דעם קומט צו א חידוש מיוחד בדורנו — וואס דערמים וועט מען נאב־ מער פארשטיין די שייכות פון "וישלח* מיט י״ט כסלו
(יפוצו מעינותיך חוצה):
דער כללות הענין פון "וישלח"
(די שליחות פון יעדער אידן אלם שלוחו של הקב״ה,
צו מברר ומתקן זיין עוה״ז הגשמי והחומרי
(בירור ותיקון עולם התהו),
דורך הפצת התורה והיהדות והצדק והיושר,
ובמיוחד דורך הפצת המעינות חוצה)
איז דא בכל הדורות וככל הזמנים — די שליחות פון ירידת הנשמה בגוף פון יעדער מענטשן,
אני הויבנדיק פון אדם הראשון און חוה און אלע מענטשן וואם שטאמען פון זיי.
ובמיוחד ווי ס׳איז געשטאנען בגלוי בא די אבות,
ביז בא יעקב אבינו וואם "וישלח יעקב מלאכים גו׳ אל עשו" בבדי אויפטאן דעם בירור פון עשו.
ועד״ז אין די דורות שלאחרי זה,
ווי מ׳געפינט בכמה מקומות אין תורה" וש״ם דער ענין פון מאכן א שליח
[בדיני קידושין 4 *,
שליח לדבר מצוה",
וביו״ב],
און אויר אין הנהגת גדולי ישראל,
אז מ׳האט געשיקט איינעם מיט א שליחות מסויימת בעניני תומ״צ.
30ו
סט* השיחות - ה׳תשמ״ז
און דערנאך איז אין דעם צוגעקרמעז א תוספת הדגשה דורך דעם בעש״ט און דעם מגיד און דעם אלטן רבי׳ן און רבותינו נשיאינו ממלאי מקומם — וואם זיי האבן געגעבן יעדער אידן די שליחות צו מפיץ זיין די מעינות חוצה.
אין דעם גופא איז לכאורה צוגעקו־ מען א חידוש דורך דעם נשיא פון אונ־ זער דור — כ״ק מו״ח אדמו״ר — וואם הוי׳ "גלה סודו אל עבדיו הנביאים"",
ועד״ז צו דעם צדיק ונשיא בבל דור ודור,
וואט ער האט דערפון געמאכט א יסוד ודרך בעבודת ה׳ לכאו״א מישראל
(כמדובר לעיל בארוכה 67 ):
נשיא דורנו האט אויפגעטאן און אנגעזאגט צו כל אנשי ונשי הדור אז מצות הדור איז אין דעם ענין השליחות: אז יעדער איד פון דעם דור האט א מצוה וחיוב צו ווערן א "שליח" אויף פארשפרייטן "דבר ה׳ 7 זו הלכה"* 6 ,
תורה ויהדות,
און הפצת המעינות חוצה,
בכל מקום שידו
(שידה)
מגעת.
ביז אז דאם האט זיר אויסגעדריקט בגלוי ממש דורך דעם וואם ער האט ממנה געווען מענטשן אלם זיינע שלוחים מיוחדים — שליחותו בשליחותו של הקב״ה — אויר* אוועקפארן אין פארשידענע ערטער און דארט מפיץ זיין תורה ויהדות און מעינות חוצה,
בכדי מברר זיין די וועלט,
און איר צו־ גרייטן צו "והיתה לה׳ המלוכה" בגאולה העתידה.
1' *11 04
(40 0,
410::0 *.
1 X 4
(00
'000016:0 >0: 0.
00 44X0101 א
4
(01
(040 04
(40 00X4
(11) — 40 11400
. #1:040 040 611,
00. 00* א€1א :6*'
04 0 1אX0 11400 * 0060 104: *1.
0
'4:01)
0:0:4114 0.
0:0::€ 40 ׳,
€0.
00א
'4104 0*0 4^ 01,
1? 6X0 '*6: א)
6א
3<41 611 1*1 610' *11 6:0 6X0 11X0א
040 6.
0 0.
060410 311 X €10 €4
(0. ' 000.,
10. %' 11X010 40 0X0 4
(1. 1 *.
5. 0X0000 #
(1) 11011 00401 440.
1 >11:0 11 —,
00. 00* א01אX010 '40.
4* 6X0040 €01600
(6640 140 6*״.
[!€6164 01 0.
4 01.
0 *101.
0 *.
1
40110 00410.
0 €0410 001*' 11X40 641141 X1 1.
0060 10.
010 01! 1X0 0*101 644□ :100 11.
*1:0 40
1:א 140140 — 1000*1 '
(004:010
0040 X4*1 1X4 *641041 4041□ 04:010' 11*1 07*4 6.
0 01000 *1 140 140 04.
0
(6. 0 11.
0* *61404 46.
6. 4100 1X00 *1 *11 6*0 111*041 0.
0 0040 *4"!
(^ ^ 44*01 00101)
*1.
(2 '1*6.
*01* *00.
00. ' *1 140 100040 000)
' €0*01 1* 51 1.
114€ 04140
(000 10 11X0 1* 1*641 00101 04*0 04.
0100 €04100 00 €€.
010 *1 1101 140 11X0 1.
0410.
0 1*641
*11 1*6841'.
140 0040 *:1 000.
0'
■0011 414 61£310
— 011:11 1x011 :#!,)
גס זושט !1*01
(11
0£1 11X1 £0 1^0 ^111.
^0 — *4
--!£/ *1 4* ^מ 1^1* '£0״.
1ז1]).
1
1:1111 *11))
:1^
(1 0X0!
(81 <10 111.
0140' 1.
א. 4. 041 ז^ז גx1114
1X01X110410' 8111X4 '4410:0.
40
€1.
0X1.
— 11X010 0*00*€ 040 4א 04400 000:0' 0414* 044 100000
(1 0X0 04::□ 04 €4*1 4000 4*14 14*01.
0 0.
0 ^ *64016! 1X0'
-1X0 6:0 X6 ׳.
4^* — 1X01X40
־0*04>!.
* 01״1.
461*6 1* •4410:0'
140 041.
00 04)
41 64:4 11401 1X00:10
(X4 *61404 1X031 0: *1.
0 0X4 010:0 14)
— 0X0! 1: X 0:10 1X0 00::□' 44641 1: X4 140 X44-1141 0410 0110
(*1.
1 1: 11X0 1:641 6X1 !ג X:1111X0 0X0! 6:0 04::□ 64.
1X3401.
0 004: 0X040 40 1::641
4:11 0640'
460*01 '100 0/ 11 0400,
004 0410 1X00 64:4■ 0*01 * '#4:0• 41 0X0■ 140 110 00:101' *60.
0 64:0 100* —
(!!;111 0110 X:1 — X1 :4140 *.
1 01!
64X01%:
106164 401*4 ~ 0X6X01 1X 004:610 0140'
6:1 00X0 00100 10:0110 X11 00X0 X1 :4140 *.
1 1X0
(1 11401 X '44:0• 040400X01 0X10 0110
(11061 10)—
-16א 645:44□ 4א —
(04:610:0 01X0
*6640001 140 4:40 46:1 011 :01X1 *00 400 :.
0 €041
(11*1 *0 0X0 1:0
(£1
!004 >״0 '1.
040 ס״0
32ו
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
דאס נאך ניט בתכלית השלימות,
אזוי אז דער משלח אליין קעז גאך ניט דארט אליין קומעז,
והראי׳ — אז ער איז דארט נאד ניט געקומען,
און די גאולה איז נאך ניט געקומען!
ו״איני מבקש כר אלא לפי כחן״ 3 — וויבאלד אז נשיא דורנו זאגט אן אז דאם איז מצות הדור,
האט מען זיבער כתות אויף דעם.
ואין הדבר תלוי אלא ברצון.
ח. און דערצו האט מעז אויף דעם א לימוד מיוחד ונתינת כת מיוחדת פון היינטיקע פרשה
(נוסף אויף די כתות וואס מ׳האט בזה בכל הזמנים)
— "וישלח":
בא יעדער איד דארף זיין "וישלח גו׳ מלאכים אל עשו גו׳ ארצה שעיר שדה אדום״.
ולכל לראש — מצוה בו יותר מבשלוחו — דורך אליין ווערן א "שליח" און זיר אליין.
ארויסשיקן"
[נאר דערנאך,
ווען ער ווערט נתעלה צו א העכערע דרגא אין שליחות,
קען ער דעמולט איבערגעבן א שליח
(א צווייטן)
די עבודה הקודמת,
וכיו״ב],
ד. ה. ארויס־ גיין פון זיר אליין.
וואס הייסט ארוים־ גייו פון זיר אליין? גיט חסידות אן איינ־ פאכען אויספרואוו: בשעת מ׳הייסט אים טאז א זאר,
און אים ווילט זיר עס ניט טאן,
והראי׳ אז ער טוט עם ניט,
און ער וויל בעסער טאן אן אנדער זאד
(שבקדושה)
— איז א ראי׳" אז ער דארף טאן דוקא די זאך וואם אים ווילט זיר ניט,
והראי׳ — אז דער צד שכנגד שטעלט זיר אזוי אנטקעגן דעם.
און דאס הייסט ארויסגיין פון זיר — טאן וואס אים ווילט זיר ניט טאן.
ט. אין דעם ענין האט מען נאד א לימוד פון הנהגת יעקב בפרשתנו.
ובהקדים א דבר תמוה אין דעס ביאור בדרושי חסידות הנ״ל:(ס״ד)
אין די דרושים שטייט אז יעקב האט געשיקט מלאכים צו עשו׳ן,
בכדי אים מודיע זיין אז ער האט שויו דורכגעטאן אלע בירורים",
און איז שוין גרייט צו די גאולה
(רעכענענדיק אז אייר עשו איז שוין לאחרי הבירור),
און דויד מברר זיין עשו׳ו
(און ממשיך זיין די אורות דתהו של עשו),
קען מען גלייד ברענגען די גאולה".
שטעלט זיר די שאלה: ווי הסט יעקב געקענט טראכטן אז מ׳איז שוין גרייט צו די גאולה — ווען ער האט געוואוסט א)
פון דעם שטר חוב 1 • פון "ועבדום וענו אותם ארבע מאות שנה" 3
(וואט איז נאך ניט מקויים געווארן),
און ב)
אז עם זיי■ נעז דא שבעים אומות העולם,
וביניהם עובדי עבודה זרה",
ווי יעקב האט גע• זען אויפן וועג פון חרן קיין ארץ ישראל 5 ?
יוד.
ויש לומר איינער פון די לימודים בזה בעבודת האדם 6 :
וויבאלד אז יעקב האט געהאט די שליחות צו ממשיך זיין די אורות דתהו פון עשו׳ן
(טראכטנדיק אז עשו איז שוין לאחרי הבירור),
און דורך דעם ברעג־ געו די גאולה; און דער אויבערשטער האט אים ניט אנגעזאגט אז ער דארף זיר פארנעמען מיט די אנדערע אומות — איז א ראי׳ אז ער קעו מקיים זיין שליחותו און ברענגען די גאולה,
ניט קוקנדיק אויף דעם וואם עם טוט זיף ארום אים.
אוו דעריבער איז יעקב׳ן ניט געווען נוגע
(בקיום שליחותו)
וואס עם טוט זיר ארום אים
(בא די שבעים אומות,
און בנוגע צו די גזירה פון "ועבדום וענו אותם גו׳")
: אים איז נוגע בלויז איין זאד — קיום שליחותו,
צו מברר זיין עשו׳ן.
וי״ל הטעם — עשו אחיו.
אוו מיט דעם צוגאנג האט ער טאקע מצליח געווען,
ווי ט׳איז געווען בפועל,
34 ו
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
ארוס אים געפינט זיר נמק? 8 ג#צן וועלט,
מים שבעים אומות וכו׳ ובו/ אוו דאם קען אים אויך זיין נוגע לעבודתו,
בכדי וויסן אז,
אתה בחרתנו מכל העמים״,
וכיו״ב — דאם אלץ איז טאקע גוט און פיין,
אבער בשעת דו האסט,
באקומסט א ציווי פון,
עבדיו הנשיאים' אז דו דארפסט איצטער גיין טאן א שליחות מסויימת,
דארף דיר ניט זיין נוגע די אלע זאכן,
מערניט — קיום שליחותד!
און ט׳איז א דבר ברור אז דו וועסט אין דעם מצליח זיין.
דערפון האט מען אן ענטפער אריח כמה שאלות פון שלוחים בנוגע לקיום שליחותם:
ווי קען ער מקיים זייז א שליחות כדבעי,
ווען ער זעט אז ארום אים גע־ פינען זיר אזוינע וואט האלטן נאך ווייט פון טוב וישר,
און שבעים אומות,
ובכלל — עוה״ז,
וואט איז,
מלא קליפות וט״א׳י",
און,
כל מעשה עוה״ז קשים ורעים והרשעים גוברים בו״•• — איז דאס מבלבל לקיום שליחותו,
ווייל אע״פ וואט ער זעט א תועלת פון זיין ארבעט,
איז אבער במה נחשב הוא לגבי דעם חושד כפול ומכופל ארום אים?!
ענטפערט מען אים: וויבאלד אז נשיא דורנו האט דיר געשיקט אין די שליחות,
און ער האט געוואוסט וועגן דעם חושר כפול ומכופל ארום — ואעפ״ב האט ער געזאגט אז מ׳זאל גיין אין די שליחות,
איז א ראי' ברורה אז דורד קיום השליחות קענסטו מצליח זייז און אלץ אויפטאז!
ואיו הדבר תלוי אלא ברצונו.
מ׳דארח נאר וועלו.
את נאכמער: מ׳דארף נאר ואגן,
רוצה אני"
(אפילו אויב דאס קומט דורד,
כופיז אותו•)
9 •,
ווארום דאם איז פנימיות רצונו שלו
(אוז די כפי׳ איז בלויז צו אראפגעמעז דעם,
יצרו תקפו" 9 •).
ווי מ׳האט געזעז בפועל,
אז די שלוחים וואט זיינעז געגאנגעז מיט דעם צוגאנג אוז זיר געשטעלט מיט דעם גאנצן תוקף אין מקיים זיין שליחותם
(אוז זיר ניט גערעכנט און געטראכט וועגן דעם חושר כפול ומכופל ארום)
— האבן טאקע מצליח געווען,
ולמעלה מן המשוער,
ומתיר שמחה וטוב לבב.
און דערפון איז א לימוד פאר אלע אנדערע מכאן ולהבא — אז די וואט וועלן גיין מיט דעם צוגאנג — וועלז מצליח זיין,
ומתיר שמחה וטוב לבב,
איז קיין דבר שבעולם וועט זיי ניט שטערן.
ביז אז דער שליח וועט דירד דעם ברענגעז
(בגלוי)
דעם משלח ממש צו דעם מקום השליחות
(,
ואני אבוא אחריכם׳),
ביז אייר דעם אויבערשטן באופז של — דירה לו יתברר בתחתונים.
און אויב מ׳האט נאר אלץ שאלות — מאנט טאקע תורה און חסידות אז עם דארף זיין הבנה והשגה 98 — אבער דאס טאר ניט זייז א סתירה און אפילו ניט אן עיכוב צו טאז בפועל; ס׳איז צוויי בא־ זונדערע זאבז: לכל לראש איז מצות הדור אז מ׳דארף גייז אויף שליחות,
אוז ליגן נאר אין זיין שליחות פרטית; דערנאך איז דא א צווייטער ענין — אז
35ו
מ׳דארף זיר משתדל זיין גו פארשטיין בהבנה והשגה עד כמה שאפשר.
יא. ולסיכום:
מצות הדור ומצות היום פון יעדער איד פון אונזער דור איז — צו ווערן א "שליח" אויה פארשפרייטן צדק ויושר,
און אידישקייט,
און הפצת המעינות חוצה במיוחד.
און וויבאלד אז דאס איז מצות הדור,
איז ניט שייר תירוצים אויה דעם,
אז ער דארף נאד עפעס פארענדיקן,
און דארף נאד עפעס אנהויבן וכו׳ וכוי; מצרת הדור איז — ער זאל לבל לראש ווערן א "שליח"!
ובכדי וויסן אין וואט בפרט באשטייט זיין שליחות — דארף ער פרעגן בא נשיא דורנו; ובאמת האט ער שוין דאם אויר פארשפארט — ווארום מ׳קעו דאם ארויסגעמען פון די ריבוי שיחות וקונטרסים וואט זיינען אפגעדרוקט.
מ׳דארף נאר אפגעבן א פאר סעגט און קויפן דעם,
קונטרס",
און לערנעז וואט דארטן שטייט — וועט מען קענעו אליין וויסן וואס מ׳דארף מאן.
אוו טאמער מ׳קעז נאד אלץ ניט קו־ מען צו א מסקנא,
אדער מ׳האט א מניעה,
אז,
גלוי וידוע לפניר שרצוננו לעשות רצונר,
ומי מעכב שאור שבעיסה״ 2 — האט מען די עצה מפורשת במשנה":,
עשה לר רב"
(,
עשה* מלשון בפי׳"),
און דערצייל אים
אלע פרטים׳ אוו אייר וועגן דעם,
שאור",
און פאלג וואס ער וועט דיר הייסן טאן.
וועט דאס פארשפארן פרעגן כו״ב שאלות — וואו מ׳זאל פארן,
און וואס מ׳זאל טאן,
און וואס זאל מען סאן אז מיהאט א נה״ב וכו/
יב. ויה״ר אז דויד די עבודה פון,
וישלח״,
ביז דער שלימות בזה — בירור ותיקון העולם,
ביז,
ויבן לו בית"
(.
בית חב״ד״)
— וועט יעדער שליח במקומו אויפטאן א גאולה פרטית במקומו,
ביז ער וועט מגלה זיין דעם.
אני אבוא אחריכם",
דער גילוי פון דעם משלח אליין,
עצמותו ית׳,
און די אלע גאולות פרטיות שטעלן זיך צוזאמען אוו ברענגעו די גאולה כללית,
גילוי עצמותו ית׳ בכל העולם כולו — א דירה
(בית)
לו יתברך בתחתונים.
און דעמולט וועט זיין,
וישב יעקב""
(ווי מ׳הויבט אז לייענען אלעמאל בתפלת מנחה פון שבת פ׳ וישלח),
קיום בקשת יעקב "לישב בשלוה"",
ד. ה. ניט נאר באופו של התיישבות
(מלשון העכבה),
גאר אויך באופן פון,
שלוה",
36 ו
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
וזהבם אתם״,
כולל — כסף וזהב הרוחניים,
אהבה ויראה 100 ,
וואט זיינען מקור ושורש וכולל כל מצות עשה און כל מצות לא תעשה 101 — שלימות התורה ומצוותי׳.
ובפרט דורך דעם וואם מ׳טוט די עבודה בשמחה ובטוב לבב,
וואט שמחה פורץ גדר 2 " 1 ,
אויך דעם גדר פון גלות,
און עם ווערט "פרצת עליך פרץ*
(ווי
עם שטייט בם׳ וישב 1 ״ 1 .
ומעיו זה — בפ 2 וישלח 4 " 1 : "ויפרוץ האיש מאד מאד"),
"עלה הפורץ לפניהם" 5 " 1 ,
"אלה תולדות פרץ״״״י,
"שיבוא בן פרץ" 2 " 1 .
און אויך פריצת גדרי הזמן — אז תיכף ומיד ממש קומט די גאולה,
באופן פון "כהרף עין""" 1 ,
"כהרף עין" פון איצטער אן! — עין בעין יראוי" 1 .
ספר השיחות - ה׳תשמ״ז
37ו